federazione dei comunisti anarchici Έλληνικά

Τελική πρόταση της Διάσκεψης των αναρχικών...

2011-04-02T10:17:00.000+02:00

Τελική πρόταση της Διάσκεψης των αναρχικών και ελευθεριακών κομμουνιστών της CGIL

Το 79ο Συμβούλιο Εκπροσώπων της FdCA που πραγματοποιήθηκε στο Fano, στις 10 Απριλίου 2011, επιθυμεί να γνωστοποιήσει το κείμενο της τελικής πρότασης που ψηφίστηκε από τη “Διάσκεψη των αναρχικών κομμουνιστών και ελευθεριακών που δραστηριοποιούνται στην CGIL” που διεξήχθη στο Λιβόρνο στις 2 Απριλίου 2011 και όπου αποφασίστηκε η δημιουργία ενός δικτύου αναρχικών και ελευθεριακών κομμουνιστών ακτιβιστών που δρουν στην CGIL, ως έναν τρόπο ενθάρρυνσης της όποιας συζήτησης, της βελτίωσης της δικής μας ανάλυσης και της ανταλλαγής απόψεων και πληροφοριών.

“... Επιζητούμε μεγαλύτερη διορατικότητα, περισσότερη υπευθυνότητα, περισσότερη αποφασιστικότητα, προκειμένου να επιτευχθεί ένας αποτελεσματικός συντονισμός, όταν αυτό απαιτείται, κατά τέτοιο τρόπο ώστε η δράση μας να μην αναβάλλεται συνεχώς όταν αυτό είναι δυνατόν, προκειμένου να μην αποκλείονται πάντα οι γενικές απεργίες όταν το απαιτεί η βάση. Με μια λέξη, αυτό που επιδιώκουμε είναι μια μεγαλύτερη πίστη στις δυνατότητες της αγωνιζόμενης εργατικής τάξης". (Δήλωση της Αναρχικής Τάσης Για Συνδικαλιστική Άμυνα, 4ο Συνέδριο CGIL, 1956)

Τελική πρόταση

Μετά από προσεκτική ανάλυση της τρέχουσας οικονομικής και πολιτικής κατάστασης στην Ιταλία, της σοβαρής κρίσης υπερπαραγωγής που διέρχεται ο καπιταλιστικός κόσμος, των σοβαρών επιπτώσεών της στον κοινωνικό τομέα, με την εκπληκτική αύξηση της ανεργίας και της ευκαιριακής απασχόλησης, τη μείωση της αγοραστικής δύναμης των λιγότερο εύπορων τάξεων, μαζί με την επίθεση στις συνθήκες διαβίωσής τους, και ακόμη οι συνήθεις πόλεμοι στο πλαίσιο του διεθνούς ανταγωνισμού μεταξύ των παλαιών και των νέων εξουσιών, ανταγωνισμού που επιδεινώθηκε από την αύξηση των τρόπων μετανάστευσης του εργατικού δυναμικού και, σήμερα, με τη δραματική εξέλιξη των συγκρούσεων στις περιοχές της Βόρειας Αφρικής για την κατάκτηση νέων εδαφών που προορίζονται για οικονομική εκμετάλλευση, οι αναρχικοί κομμουνιστές και οι ελευθεριακοί κομμουνιστές που δραστηριοποιούνται στο εσωτερικό της CGIL έχουν αποφασίσει να κατευθύνουν τις προσπάθειές τους προς τη δημιουργία του δικού τους τακτικού συνδικαλιστικού συντονισμού σε εθνικό επίπεδο.

Η απόφαση αυτή απορρέει από τη συνειδητοποίηση ότι στην Ιταλία η σημερινή CGIL διατηρεί σχεδόν ανέπαφη την οργανωτική δύναμή της, ακόμη και με τις όλως προφανείς αντιφάσεις που υπάρχουν, και εξακολουθεί να είναι ένα από τα πιο αξιόλογα σημεία επαφής και αλληλεπίδρασης με την εργατική τάξη.

Εμείς οι αναρχικοί / ελευθεριακοί κομμουνιστές ακτιβιστές της CGIL έχουμε επίγνωση των δυσκολιών που συναντά η ίδια η CGIL στην καθημερινή δράση της, αλλά είμαστε εξίσου ενήμεροι του ότι εξακολουθεί να έχει την ικανότητα να είναι ένα χρήσιμο μέσο για την υπεράσπιση των εργαζομένων, αλλά μόνον εάν αποφεύγει κάθε προσπάθεια συνεργασίας με τους κοινωνικούς εταίρους, ακόμη και εκείνους που υποτίθεται ότι μιλούν στο όνομα της “εθνικής σωτηρίας και ευθύνης".

Ένας ακόμη πιο επείγων στόχος είναι η δημιουργία ενός στέρεου ρεύματος της αντιπολίτευσης της ταξικής πάλης στο εσωτερικό της CGIL, κυρίως λόγω της ύπαρξης ενός μετριοπαθούς πόλου που μοιάζει με το Δημοκρατικό Κόμμα (PD - Partito Democratico) και ο οποίος επιδιώκει να δημιουργήσει ένα αγεφύρωτο ρήγμα εντός της CGIL, προκειμένου να εξαλειφθεί οριστικά κάθε εσωτερική αντιπολίτευση, να απομονωθεί κάθε μαχητικός χαρακτήρας ορισμένων συστατικών μερών της (FIOM), ευνοώντας την συντεχνιακή τάση που ξεκίνησε από την CISL και την UIL, προκειμένου να εξασφαλίσει για τον εαυτό της την ευκαιρία να δράσει ως ιμάντας μεταφοράς πολιτικής, επίσης υπό το πρίσμα γενικότερων πολιτικών αλλαγών.

Η συμβολή των αναρχικών / ελευθεριακών κομμουνιστών που δραστηριοποιούνται εντός της CGIL θα επικεντρωθεί, συνεπώς, στην παρούσα φάση, στο ότι πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη προσοχή στο περιεχόμενο των αποφάσεων του συνδικάτου που πρέπει να παρθούν παρά στην οργανωτική αναδιάταξη των ηγετικών ομάδων, με την επίγνωση ότι μια συνδικαλιστική οργάνωση που περιβάλλεται από όλες τις πλευρές της κρίσης θα μπορούσε να γίνει ο τόπος εκείνος στον οποίο τα διάφορα πολιτικά στοιχεία θα έρχονται σε σύγκρουση, και ότι η αντιπολίτευση της ταξικής πάλης θα πρέπει να αρχίσει με βάση την αδιάλλακτη υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων, εάν η οργάνωση αυτή πρόκειται να διαδραματίσει κάποιο θετικό ρόλο.

Για το δικό τους συντονισμό, οι αναρχικοί / ελευθεριακοί σύντροφοι εντός της CGIL, δεν επιδιώκουν να δημιουργήσουν πολιτικές ομάδες ή νέους προγραμματικούς τομείς προκειμένου να απαιτήσουν ηγετικές θέσεις, αλλά για να τις προσπάθειές τους στη συνδικαλιστική και πολιτική δράση με στόχο την ανασυγκρότηση της αντιπολίτευσης της ταξικής πάλης εντός της CGIL. Αυτό δηλαδή που χρειάζεται σήμερα, εάνν θέλουμε να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα των εργαζομένων και τις κατώτερες τάξεις.

* Δεσμευόμαστε για τη δημιουργία ενός σταθερού συντονισμού, προκειμένου να διαχειριστούμε πληρέστερα τα θέματα που ανέκυψαν κατά τη διάρκεια αυτής της διάσκεψης.

* Οι σύντροφοι από το Λιβόρνο αποφάσισαν να αναθέσουν το έργο της δημοσιοποίησης των ντοκουμέντων αυτής της Διάσκεψης σε ένα ηλεκτρονικό ενημερωτικό δελτίο που πρέπει να ονομάζεται "Difesa Sindacale» (Συνδικαλιστική Άμυνα). Για τη δημιουργία αυτού του ενημερωτικού δελτίου, θα καλεστούν τακτικές συνεδριάσεις, εφόσον είναι αναγκαίο, και θα δημοσιευθεί και διανεμηθεί κάθε γραπτή συμβολή που μπορεί να προκύψει είτε από οποιαδήποτε άλλη επιτροπή, η οποία μπορεί να δημιουργηθεί, είτε από μεμονωμένους συντρόφους.

Δεσμευόμαστε για τη στήριξη και συμβολή μας στην επιτυχή έκβαση της Γενικής Απεργίας που θα πραγματοποιηθεί στις 6 Μαΐου 2011, που καλέστηκε από την CGIL, επεκτείνοντάς την σε μια πλήρη, ολοήμερη απεργία, επιδιώκοντας την προώθηση της συμμετοχής σ’ αυτήν ευρύτερων τομέων, εκτός από τους συνήθεις επαγγελματίες (π.χ. μετανάστες, φοιτητές, ανέργους). Μέσα από αυτό ελπίζουμε να είμαστε σε θέση να θέσουμε τη βάση για την ανοικοδόμηση ενός τεράστιου μετώπου πάλης και αλληλεγγύης που μπορεί να ανατρέψει τις εξουσιαστικές σχέσεις που υφίστανται σήμερα.

Δηλώνουμε τη διεθνιστική θέση μας ενάντια σε όλες τις ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές επεμβάσεις όπως αυτή που λαμβάνει σήμερα χώρα στη Λιβύη, μοναδικός στόχος της οποίας είναι να επαναπροσδιοριστεί η καπιταλιστική ισορροπία μεταξύ των εθνών και η οποία δεν έχει καμία σχέση με τα δίκαια αιτήματα για περισσότερη δημοκρατία και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης από την πλευρά των εκμεταλλευόμενων μαζών που έχουμε δει στις διάφορες κινητοποιήσεις στη Βόρεια Αφρική.

Αναρχικοί και ελευθεριακοί κομμουνιστές σύντροφοι που δραστηριοποιούνται στην CGIL

Λιβόρνο, 2 Απρίλη 2011

* Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 18 Απρίλη 2011.

Η κρίση της δημοκρατίας στην Ιταλία

2010-12-22T15:05:00.002+01:00

Η κρίση της δημοκρατίας στην Ιταλία

Ντοκουμέντο του 8ου Εθνικού Συνεδρίου FdCA

Στην Ιταλία, υπάρχει μια σαφής επιδείνωση του επιπέδου της δημοκρατίας στη χώρα, τόσο σε θεσμικό επίπεδο όσο και γενικά μέσα στην κοινωνία:

στη συγκεντροποίηση της εξουσίας στην εκτελεστική εξουσία, με τη συνακόλουθη αυταρχική τάση του να στηρίζονται όλοι και όλα διαρκώς και περισσότερο σε εκτελεστικές διαταγές και ρυθμίσεις
στην πτώση της νομοθετικής εξουσίας του κοινοβουλίου, που έχει περιορισθεί σε ένα σώμα που επικυρώνει απλώς το έργο της κυβέρνησης και τις αποφάσεις που λαμβάνονται στους διαδρόμους της εξουσίας, όπου επικρατεί συμπαιγνία και συνενοχή μεταξύ των εκτελεστικών και των διαφόρων οικονομικών ολιγαρχιών και την ανασύνθεση των συμφερόντων των διαφόρων τομέων της ιταλικής αστικής τάξης
στην παρούσα χρήση του κοινοβουλίου εναντίον της δικαστικής εξουσίας
στην καταστροφή της εκπροσώπησης των μειονοτήτων υπέρ της ομογενοποίησης των αστικών συμφερόντων.

Η κατάσταση αυτή έχει θέσει ουσιαστικά στο περιθώριο την κοινοβουλευτική στρατηγική ως μέσο χειραφέτησης των λαϊκών τάξεων, και αποδεικνύεται ότι είναι περιττή η επιδίωξη της εκπροσώπησης των συμφερόντων των εργαζομένων εντός του Κοινοβουλίου και / ή μέσω της κυβέρνησης.

Η εντατικοποίηση της εξουσίας σε όλη τη χώρα, ως αποτέλεσμα της επέκτασης της διοικητικής εξουσίας και η χρήση της κάθετης εξάρτησης (Ευρωπαϊκή Ένωση) καθώς και της οριζόντιας εξάρτησης για τις περιφέρειες και τις μακρο-περιφέρειες που καθοδηγούν τις οικονομικές, χρηματοπιστωτικές και επαγγελματικές δομές των υπηρεσιών, όπου το Κράτος έχει απλώς και μόνο την ευθύνη του να εξασφαλίζεται η συμβατότητα με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και τη διαχείριση των κοινωνικών αντιθέσεων που προκύπτουν από αυτές, καθιστώντας στην ουσία αδύνατο για την κοινωνική βάση να συμμετάσχει και να οργανωθεί, είτε με εποικοδομητικό τρόπο, είτε επιδιώκοντας αποκατάσταση των όποιων διαφορών.

Η επιδείνωση της δημοκρατίας και της συμμετοχής επηρεάζει επίσης και τον κόσμο της εργασίας μέσω:

αλλαγών στο καθεστώς των διαπραγματεύσεων και της ανανέωσης των συμβάσεων χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με τους εργαζομένους
αποκλεισμού των συνδικαλιστικών μαχητικών μειονοτήτων
αποκλεισμού της αντιπολίτευσης του συνδικαλισμού της βάσης

Η μεταρρύθμιση του συστήματος συλλογικών διαπραγματεύσεων που επιβάλλει η Confindustria (σ.τ.μ.: το συλλογικό όργανο των εργοδοτών) αποσκοπεί στην επιτάχυνση αυτών των διαδικασιών με την ώθηση της πλήρους συμμετοχής των συνδικάτων στις ατομικές συμβάσεις (που είναι μέρος μιας ολόκληρης σειράς αλλαγών, όπως το νέο όριο των 3 ετών για την ισχύ των συλλογικών συμβάσεων, το επτάμηνο πάγωμα του δικαιώματος στην απεργία κατά τη διάρκεια εργατικών κινητοποιήσεων και τα νέα διμερή όργανα) καθώς και με την αποτελεσματική ακύρωση των συλλογικών συμβάσεων για τους χιλιάδες εργαζομένους σε μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίοι εκπροσωπούνται ως επί το πλείστον από συνδικάτα.

Σε αντάλλαγμα για τη συγκεντροποίηση της διαπραγματευτικής δύναμης στα χέρια των εταιρειών και της εξάλειψης της συλλογικής, καθολικής και σταθερής φύσης της, προσφέρονται στα συνδικάτα διμερείς φορείς και εγγυήσεις για επιβίωση, σε μια προσπάθεια να εξαναγκαστούν να επιταχύνουν την όλη διαδικασία που έχει ήδη αρχίσει και η οποία τα μετατρέπει σε φορείς παροχής υπηρεσιών. Οι κυρώσεις για όποιον παραβιάζει τους κανόνες που επιβάλλει η Confindustria είναι ένα σαφές μήνυμα του τέλους της αυτονομίαα των συνδικάτων και οποιασδήποτε δράσης σε επίπεδο βάσης στο χώρο εργασίας.

Όμως, η επιδείνωση της δημοκρατίας συναντάται και στη μείωση της ελευθερίας της λαϊκής συμμετοχής χάρη στην εφαρμογή:

ρατσιστικών θεσμικών πολιτικών και βίας με την οποία επιδιώκεται η καταδίωξη και ποινικοποίηση των μεταναστών και άλλων μειονοτήτων
αυταρχικών πολιτικών που επιδιώκουν να αντιπαρατεθούν με τη βία σε περιβαλλοντικά και περιφερειακά κινήματα, τόσο σε τοπική κλίμακα (αρνήσεις κ.λπ.) όσο και σε ευρύτερη κλίμακα (στρατιωτικές βάσεις, πυρηνική ενέργεια και ενέργεια γενικότερα)
μείωσης των εισοδημάτων και ενθάρρυνσης του χρέους, εντείνοντας τον εκβιασμό σε βάρος της εργατικής τάξης, προωθώντας την αναζήτηση ατομικών λύσεων (αύξηση της παραγωγικότητας, διπλή κερδοσκοπία, υπερωρίες, δουλειά και μετά τη συνταξιοδότηση), με ταυτόχρονη αποδυνάμωση και καταστροφή των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των εργατικών αγώνων
καταστροφικής πολιτικής στο δημόσιο και κοινωνικό τομέα, από τα σχολεία μέχρι τις συγκοινωνίες και από την υγειονομική περίθαλψη μέχρι τις συντάξεις.

Τέλος, η επίθεση κατά των ελευθεριών μας επηρεάζει και τα δικαιώματά μας όσον αφορά τον αυτοκαθορισμό της αναπαραγωγής, των σχέσεων, της υγείας και της ατομικής μας συμπεριφοράς.

Αντιμέτωποι με αυτή την κατά φαντασία θεσμική δημοκρατία, με την περίφραξη της συνδικαλιστικής δημοκρατίας, με την παθητική δημοκρατία μέσα στην κοινωνία, πρέπει να προωθήσουμε τον εκδημοκρατισμό, τη δημοκρατία από τα κάτω, την άμεση δημοκρατία, μέσα από:

την υπεράσπιση και τη δημιουργία συλλογικών, αυτοδιαχειριζόμενων χώρων βάσης, όπου οι διαφορετικές απόψεις μπορούν να συγκλίνουν όταν λαμβάνονται οι αποφάσεις που αφορούν τις κοινωνίες μας και τις θέσεις εργασίας μας
σε πολιτικό επίπεδο, την οικοδόμηση σχέσεων μεταξύ των οργανώσεων, αγωνιστών και ακτιβιστών, με βάση την αυτο-οργάνωση, την αμοιβαιότητα και την ισότητα των σχέσεων, με στόχο τη συμβολή στην ανάπτυξη της πολιτικής και κοινωνικής αντιπολίτευσης στις νομοθετικές, διοικητικές και οικονομικές αποφάσεις που στηρίζουν το νεοφιλελευθερισμό. Για το σκοπό αυτό, θα πρέπει να καθορισθεί ποιους αγώνες είμαστε σε θέση να ενοποιήσουμε. Θα πρέπει να βασιστούμε στα αντιφασιστικά, αντιρατσιστικά, αντισεξιστικά δίκτυα, να προωθήσουμε συντονιστικά και οργανώσεις βάσης που να μπορούν να προωθήσουν τη συμμετοχή από το λαό και τους ακτιβιστές της ταξικής πάλης και να ενθαρρύνουμε κάθε διαμαρτυρία που δίνει δύναμη πίσω στην τοπική κοινότητα
* στις συνδικαλιστικές μας οργανώσεις να υποστηρίξουμε μια διαδικασία σσπείρωσης της αντιπολίτευσης στο εσωτερικό της CGIL (σ.τ.μ.: η μεγαλύτερη ιταλική συνδικαλιστική ομοσπονδία), αρχίζοντας από το χώρο εργασίας, με εκπροσώπους και αντιπροσώπους
υποστήριξη των διαδικασιών της όσο το δυνατόν ευρύτερης συσπείρωσης των πρωτοβάθμιων σωματείων, αρχίζοντας από το χώρο εργασίας και την τοπική κοινότητα
τη δημιουργία αυτοδιαχειριζόμενων δομών στην τοπική κοινότητα για συζήτηση και διαμόρφωση, τη χρήση της αντιπληροφόρησης και των συνδικαλιστικών κινητοποιήσεων στα διάφορα συνδικάτα
την υπεράσπιση του εθνικού σύστηματος συλλογικών διαπραγματεύσεων που θα εγγυάται την εργατική δημοκρατία και τη λήψη αποφάσεων στο χώρο εργασίας.

Για την σε πρώτο πρόσωπο συμμετοχή των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων, για την αυτονομία των άμεσων συμφερόντων της εργατικής τάξης:

επανοικοδόμηση και ρίζωμα στις δομές της κοινωνίας και των κοινοτήτων μας, των ιδεών και των δρόμων της αντι-καπιταλιστικής κριτικής και του αγώνα
συγκεντροποίηση, μορφοποίηση και ομοσπονδιοποίηση των πιθανών επαναστατικών εμπειριών σε ένα πρόγραμμα για μια στέρεα, κομμουνιστική κοινωνία, αυτοδιαχειριζόμενη και ελευθεριακή.

Federazione dei Comunisti Anarchici

* Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 21 Δεκέμβρη 2010.

Στην υπεράσπιση του νερού για όλους

2010-12-06T12:00:00.001+01:00

Στην υπεράσπιση του νερού για όλους

Ενάντια στα άπληστα χέρια του καπιταλισμού και της γραφειοκρατικής κρατικής διαχείρισης

Η Federazione dei Comunisti Anarchici υποστηρίζει κάθε πρωτοβουλία για την υπεράσπιση της δημόσιας κυριότητας του νερού. Τα μέλη μας συμμετείχαν στην εκστρατεία για το δημοψήφισμα που προωθήθηκε από το Φόρουμ Acqua Bene Comune που συγκέντρωσε 1.400.000 υπογραφές, χάρη στην αυταπάρνηση χιλιάδων απλών πολιτών.

Έχουμε επίγνωση ότι η διαχείριση των συλλογικών πόρων και αγαθών από κρατικά σώματα, σχήματα και οργανισμούς έχει ως αποτέλεσμα τη γενική κακοδιαχείριση των πόρων, ως απόρροια της αναπόφευκτης άγνοιας εκ μέρους του κρατικού γραφειοκρατικού μηχανισμού για τις ανάγκες και τις επιθυμίες των τοπικών κοινοτήτων. Γνωρίζουμε επίσης ότι αυτό οδηγεί στην εμφάνιση κοινωνικών προβλημάτων, ιδιαίτερα για τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού.

Ωστόσο, γνωρίζουμε επίσης ότι η διαχείριση των συλλογικών πόρων από τον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς το μόνο που παράγει είναι ακόμη χειρότερες συνθήκες στην υλική ζωή της εργατικής τάξης και των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων, δεδομένου ότι οι πόροι αυτοί γίνονται στη συνέχεια απλά ένας τρόπος για τη δημιουργία κέρδους για τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις.

Η ιδιωτική διαχείριση καθιστά τον κάθε αναφαίρετο συλλογικό πόρο όπως το νερό ένα ακόμη εμπόρευμα που θα το διαπραγματεύονται στην καπιταλιστική αγορά και επομένως θα υπόκειται στους νόμους του κέρδους και τα καπρίτσια της κερδοσκοπίας, κάτι που θα αναγκάσει ιδιώτες ανταγωνιστές να διατηρήσουν τη σχέση κόστους-οφέλους στα χαμηλότερα δυνατά επίπεδα. Αυτό μεταφράζεται σε πιο ακριβές και πιο χαμηλής ποιότητας υπηρεσίες για τους πολίτες.

Για τους λόγους αυτούς, τα μέλη της Federazione dei Comunisti Anarchici συμμετείχαν και θα συμμετέχουν στις διάφορες πρωτοβουλίες του εθνικού φόρουμ για την υπεράσπιση του δημόσιου νερού στις κατά τόπους δραστηριότητες, από τις 4 Δεκεμβρίου, με την επίγνωση ότι η αυτόνομη αυτοδιαχείριση των ζωτικών πόρων σε όλη την επικράτεια μέσω του άμεσου ελέγχου από τους τοπικούς φορείς των παραγωγών, δεν είναι μόνο εφικτή αλλά και αναγκαία, εάν δεν θέλουμε να δούμε το περιβάλλον στο οποίο ζούμε να καταστρέφεται οριστικά και αμετάκλητα από την απληστία για κέρδος από την πλευρά των καπιταλιστικών ολιγαρχιών ή να εγκαταλείπεται στην επιδείνωση τηε κρατικής γραφειοκρατικής διαχειρισης.

Εθνική Γραμματεία της
Federazione dei Comunisti Anarchici
(Ομοσπονδια των Κομμουνιστών Αναρχικών)

1 Δεκέμβρη 2010

* Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 5 Δεκέμβρη 2010

Ντοκουμέντο για τη δουλειά στα συνδικάτα

2010-11-25T14:14:00.000+01:00

Ντοκουμέντο για τη δουλειά στα συνδικάτα

Η διεθνής κατάσταση

Η διαρθρωτική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος έχει ως αποτέλεσμα σοβαρά πλήγματα για τις οικονομίες πολλών χωρών. Μια διαρθρωτική – και όχι συγκυριακή - οικονομική κρίση, η οποία στην πραγματικότητα καταδεικνύει την πλήρη αποτυχία του φιλελεύθερου συστήματος.

Στην Ευρώπη, όπου ο φιλελευθερισμός εξακολουθεί να είναι επιτυχής, τα διάφορα κόμματα και οι κυβερνήσεις ορίζουν την κρίση ως μια συγκυριακή κρίση και συχνά δηλώνουν ότι τελειώνει, απλώς και μόνο επειδή δεν μπορούν να δηλώσουν ότι το ίδιο το σύστημα στο οποίο βασίζονται συνιστά πλήρη αποτυχία.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις όλων των πολιτικών χρωμάτων παίρνουν αντιλαϊκά οικονομικά μέτρα, υποστηρίζοντας τράπεζες και επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν την κρίση ως άλλοθι, και τον λογαριασμό για την "υποστήριξη" αυτή τον πληρώνουν οι εργαζόμενοι του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, οι συνταξιούχοι και τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα με τη μορφή του παγώματος των μισθών, των διαφόρων περικοπών, της προσωρινότητας στην εργασία, της ιδιωτικοποίησης και του ξεπουλήματος των δημοσίων υπηρεσιών.

Σε όλη την Ευρώπη, οι κυβερνήσεις αυτές συμμαχούν με τις τάξεις των βιομηχάνων οι οποίοι εκτοξεύουν την απειλή της εξωτερικής ανάθεσης - και ως εκ τούτου της απώλειας θέσεων εργασίας – ώστε να εκβιάσουν τους εργαζόμενους, να μείωσουν τη διαπραγματευτική τους ισχύ και τα συνδικαλιστικά τους δικαιώματα, με στόχο να καταστούν τα μέτρα αυτά αμετάκλητα.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ, η εξωτερική ανάθεση ολόκληρων επιχειρήσεων ή τμημάτων του παραγωγικού συστήματος χρησιμοποιείται με τον ακριβή στόχο της απόκτησης του μέγιστου κέρδους, με την ανάθεση δηλαδή σε χώρες όπου το κόστος εργασίας (όσον αφορά τους μισθούς και τα δικαιώματα) είναι πολύ χαμηλότερο.

Η απάντηση των εργαζόμενων σε αυτό το κλουβί που δημιουργείται γι’ αυτούς ήταν και εξακολουθεί να είναι δύσκολο να οργανωθεί, για διάφορους λόγους:

* η ηγεσία των διαφόρων συνδικαλιστικών οργανώσεων είναι κατηγορηματικά αντίθετη σε αυτό, καθιστώντας τα συνδικάτα κάθε άλλο παρά αυτόνομα από την κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα, κάνοντάς τα συστηματικούς και συστημικούς συνενόχους των “εργασιακών μεταρρυθμίσειων” που συνθέτουν τα κάγκελα του εν λόγω κλουβιού

* περιορίζεται σε μια μόνο εταιρεία ή ακόμη και σε μια ενιαία μονάδα που πλήττεται

* οι εργαζομένοι στις διάφορες χώρες δεν είναι οργανωμένοι σε διεθνές επίπεδο, ενωμένοι σε μια πλατφόρμα αιτημάτων, με κοινούς στόχους. Η διεύρυνση της κοινωνικής σύγκρουσης είναι ο μόνος τρόπος που έχουμε ώστε να αντισταθούμε στις επιθέσεις των αφεντικών, τα οποία με τη συνενοχή των τοπικών θεσμών και των συνεργαζόμενων συνδικάτων, χρησιμοποιούν την κρίση για να αναγκάσουν τους εργαζόμενους να γονατίσουν.

Σε διεθνές επίπεδο, οι υπάρχουσες μορφές οργάνωσης, είναι εντελώς ανεπαρκείς. Πολύ συχνά συναντάμε εργαζόμενους από τις ίδιες πολυεθνικές σε διαφορετικές χώρες σε σύγκρουση μεταξύ τους, συγκρούσεις οι οποίες δημιουργούνται και συχνά υποστηρίζονται από τις κατά τόπους κυβερνήσεις. Είναι πολύ λίγες οι περιπτώσεις εκείνες διεθνούς συντονισμού μεταξύ των εργαζομένων (πολυεθνικές εταιρείες).

Η εθνική κατάσταση

1. Ο ιταλικός καπιταλισμός και η επίθεση ενάντια στο σύστημα της εργασίας

Η κρίση του ιταλικού οικονομικού συστήματος έχει ήδη γονατίσει τις διάφορες παραγωγικές περιοχές και τάξεις της χώρας. Η κρίση έπληξε πρώτα τους προσωρινά εργαζόμενους, τους εργαζόμενους ανά ημέρα, αυτούς που εργάζονται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, με άλλα λόγια όλο το στρατό των περιστασιακά εργαζόμενων, αλλά τώρα έχει φθάσει ακόμη και τους εργαζόμενους με συμβάσεις αορίστου χρόνου, εξαλείφοντας το δίκτυο ασφαλείας τους.

Υπάρχει τεράστια και κάποιες φορές αδικαιολόγητη χρήση του Ταμείου Πλεονάζοντος Προσωπικού [1], σοβαρές καθυστερήσεις στις πληρωμές των μισθών, μείωση του προσωπικού, κλείσιμο εργοστασίων κλπ. Είναι μια κρίση που φορτώνεται στους εργαζόμενους, επειδή κάθε μέσο με το οποίο επιχειρείται να καταπολεμηθεί ή ξεπεραστεί συνεπάγεται μείωση του κόστους παραγωγής, μείωση των μισθών και πετσόκομα των δικαιωμάτων.

Είναι μια κρίση που είναι χρήσιμη στην κυβέρνηση και τα αφεντικά, καθώς τη χρησιμοποιούν για να ξαναγράψουν τους κανόνες διαπραγμάτευσης και την εργασιακή πολιτική γενικότερα. Οι νέοι κανόνες που ήδη εφαρμόζονται σε όλους τους τομείς είναι ασαφείς (έτσι ώστε να εφαρμοστούν πολύ εύκολα), και οδηγούν σε μια προγραμματισμένη μείωση των μισθών και τον τερματισμό των συλλογικών συμβάσεων εργασίας κάτι με το οποίο συμφωνούν υποχρεωτικά και τα συνδικάτα που υπογράφουν συμφωνίες στο όνομα της ανάπτυξης - με άλλα λόγια το κέρδος.

Με τον τελευταίο της προϋπολογισμό, η κυβέρνηση επέφερε εκτεταμένες περικοπές χτυπώνταςτους εργαζόμενους, τόσο όσον αφορά τους μισθούς – με το πάγωμά τους (4 χρόνια για τους δημόσιους υπαλλήλους) – όσο και σε σχέση με τη μείωση και τη διαγραφή από τα επιδόματα πρόνοιας, μέτρα που έπληξαν τις γυναίκες εργαζόμενες, και τη χειροτέρευση των συντάξεων γήρατος και των ανάλογων επιδομάτων. Επίσης, χειροτερεύει η ποιότητα των δημοσίων υπηρεσιών (σχολεία, υγειονομική περίθαλψη, πανεπιστήμια, έρευνα κ.λπ.), μειώνονται οι θέσεις εργασίας για τους εργαζόμενους με βραχυπρόθεσμες συμβάσεις, παγώνουν οποιεσδήποτε νέες συμβάσεις, επιβάλλονται περιορισμοί στο δικαίωμα της απεργίας και αναστέλλεται η ανανέωση των οργάνων εκπροσώπησης των εργαζομένων (RSUs).

Είναι η εταιρεία που αποφασίζει για τους εργαζομένους, δημιουργώντας μια μορφή κυριαρχίας του κεφαλαίου πάνω στην παροχή εργασίας. Οι συνθήκες εργασίας οδηγούν στη σωματική και ψυχική εξάντληση των εργαζομένων, ενώ σημειώνεται μεγάλη αύξηση εργατικών ατυχημάτων και επαγγελματικών νόσων. Για χάρη του κέρδους, παραγωγικές μονάδες βρίσκονται σε φάση κορεσμού, καθώς συλλογικές διαπραγματεύσεις δεν επιτρέπονται πλέον εκεί. Οι εταιρείες ενδιαφέρονται μόνο για την εμπορική εκμετάλλευση της υγείας των εργαζομένων μέσω της μη τήρησης των κανονισμών υγείας και ασφάλειας, είτε εντός είτε εκτός των εγκαταστάσεων παραγωγής, με τη βοήθεια της νομοθεσίας με την οποία έχει μειωθεί αισθητά οποιαδήποτε ευθύνη της εταιρείας.

Στον ιδιωτικό τομέα, η εταιρεία εκείνη που συντάσσεται που καλύτερα με τη γραμμή των αφεντικών είναι η FIAT: αυξάνει την εργάσιμη ημέρα, εντατικοποιούνται οι βάρδιες, περιορίζεται ο χρόνος άδειας λόγω ασθενείας, καταργούνται οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας και το δικαίωμα στην απεργία, και η απόλυση και η καταστολή περιμένει όποιον δεν συμμορφώνεται με τους κανόνες αυτούς.

Επομένως, το σχέδιο του Marchionne [ 2] δεν είναι παρά η πλέον πρόσφατη εκδοχή της παλαιάς γραμμής στη FIAT η οποία ποτέ δεν ανέχθηκε οποιαδήποτε μορφή αντίστασης σε προγράμματα αναδιάρθρωσης ή μείωσης του εργατικού δυναμικού.

Είναι η αγορά και οι διακυμάνσεις της όπου ο καθένας πρέπει τώρα να υποκύψει: οι επιχειρήσεις το πάνω χέρι! Λιγότερο χρόνο για ξεκούραση, περισσότερες υπερωρίες, μέγιστη δυνατή ευελιξία, όχι απεργίες, και το να αρρωστήσει κάποιος είναι πλέον μια πολυτέλεια που μόνο οι άνεργοι μπορούν να αντέξουν οικονομικά.

Οι δεκαετίες μπορεί να πέρασαν, αλλά η FIAT δεν έχει χάσει ποτέ την ιστορική αποστολή της, ως ο άκαμπτος διερμηνέας της εν λόγω στρατηγικής η οποία εξισώνει το εργοστάσιο με τον στρατώνα που έχει αφήσει τέτοια σημάδια στα μυαλά και τα σώματα γενεών και γενεών εργαζόμενων, στην (μάταια) προσπάθειά της να καταπνίξει το μαχητικό πνεύμα και την ικανότητά τους να οργανώσουν τον αγώνα και την αντίστασή τους από τα κάτω, εργοστάσιο με εργοστάσιο.

2. Η στάση των CGIL, CISL και UIL

Τα κυβερνητικά μέτρα βρήκαν υποστήριξη από την πλειοψηφία των συνέδρων στο πρόσφατο 16ο Συνέδριο της CGIL, όσον αφορά τόσο την τρέχουσα κατάσταση όσο και το ορατό μέλλον.

Η σημερινή ηγεσία της CGIL, ενισχυσμένη από τις τελευταίες υποψηφιότητες για την Εθνική Γραμματεία και από τις περιοριστικές αλλαγές στο Καταστατικό της, το οποίο συγκεντροποιεί τη διαδικασία λήψης αποφάσεων στην Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή, για μια ακόμη φορά έδειξε την αδυναμία της - και σε κάποιο βαθμό τη μεγάλη της απροθυμία να επιστρέψει στο στάδιο της συνεργασίας - για να αντιμετωπίσει αυτή τη ζωτικής σημασίας φάση κατά την οποία η ίδια η ύπαρξη της Συνομοσπονδίας βρίσκεται υπό απειλή.

Η δυναμική αυτού του Συνεδρίου που αποκάλυψε πλήρως την πραγματική κατάσταση της Συνομοσπονδίας, δείχνει τώρα τις επιπτώσεις της “βαλκανοποίησής” της: η άρνηση της πλειοψηφίας να συζητήσει την γραμμή της Συνομοσπονδίας με τη μειοψηφία [3], καθώς και η αντίθεση μεταξύ του FIOM [4] και του υπόλοιπου μέρους της Συνομοσπονδίας.

Η σκληρότητα της τρέχουσας οικονομικής φάσης καθώς και η τρέχουσα και μελλοντική κοινωνική κατάσταση δεν επιτρέπουν περιθώρια για να αναπαυθούμε στις δάφνες μας: οι εργαζόμενοι πρέπει να ανταποκριθούν στην επίθεση αυτή ενάντια στους όρους της ίδιας της ζωής τους.

Σήμερα η CGIL θα πρέπει να ξανασκεφτεί την πολιτική της: θα υποστηρίξει το FIOM, λειτουργώντας σε έναν πιο αντιπαραθετικό τρόπο (όπως η μειονότητα La CGIL che vogliamo πιστεύει), προκειμένου να δοθεί μια μεγαλύτερη φωνή στους εργαζόμενους, ή θα πισωγυρίσει στη φάση της συμφωνίας της με την CISL και την UIL όσον αφορά τους κανόνες διαπραγμάτευσης, στη συνεχιζόμενη αναζήτηση της ενότητας μεταξύ των συνδικάτων; Η επιλογή αυτή θα καταδικάσει την CGIL σε ένα δευτερεύοντα ρόλο, θα αγνοηθεί από τις άλλες δύο Συνομοσπονδίες και από την ομοσπονδία των εργοδοτών Confindustria.

Για αρκετό καιρό τώρα, η CISL και η UIL μαζί με την UGL [5] έχουν σαφώς κατανοήσει ότι οι σχέσεις μεταξύ των συνδικαλιστικών οργανώσεων πρέπει να μεταρρυθμιστούν - με βάση τις αλλαγές με τις οποίες θα αλλάξει εντελώς ο ρόλος των ιταλικών συνδικάτων.

Οι μεταρρυθμίσεις που προτείνονται από την κυβέρνηση τα τελευταία δύο χρόνια ή εκείνες που παρουσιάστηκαν από την Confindustria και τη FIAT έχουν βρει υποστήριξη και συμφωνία από τα συνδικάτα αυτά, χωρίς πάρα πολλά προβλήματα. Και η μη εταιρική σχέση δεν υπάρχει πλέον: τα συνδικάτα δεν θα είναι πια εξωτερικοί συνεργάτες τους, θα είναι αναπόσπαστο μέρος του όλου συστήματος.

3. Τα συνδικάτα βάσης

Η γέννηση της Unione Sindacale di Base (USB) [6] στις 22 Μάη στη Ρώμη, θα μπορούσε να αποτελέσει μια ευκαιρία για την απλούστευση του σεναρίου του συνδικαλισμού της βάσης στην Ιταλία, αλλά δεν φαίνεται να συμβάλει στην επίλυση των παλαιών προβλημάτων που ταλαιπωρούν τον ιταλικό γαλαξία του συνδικαλισμού της βάσης από την ίδια την απαρχή του σχεδόν 25 χρόνια πριν.

Ο δρόμος προς την USB είναι στρωμμένος από τα ερείπια της προηγούμενης “συμφωνίας βάσης” που υπογράφτηκε από τις RDB / CUB, Confederazione COBAS και SDL, για να μην αναφέρουμε τα προβλήματα που διαφάνηκαν μεταξύ με το περίπου 80% του συνόλου των μελών των συνδικάτων βάσης των προηγουμένως ομοσπονδιοποιημένων μεταξύ τους RDB και CUΒ.

Παρά τον ολέθριο, από πάνω προς τα κάτω μηχανισμό αποσύνθεσης και ανασύνθεσης που έχει πλήξει το συνδικαλισμό της βάσης εδώ και δεκαετίες, η γέννηση του USB φέρνει μαζί της κάποια νέα στοιχεία, όπως ο χωρισμός της ένωσης σε δύο τομείς - ιδιωτικού και δημόσιου τομέα - που διαχειρίζονται συλλογικά τα ζητήματα και όχι από συντονιστικά στελέχη σε έναν τομέα, και είναι σε γενικές γραμμές ένα ενθαρρυντικό μήνυμα κυρίως σε εκείνους τους τομείς όπου ο ταξικός πόλεμος είναι σκληρότερος.

Αλλά, για μια νέα συνδικαλιστική ένωση, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά εμπόδια και προβλήματα, όπως:

* το πρόβλημα του συνεχιζόμενου λάθους του να καλούνται ξεχωριστές απεργίες, πολύ συχνά μετά την απόφαση των εθνικών ηγεσιών

* Το πρόβλημα του ανταγωνισμού μεταξύ των διαφόρων συνδικάτων βάσης.

Το τίμημα αυτών των διαιρέσεων και προβλημάτων πληρώνεται επίσης και από τον ελευθεριακών τάσεων συνδικαλισμό, που είναι παραδοσιακά υποστηρικτής της ενότητας των εργαζομένων, πέρα και πάνω από τα συμφέροντα του κάθε συνδικάτου.

Αλλά οι ελευθεριακοί συνδικαλιστές γνωρίζουν ότι μπορούν να παράσχουν συνέχεια στον αγώνα των εργαζομένων, ακόμα και σε αυτή τη φάση των νεο-εταιρικών σχέσεων συνδικαλισμού, καθώς και ότι μπορούν να εγγυηθούν τη δημοκρατία στον εργασιακό χώρο.

Κατά συνέπεια, σ’ αυτή την κρίσιμη φάση, σε επίπεδο συνδικαλισμού της βάσης πρέπει να ξεπεραστεί η μακροχρόνια αδυναμία και να βρεθεί μια λύση σε ένα σταθερό συντονισμό - αν όχι η δημιουργία μιας ομοσπονδίας - εάν πρόκειται να δημιουργηθεί ένα σοβαρό σημείο αναφοράς, τόσο για τους εργαζόμενους, τους περιστασιακά εργαζόμενους και τους μετανάστες, όσο και για τη μειονότητα στο εσωτερικό της CGIL.

Η αναρχική κομμουνιστική εργασιακή τακτική

Σε αυτή τη φάση κατά την οποία σημειώνεται μια ισχυρή επίθεση των αφεντικών, σε συμπαιγνία με κάποια συνδικάτα (CISL, UIL), και η στάση του περιμένουμε-και-βλέπουμε άλλων (η πλειοψηφία της CGIL), η FdCA θεωρεί ότι η μόνη στρατηγική η οποία μπορεί να είναι αποτελεσματική στην προάσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης είναι αυτης της σύγκρουσης και της εφαρμογής των ελευθεριακών πρακτικών. Πρέπει να είναι αυτόνομη από τη λογική των κομμάτων, πρέπει να στοχεύει στην ενοποίηση των εργατών ανεξάρτητα από τα συνδικάτα τους, πρέπει να έχει ενοποιημένες μεθόδους αγώνα και στόχους, και θα πρέπει να οργανωθεί οριζόντια.

Η παρέμβαση των αναρχικών κομμουνιστών δεν μπορεί παρά να αρχίσει στους χώρους εργασίας, όπου είναι απαραίτητο, για την αποκατάσταση της ενότητας των συμφερόντων των εργαζομένων, για:

* την υπεράσπιση των θέσεων εργασίας, κατά των απολύσεων και της αδικαιολόγητης χρήσης ορισμένων μορφών επιδομάτων ανεργίας

* την υπεράπιση των εργατικών δικαιωμάτων και του δικαιώματος στην απεργία

* την υπεράσπιση του εθνικού συστήματος συλλογικών διαπραγματεύσεων και την κατάκτηση των συμφωνιών με την εταιρεία που βελτιώνουν τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας, με την ταυτόχρονη κατάργηση της σύνδεσης του μισθού με την παραγωγικότητα

* την προστασία της υγείας των εργαζόμενων και τον αγώνα για να διαχειρίζονται οι ίδιοι τις ώρες εργασίας τους ώστε να μπορέσουν να διευθετίσουν καλύτερα τη ζωή και την εργασία τους

* οι περιστασιακά εργαζόμενοι (προσωρινοί, άτομα με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, κ.ά.) πρέπει να εκπροσωπούνται στους οργανισμούς εκπροσώπησης των εργαζομένων και στις διαπραγματεύσεις συμφωνιών. Πάρα πολύ συχνά και επειδή μπορούν πολύ εύκολα να εκβιάζονται δεν είναι σε θέση να κατακτήσουν κάθε μορφής προστασία

* τη σταθεροποίηση όλων των περιστασιακά εργαζομένων και των ατόμων με βραχυπρόθεσμες συμβάσεις.

Στις περιοχές όπου ζουν και εργάζονται, είναι καθήκον των αναρχικών κομμουνιστών να ενθαρρύνουν:

* δίκτυα συντονισμού των εργαζόμενων, μεταναστών, περιστασιακά εργαζομένων, αλλά και αυτόνομων από τα πολιτικά κόμματα και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις

* μορφές συνεργασίας και αγώνα, όπου οι διάφορες εμπειρίες μπορούν να εμπλουτίσουν και να καταστήσουν δυνατή την αποτελεσματική υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων

* δίκτυα συντονισμού όπου να καλλιεργηθούν η ταξική αλληλεγγύη, η άμεση δημοκρατία και η άμεση συμμετοχή, με στόχο τη δημιουργία μιας πιο ισότιμης, ελευθεριακής κοινωνίας.

Είναι σημαντικό τα μέλη και οι συμπαθούντες της FdCA που είναι μέλη της CGIL να αναλάβουν ενεργό ρόλο στην οργανωμένη μειοψηφία La CGIL che vogliamo, επειδή υποστήριξαν τη δημιουργία της από την αρχή, δεδομένου ότι αντιπροσωπεύει μια εξαιρετική ευκαιρία να επηρεαστεί η CGIL και να αυξηθεί η παρουσία μας.

Είναι εξίσου σημαντικό τα μέλη και οι υποστηρικτές των πρωτοβάθμιων σωματείων να διευκολύνουν το συντονισμό και την ενότητα μεταξύ των διαφόρων συνδικάτων, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα ισχυρό σημείο αναφοράς για τους εργαζόμενους, τους περιστασιακά εργαζόμενους και των άνεργους. Είναι επίσης απαραίτητο να αρχίσουμε να μιλάμε για εκπροσώπηση των εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα και τον ενεργό τους ρόλο στις διαπραγματεύσεις.

Οι επόμενοι μήνες θα είναι ζωτικής σημασίας για την ταξική πάλη και την αναζωογόνηση των κοινωνικών συγκρούσεων, τόσο στην Ιταλία όσο και στο εξωτερικό, όπου οι κινητοποιήσεις και απεργίες παρουσιάζουν αύξηση.

Σήμερα, οι εργαζόμενοι που βρίσκονται στον αγώνα χρειάζονται την αλληλεγγύη μας, τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Συνδικαλιστές αγωνιστές που έχουν πληγεί με απόλυση και καταστολή χρειάζονται την αλληλεγγύη και τη στήριξη όλων των συνδικαλιστικών οργανώσεων που πιστεύουν ότι η ταξική σύγκρουση και η λαϊκή συμμετοχή στους αγώνες αποτελούν θεμελιώδεις στρατηγικούς στόχους.

Ο αγώνας στη FIAT, τόσο στην Ιταλία όσο και στο εξωτερικό, μπορεί να είναι δείγμα της δυνατότητας για κινητοποίηση και αντίσταση των εργαζομένων στα σχέδια της εταιρείας η οποία, είτε στην Ιταλία είτε στην Πολωνία ή τη Σερβία, χρησιμοποιεί την κρίση ως μέσο εκβιασμού των εργαζόμενων για να τους εξαναγκάσει να υποταχτούν στη λογική του κέρδους.

Η FdCA θα υποστηρίξει όλες τις πρωτοβουλίες για αγώνα από τα κάτω προς υπεράσπιση των συνθηκών των εργαζόμενων στους χώρους εργασίας κατοικίας.

Τα μέλη μας θα επιδιώξουν τη προώθηση της δημιουργίας δικτύων συντονισμού του μαχητικών συνδικάτων βάσης, αλλά και των πολιτικών πρωτοβουλιών υποστήριξης του αγώνα σε επίπεδο βάσης από αναρχικούς και ελευθεριακούς, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε πιο συντονισμένες κινητοποιήσεις.

Ο συντονισμός σε διεθνή κλίμακα, που - εκτός από τη βελτίωση της ροής των πληροφοριών - μπορεί να οδηγήσει στην ευκαιρία για συμπαγείς διεθνείς αγώνες στη βάση μιας κοινής πλατφόρμας αιτημάτων, ενάντια σε ανεξέλεγκτες εξωτερικές πηγές, για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην απεργία, των εργατικών δικαιωμάτων και των μισθολογικών συνθηκών στις χώρες όπου βρίσκονται υπό απειλή επεκτείνοντας τον αγώνα σε χώρες όπου δεν υπάρχουν.

Πλατφόρμα Εργασίας

1. Συμπαγής διεθνής σύγκρουση κατά της ανεξέλεγκτης υπεργολαβίες στο εξωτερικό από πολυεθνικές εταιρείες για τη συνεχή επιδίωξη όσο το δυνατόν μέγιστου κέρδους.

2. Αγώνας σε ένδειξη αλληλεγγύης προς απολυμένους εργαζόμενους και τη δημιουργία ταμείων αντίστασης.

3. Διασφάλιση των θέσεων εργασίας από το κλείσιμο εργοστασίων και / ή μειώσεις θέσεων εργασίας και καταπολέμηση των περικοπών θέσεων εργασίας για τους περιστασιακά εργαζόμενους στις δημόσιες υπηρεσίες.

4. Αγώνας για την αξιοπρέπεια της εργασίας.

5. Ενάντια στην εξόντωση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των εργαζόμενων, για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην απεργία, του δικαιώματος στην εκπροσώπηση και κάθε εργατικού δικαιώματος.

6. Για το δικαίωμα στην εκπροσώπηση όλων των περιστασιακά εργαζόμενων.

7. Για το δικαίωμα των εργαζόμενων να αποφασίζουν για κάθε πλατφόρμα και κάθε συμφωνία με δεσμευτική ψηφοφορία.

8. Ενάντια στη μείωση των εργαζόμενων που εκδιώχθηκαν από την παραγωγική διαδικασία οδηγούμενοι προς τη δουλεία και την αγοραιοποίηση.

9. Ενάντια στην ανεξέλεγκτη χρήση των περιστασιακά εργαζόμενων που ζουν υπό το συνεχή εκβιασμό των αφεντικών, παρ’ ότι πολλές φορές εκπληρούν υψηλούς επαγγελματικούς ρόλους. Για τη σταθεροποίηση του συνόλου των περιστασιακά εργαζόμενων και αυτών με βραχυπρόθεσμες συμβάσεις.

10. Ενάντια στην εξωτερική ανάθεση εργασιών, για την οποία συχνά συνάπτονται δεσμευτικές συμβάσεις των συνεταιρισμών με τους ιδιώτες, που οδηγεί στην αυτο-εκμετάλλευση και σε όλο και περισσότερο αυξημένο κίνδυνο τραυματισμού ή και θανάτου στο χώρο εργασίας.

11. Για την υπεράσπιση των εθνικών συλλογικών διαπραγματεύσεων και την επέκταση των συμφωνιών με την εταιρεία απαλλαγμένων από την σύνδεση μισθού-παραγωγικότητας.

12. Για την προστασία της υγείας των εργαζομένων και της διαχείρισης από τους ίδιους του ωραρίου εργασίας τους.

13. Για ένα μεγάλης κλίμακας αγώνα για τους μισθούς στην FIAT, για τους μηχανικούς μετάλλου και όλες τις ειδικότητες.

14. Για ένα ν ευρωπαϊκό ελάχιστο μισθό για όλες τις ειδικότητες.

Federazione dei Comunisti Anarchici

(Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών)

Fano, 1 Νοέμβρη 2010

Το ντοκουμέντο αυτό εγκρίθηκε ομόφωνα από το 8ο Εθνικό Συνέδριο της FdCA

Σημειώσεις του μεταφραστή:

1. Cassa integrazione. Σύστημα βάσει του οποίου οι εργαζόμενοι που απολύθηκαν προσωρινά αλλά συνεχίζουν να λαμβάνουν το 50% του μισθού τους από το κράτος για περιορισμένο χρονικό διάστημα, απαλλάσσουν τις επιχειρήσεις από το κόστος του αχρησιμοποίητου εργατικού τους δυναμικού.

2. Sergio Marchionne. Διευθύνων σύμβουλος της FIAT.

3. Η μειοψηφίατα αυτή συγκεντρώνεται γύρω από ένα προγραμματικό ντοκουμέντο που υποστηρίχθηκε κατά τη διάρκεια του τελευταίου Συνεδρίου της Συνομοσπονδίας με τον τίτλο La CGIL che vogliamo (Η CGIL που θέλουμε). Δείτε http://www.lacgilchevogliamo.it

4. Η Federazione Impiegati Operai Metallurgici(FIOM) είναι η μεγαλύτερη ομοσπονδία-μέλος της CGIL.

5. Η Unione Generale del Lavoro (UGL) είναι δεξιά συνδικαλιστική ένωση που παραδοσιακά συνδέεται με τα νεο-φασιστικά κόμματα.

6. Grassroots Syndical Union (Συνδικαλιστική Ένωση Βάσης). Ιδρύθηκε το Μάη του 2010 από τη συγχώνευση των RDB, μέρος της CUB και την SDL (ίη οποία σχηματίστηκε το 2007 από τη συγχώνευση των SinCobas, SALC και SULT).

* Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ο΄τε Αφέντης”, 25 Νοέμβρη 2010.

Οικοδομώντας ενότητα και αλληλεγγύη

2010-11-08T14:12:00.001+01:00

Οικοδομώντας ενότητα και αλληλεγγύη

Ο νεοφιλελεύθερος μύθος της ασταμάτητης ανάπτυξης που συνδέεται με την εξάπλωση της αγοράς έχει εξατμιστεί, αφήνοντας μια επίπονη διαδρομή συμβατικών αγορών, διαχωρίσιμων μόνο φαινομενικά μεταξύ τους μέσω της όξυνσης του ανταγωνισμού και του διεθνούς κοινωνικού ξεπουλήματος.

Έτσι, ενώ ο καπιταλισμός σχεδιάζει εκ νέου τη γεωγραφία του, βρίσκει μια προφανή ενότητα στη μετατόπιση της ευθύνης (χάρη στην παγκοσμιοποίηση) για την οικονομική κρίση του προς την πραγματική οικονομία των επιμέρους Κρατών και ολόκληρων ηπείρων.

Γιατί ο καπιταλισμός έχει πάντα το πλεονέκτημα να ανασχηματίζεται μετά από κάθε κρίση και να εργάζεται για την εκ νέου ενίσχυση των τάξεων προς όφελός του.

Συγκεκριμένα, σε όλη τη Δύση η εργατική τάξη αναγκάζεται να πληρώσει το τίμημα μιας κρίσης που δεν δημιούργησε, να αποδεχθεί την επιδείνωση συνθηκών διαβίωσης και εργασίας, μια μεταβατική περίοδο οικονομικής και κοινωνικής αστάθειας που τροποποιεί σε βάθος τις συνθήκες διαβίωσής μας στο όνομα του ανταγωνισμού με γεωγραφικές περιοχές ραγδαία αναπτυσσόμενες με χαμηλότερο κοινωνικό κόστος.

Είναι μια επίθεση σ΄ολόκληρη τη δομή της κοινωνίας, στα δικαιώματα και τα κεκτημενα που κέρδισαν οι εργαζόμενοι έπειτα από δεκαετίες αγώνων σε περιόδους ανάπτυξης, μια επίθεση στην ίδια την παρουσία του κινήματος των οργανωμένων εργαζομένων.

Αυτή η επίθεση έχει διπλό στόχο, από τη μια μείωση του κόστους - με στράγγισμα των σημαντικών πόρων που προέρχονται από τους άμεσους, έμμεσους και αναδρομικούς μισθούς, πόρους που απαιτούνται για τη χρηματοδότηση της κρίσης - και από την άλλη την επιστροφή της εργατικής τάξης σε μια κατάσταση περαιτέρω έκπτωσής της προς τα συμφέροντα των εταιρειών και της αγοράς.

Οι εργαζόμενοι εξαναγκάζονται σ’ αυτό τον φαύλο ανταγωνισμό μεταξύ τους για να διατηρήσουν την εργασία τους, η οποία γίνεται όλο και πιο επισφαλής και λιγότερο αποδοτική. Την ίδια στιγμή, ολοένα και υποβαθμίζεται κάθε είδους συλλογική απάντηση μέσα από τη δραστική μείωση της ικανότητας των συνδικαλιστικών οργανώσεων να δράσουν και τον αποκλεισμό από τις διαδικασίες διαπραγμάτευσης κάθε συνδικάτου που δεν συναινεί στη γραμμή κυβέρνησης/εργοδότη.

Αυτό συνοδεύεται και με σημαντικούς περιορισμούς των δημοκρατικών δικαιωμάτων σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, εν μέρει χάρη στον μειωμένο πολιτικό ρόλο των Κρατών, που γίνονται ολοένα υποχείρια των υπερεθνικών οικονομικών οδηγιών που αποτελούνται από πολιτικές μείωσης των δημοσίων δαπανών – υπηρεσιών, κυρίως - υπέρ πολιτικών του οικονομικού και ιδιωτικού τομέα για την εξισορρόπηση των βιβλίων και τη διαχείριση της γης και των πόρων της.

Και εδώ επίσης καταβάλλεται προσπάθεια να πειστούν οι εργαζόμενοι ότι αν επιτευχθεί μείωση του κόστους των δημοσίων υπηρεσιών καθώς και μείωση του αριθμού αυτών που έχουν πρόσβαση σε αυτές, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε εξοικονόμηση πόρων για το άτομο, ενώ στην πραγματικότητα οδηγεί σε συλλογική εξαθλίωση, με τη μείωση των έμμεσων μισθών και της αύξησης των φόρων. Έπειτα υπάρχει και η συνακόλουθη μείωση της ελευθερίας της πολιτικής συμμετοχής, που περιορίζεται σε ένα σύστημα λατρείας προσωπικοτήτων ή ενός τρόπου απόκτησης θέσεων εργασίας που φέρνουν προνόμια.

Στο κοινωνικό επίπεδο, η συνακόλουθη αποδυνάμωση δημιουργεί αυτόματα ανασφάλεια, η οποία χρησιμεύει μόνο για να εντείνει τις διαιρέσεις, ενθαρρύνοντας τους ανθρώπους να αναζητούν μεμονωμένες απαντήσεις για να επιβιώσουν. Οδηγεί επίσης σε υποβάθμιση των κοινωνικών σχέσεων, με την αποβολή οποιουδήποτε δεν ταιριάζει με τη λογική της παραγωγής και της κατανάλωσης.

Όμως, η ενότητα και η αλληλεγγύη που εξαφανίζονται από τον χώρο εργασίας, από τα συνδικάτα, από τους αγώνες στις γειτονιές, από τις διαδηλώσεις και τις απεργίες, μπορούν να ανακτηθούν, να τεθούν εκ νέου σε εφαρμογή. αλλά μόνο μέσω της αργής, προσεκτικής εργασίας των επαναστατών αγωνιστών οπουδήποτε απαιτείται η παρουσία τους, η πολιτική τους ευφυΐα και η ικανότητά τους να ενώνουν και όχι να διαιρούν, καθώς και η ανάπτυξη της αλληλεγγύης και όχι του ανταγωνισμού.

Στο πλαίσιο αυτό, ο ρόλος των Αναρχικών Κομμουνιστών, κάθε μέρα και όπου είμαστε παρόντες, είναι να συνεχίσουμε να εξαπλώνουμε τις ελευθεριακές, αυτοδιαχειριστικές και αντιϊεραρχικές πρακτικές και σχέσεις ως τη μέθοδό μας, να προωθούμε σταδιακά τις εναλλακτικές ιδές και στόχους απέναντι στον καπιταλισμό και τα Κράτη ως την πλατφόρμα μας, καθώς και να οικοδομήσουμε την αλληλεγγύη και την υλοποίηση κοινών σχεδίων, επίσης και σε διεθνές επίπεδο.

Στηρίζοντας αυτούς τους τομείς των συνδικάτων και των κοινωνικών αγώνων που είναι ακόμη σε θέση να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και απαιτούν την αναδιανομή του πλούτου, αντί της κοινωνικοποίησης των ζημιών, σημαίνει οικοδόμηση μιας ταξικής εναλλακτικής λύσης εδώ και τώρα.

Στηρίζοντας τους αγώνες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων που έχουν ήδη αποκτηθεί διευρύνεται η εφαρμογή τους σε αυτές που σήμερα εξαιρούνται, καταπολεμώντας τις διάφορες μορφές ποινικοποίησης της φτώχειας που βρίσκεται στη ρίζα της έντασης του ρατσισμού που επικρατεί γύρω μας, υπερασπίζοντας τα κοινά αγαθά μας προωθώντας πιο προηγμένες ενωτικές επιθέσεις, σημαίνει οικοδόμηση μιας εδώ και τώρα εναλλαγής στην ερημοποίηση και εμπορευματοποίηση της περιφέρειας.

Δημιουργώντας δίκτυα και συντονιστικά τα οποία να μπορούν να ομοσπονδιοποιήσουν αυτές τις οργανώσεις και τις ενώσεις που αγωνίζονται για τον ίδιο σκοπό ή που αντιστέκονται στον ίδιο κίνδυνο είτε πρόκειται για νεοφασισμό, ρατσισμό, πατριαρχία, ομοφοβία ή ρύπανση, ιδιωτικοποιήσεις ή ιμπεριαλιστικούς πολέμους, κλπ.), συλλογικά όργανα που μπορούν να αναπτύξουν κοινούς πολιτικούς, πολιτισμικούς και οικονομικούς στόχους με σκοπό την προώθηση των αγώνων που μπορούν να οδηγήσουν σε μια πιο συμμετοχική και συνεπώς πιο δίκαιη κοινωνία, χωρίς να πέφτουν στην παγίδα της μεταβίβασης αρμοδιοτήτων, όλα αυτά σημαίνουν την οικοδόμηση της ελευθεριακής εναλλαγής.

Federazione dei Comunisti Anarchici

(Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών)

Fano, 1 Νοέμβρη 2010

* Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 7 Νοέμβρη 2010.

8ο Εθνικό Συνέδριο της FdCA

2010-10-28T14:10:00.000+02:00

8ο Εθνικό Συνέδριο της FdCA

Μετά τα εγκαίνια του νέου χώρου του Centro di Documentazione “Franco Salomone” το απόγευμα του Σαββάτου, 30 Οκτώβρη, η FdCA θα διεξάγει το 8ο Εθνικό Συνέδριό της, στον ίδιο χώρο, την Κυριακή, 31 Οκτώβρη και τη Δευτέρα, 1 Νοέμβρη.

Μετά από ένα χρόνο προετοιμασίας και εσωτερικού διαλόγου, η FdCA θα συναντηθεί για να επικυρώσει ντοκουμέντα πολιτικής στρατηγικής και γενικής τακτικής στους κοινωνικούς αγώνες, συμπεριλαμβανομένων των χώρων της ενέργειας και του περιβάλλοντος, των κινημάτων γειτονιάς, των εργατικών αγώνων καθώς και για την οικονομική κατάσταση στην Ιταλία και διεθνώς.

Στο Συνέδριο αυτό, η FdCA θα ανανεώσει τις πολιτικές της θέσεις σύμφωνα με την παρούσα κατάσταση που ολοένα μεταβάλλεται γύρω μας, σε θέματα όπως ο διεθνής καπιταλισμός, ο ρόλος του Κράτους, το μέλλον των αγώνων μας στις γειτονιές και τους χώρους εργασίας. Ευελπιστούμε ότι το Συνέδριο αυτό θα αποτελέσει χώρο μιας ανανεωμένης ενότητας όσον αφορά την πολιτική μας στρατηγική, η οποία είναι η βάση για την πολιτική οργάνωση των αναρχικών κομμουνιστών, στην Ιταλία και αλλού στον κόσμο.

Το Συνέδριο θα ασχοληθεί, επίσης, με το σχεδιασμό ενός ντοκουμέντου στο οποίο θα παρατίθεται το πρόγραμμα της πολιτικής μας δράσης στην παρούσα πολιτική και οικονομική κατάσταση σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Οι εμπειρίες μας στους αγώνες και τα κινήματα από το 7ο Εθνικό Συνέδριο του 2006 μέχρι σήμερα, μαζί με μια προσεκτική ανάλυση των διδαγμάτων που είχαμε, θα αποτελέσουν αποφασιστικά βήματα για τη δημιουργία ενός σχεδίου και μιας τέτοιας πρωτοβουλίας που να μπορέσει να υποστηρίξει το ρόλο των αναρχικών κομμουνιστών στις μαζικές οργανώσεις, στα κινήματα και στους αντικαπιταλιστικούς, αντιεξουσιαστικούς αγώνες για ισότητα και ελευθερία.

Για πληροφορίες και επαφές υπάρχει η διεύθυνση internazionale@fdca.it

* Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 26 Οκτώβρη 2010.

Εγκαίνια του Αρχείου “Franco Salomone”

2010-10-19T14:07:00.000+02:00

Εγκαίνια του Αρχείου “Franco Salomone”

Η FdCA (Federazione dei Comunisti Anarchici – Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών) βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει τα επικείμενα εγκαίνια λειτουργίας των χώρων που θα φιλοξενήσουν το Centro di Documentazione "Franco Salomone" (CDFS – Κέντρο Ντοκουμέντων "Franco Salomone"), το Σάββατο, 30 Οκτώβρη 2010.

Η εκδήλωση αυτή είναι η υλοποίηση της δέσμευσης της FdCA προς τον αγαπητό μας, ελευθεριακό κομμουνιστή, σύντροφο Franco Salomone, από το 2005. Ο Franco, η αγωνιστική ζωή του οποίου βασίστηκε στην περιοχή της Λιγουρίας και, ειδικότερα, στην πόλη της Σαβόνα, πέθανε το 2008. Αλλά χάρη σε αυτόν, η FdCA έχει τώρα τη δυνατότητα να παρέχει νέους χώρους απ’ όπου θα μπορεί να δώσει μια νέα ώθηση της αναρχικής κομμουνιστικής κοινωνικής και πολιτικής δραστηριότητας, ενώ, ταυτόχρονα, εκπληρώνεται μια άλλη δέσμευση προς τον σύντροφο Salomone - αυτή της συλλογής, διατήρησης και καλύτερης δυνατής αξιοποίησης των υλικών εκείνων του αναρχισμού της ταξικής πάλης από τη δεκαετία του 1960, από κοινού με αρχειακό υλικό καταγραφής των αγώνων και των εμπειριών του αναρχικού κομμουνισμού και της επαναστατικής αριστεράς, αγωνιστών και φορέων της.

Αρχίζοντας με την ωραία συλλογή των ντοκουμέντων που κληρονομήσαμε από τον σύντροφο Salomone, στο CDFS έχουμε ήδη αποκτήσει το σημαντικό αρχείο της Organizzazione Anarchica Pugliese / Organizzazione Rivoluzionaria Anarchica (Επαναστατική Αναρχική Οργάνωση) που έδρασε στο Μπάρι και σύντομα θα αποκτήσουμε και άλλα αρχεία και δωρεές από ελευθεριακούς ακτιβιστές. Στη συνέχεια, θα πρέπει να προχωρήσουμε στην αρχειοθέτηση όλων των υλικών ώστε να τα καταστήσουμε διαθέσιμα στους ερευνητές και άλλους ενδιαφερόμενους για την τεκμηρίωση της ιστορίας.

Αλλά το Centro di Documentazione "Franco Salomone" θα είναι, επίσης, σημείο αναφοράς για τους ελευθεριακούς ακτιβιστές και άλλους αυτο-οργανωμένους κοινωνικούς αγωνιστές, με το βλέμμα του σταθερό όχι μόνο στο παρελθόν, αλλά και στο παρόν και στο μέλλον. Δεν θα είναι μόνο ένα αρχείο, αλλά ένα φυσικό και πολιτικό σημείο αναφοράς, όπου η μνήμη θα τροφοδοτεί την ιστορική έρευνα, ενώ την ίδια στιγμή θα συνδέει τις εμπειρίες του παρελθόντος με το σημερινό κόσμο, διαμορφώνοντας νέες γενιές ακτιβιστών και αγωνιστών που είναι απαραίτητοι για τη συνέχεια της αναρχικής κομμουνιστικής πολιτικής, της οργάνωσης του έργου μας και της συνεχιζόμενης παρουσίας του αναρχισμού που έχει ρίζες στους σημερινούς κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες.

Το άνοιγμα αυτού του αρχείου είναι μόνο η αρχή μιας πολιτικής διαδρομής που σκοπεύει να προωθήσει μελέτες και έρευνες καθώς και τη δημιουργία πολύτιμων σχέσεων συνεργασίας με άλλα πολλά αναρχικά αρχεία που ήδη υπάρχουν και λειτουργούν σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Και είναι μέσα από τη συνεργασία που μπορούμε να εντείνουμε τη δέσμευσή μας για την επίτευξη του στόχου που έχουμε θέσει, του ίδιου στόχου που υπήρχε από την εποχή της Α’ Διεθνούς: να είναι η μνήμη των χθεσινών αγώνων τέτοια ώστε σήμερα να μπορούμε να αγωνιστούμε καλύτερα για μια ελευθεριακή εναλλακτική λύση, για την ελευθερία, την ισότητα και την αλληλεγγύη.

Στο πρόγραμμα της εκδήλωσης περιλμβάνονται χαιρετισμοί από την FdCA προς τους επισκέπτες για τη σημασία του Centro di Documentazione "Franco Salomone", μνήμη-φόρος τιμής στον Franco Salomone και χαιρετισμοί από επισκέπτες και αναμνήσεις από τον Salomone. Η βραδιά θα κλείσει με μπουφέ.

FdCA

* Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 18 Οκτώβρη 2010

http://www.archiviofrancosalomone.org
http://www.fdca.it

Αντισταθείτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση

2010-09-30T14:04:00.000+02:00

Αντισταθείτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Η “σωτηρία” της Ελλάδας έχει επιτρέψει στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) να επιταχύνει τη συγκεντροποίηση της εξουσίας στα χέρια των ευρωπαϊκών πολιτικών και χρηματοπιστωτικών θεσμών, προκειμένου να επιστραφεί στις επιχειρήσεις της ηπείρου η ανταγωνιστικότητα που χρειάζονται έτσι ώστε να μην πέσουν θύματα του παγκόσμιου πολέμου για την πρόσβαση και τον έλεγχο των αγορών του κόσμου. Αυτό αποδεικνύεται από τη δημιουργία ενός σώματος-«υπερ-ελεγκτή» της Ε.Ε., (1) στα καθήκοντα του οποίου θα περιλαμβάνεται ο εκτελεστικός έλεγχος και η κατεύθυνση των λογαριασμών και των προϋπολογισμών των διαφόρων Κρατών-μελών.

Η μείωση του κόστους εργασίας, η ελάττωση των δημοσίων δαπανών και η υποταγή της έρευνας στα συμφέροντα του οικονομικού ανταγωνισμού, αυτά είναι τα τρία πράγματα που πρέπει να γίνουν. Χωρίς επιχειρήματα, χωρίς επιλογές ή αυτονομία των εθνικών κρατών, εκτός από την ξεκάθαρη εντολή για την καταστροφή του κράτους πρόνοιας, οπουδήποτε αυτό υφίσταται, ή σταματώντας τυχόν ανάπτυξή του όπου δεν υπάρχει.

Προσπαθούν να εξέλθουν από την κρίση, κάνοντας τα ίδια πράγματα που την προκάλεσε ευθύς εξαρχής, συνεχίζοντας να κάνουν αυτό που κάνει η Ευρωπαϊκή Τράπεζα εδώ και πέντε χρόνια τώρα: νομισματική ακαμψία, αύξηση της παραγωγικότητας και συγκράτηση των μισθών.

Επειδή η τρέχουσα εργατική νομοθεσία παρέχει πάρα πολλές εγγυήσεις για τους εργαζομένους, πρέπει έτσι απλά να αλλάξει. Επιλέγοντας τι να κάνουμε στον ελεύθερο χρόνο μας, το πότε θα εργαζόμαστε, πότε θα ξεκουραζόμαστε και πότε θα αποσυρόμαστε, είναι πράγματα που είναι ήδη έξω από το δικό μας έλεγχο. Ο ρυθμός της ζωής μας ολοένα και περισσότερο υπαγορεύεται από τον καπιταλισμό, ο οποίος μας λέει πότε και τι θα παράγουμε, πού και πώς θα αξιοποιηθούν αυτά που παράγουμε, απορροφώντας σιγά-σιγά όλο το χρόνο μας, είτε προετοιμαζόμενοι για την εργασία μας είτε αναζητώντας εργασία είτε για να διατηρήσουμε τη θέση εργασίας μας.

Περιμένουν εκατομμύρια εργαζομένων από την τάξη των μισθωτών σκλάβων και των εκμεταλλευόμενων να μεταμορφωθούν σε εκατομμύρια περιπλανώμενους, τυχαίους πωλητές της εργατικής τους δύναμης, χειρωνακτικής ή πνευματικής, στον ιδιωτικό ή το δημόσιο τομέα, ανθρώπους που κερδίζουν “κάτι” περιοδικά, έχοντας κάποια δικαιώματα, αλλά πάντα όλο και περισσότερο "συμμορφούμενους" στο δικαίωμα των υποχρεωτικών ελευθεριών τους.

Δεν πρέπει να υπάρχουν περισσότερες ταξεις. Δεν πρέπει να υπάρχουν περισσότεροι λόγοι για να αγωνίζονται ή να συνδικαλίζονται. Κάθε αυτονομία πρέπει να καταστραφεί, κάθε αντίσταση να ποινικοποιηθεί, όλες οι κοινωνικές αναταραχές να χαλιναγωγηθούν, μαζί με τις απεργίες.

Σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα υπάρχουν οικονομολόγοι, νομοθέτες και συνδικαλιστές απασχολημένοι με αυτή την κοινωνική και πολιτιστική καταστροφή.

Και ακόμα αυτή η οικονομική τρομοκρατία που προέρχεται από τις Βρυξέλλες και εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη, μετριάζεται επιδέξια με τακτικές εκθέσεις περί… καλών ειδήσεων στο μέτωπο της κρίσης. Η Γερμανία σπάζοντας το φράγμα της ανάπτυξης του 3%, το μόνο που κάνει είναι να κατηγορεί όλο και περισσότερο τους… αλήτες εργαζόμενους στην Ελλάδα, την Ισπανία και την Ιταλία. Πόσο συχνά ακούμε ότι το δημόσιο έλλειμμα της Γερμανίας είναι διπλάσιο από αυτό της Ιταλίας και ότι "αυξάνεται" εξάγοντάς το στην... Ευρώπη!

Η διαίρεση των εργαζομένων μπορεί να είναι ένα παλιό κόλπο του κεφαλαίου, αλλά εξακολουθεί να λειτουργεί, σε σημείο που μας κάνει να πιστεύουμε ότι όλες αυτές οι εξαιρέσεις από τις εθνικές συμβάσεις εργασίας είναι πραγματικά κάτι καλό και ότι δεν είναι μια ακόμα αιματηρή απάτη! Όπως και στην περίπτωση της Ιταλίας, στην FIAT, τα συνδικάτα CISL και UIL υπό τον Sergio Marchionne, που ολοένα μετατρέπονται από συνδικάτα διαπραγματεύσεων σε συνδικάτα της αγοράς, εργάζονται υπερ-δραστήρια για την υπεράσπιση μιας και μόνο εταιρείας ή ενός τομέα αγοράς σε εθνικό επίπεδο.

Θα χρησιμοποιηθεί η οικονομική τρομοκρατία της Ε.Ε. για πείσει τους Ευρωπαίους και τους μετανάστες εργαζόμενους και τις συνδικαλιστικές τους οργανώσεις, ότι είναι προς το συμφέρον τους να κάνουν μία εξαίρεση μετά την άλλη στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μέχρι το σημείο που κάτι τέτοιο θα ξεγραφτεί από το Σύνταγμα της εκάστοτε χώρας, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψουμε ό,τι έχουμε κερδίσει σ’ αυτή την ήπειρο από την εποχή της Α’ Διεθνούς το 1864, διαμέσου μακρόχρονων και σκληρών αγώνων ενάντια σε φιλελεύθερα, φασιστικά, σοσιαλδημοκρατικά και νεοφιλελεύθερα αφεντικά;

Δεν νομίζουμε.

Η απάντηση υπάρχει στους αγώνες και την αντίσταση στα μέτρα της κυβέρνησης στην Ελλάδα και τη Γαλλία, την Ιρλανδία και την Πολωνία, την Ισπανία και την Ιταλία, την Ουγγαρία και τη Ρουμανία, αγώνες που αποδεικνύουν ότι η ευρωπαϊκή εργατική τάξη δεν είναι ήρεμη, ανάπηρη ή πρόθυμη να επιτρέψει στον εαυτό της να οδηγηθεί και πάλι στη σκλαβιά.

Μια νέα ταξική ενότητα μπορεί να οικοδομηθεί. Αλλά θα πρέπει να προβλέψουμε και να αποφύγουμε τις κάθε λογής ορέξεις που τρέφονται με τις ατομικές εξαιρέσεις από τις συλλογικές συμβάσεις, να αντιταχθούμε σ’ αυτές τις ειδικές περιπτώσεις, να αντιταχθούμε στη ρατσιστική αντίδραση και τις διασπάσεις από εκείνους που θέλουν να θυσιαστούν οι μετανάστες εργαζόμενοι, στις επιταγές του πλούτου σε τοπικό επίπεδο, προσελκύοντας επενδύσεις σε μια συγκεκριμένη περιοχή, ακόμη και αν θα ήταν μη παραγωγική καθώς και πηγή ρύπανσης σε μακροπρόθεσμη βάση (το σύνδρομο YIMBY).

Αυτό που χρειάζεται είναι μια τεράστια προσπάθεια από την πλευρά της πολιτικής της ταξικής πάλης, έτσι ώστε οι μαζικές οργανώσεις του επαναστατικού συνδικαλισμού, οι πολιτικές οργανώσεις του αναρχικού κινήματος της ταξικής πάλης, η επαναστατική, αντιεξουσιαστική και ελευθεριακή αριστερά, να μπορέσουν να συνεργαστούν προωθώντας, υποστηρίζοντας και τροφοδοτώντας την κοινωνική και οικονομική αντίσταση στους χώρους εργασίας και στις γειτονιές, με υλική και πολιτιστική αντίσταση στην καπιταλιστική επίθεση στα δικαιώματά μας, τις εργασίες μας, το περιβάλλον μας, τη ζωή μας ως γυναίκες και άνδρες που ζουν και εργάζονται στην Ευρώπη.

Και αυτό είναι κάτι για το οποίο οι αναρχικοί κομμουνιστές στην Ιταλία και σε ολόκληρη την Ευρώπη εργάζονται, με τη στήριξη και τη συμμετοχή στους αγώνες, τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις που θα πραγματοποιηθούν σε όλη την Ευρώπη αυτό το φθινόπωρο.

- Ενάντια στις περικοπές των κοινωνικών, εργατικών και περιβαλλοντικών μας δικαιωμάτων!

- Ενάντια στην πολιτική της μείωσης του δημοσίου ελλείμματος!

- Για την αναδιανομή και αυτοδιαχείριση του κοινωνικού και οικονομικού πλούτου!

- Για την ελευθερία, την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη!

Συμβούλιο Εκπροσώπων της FdCA
(Federazione dei Comunisti Anarchici - Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών)

Fano, 19 Σεπτέμβρη 2010

* Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 29 Σεπτέμβρη 2010

Σημειώσεις:

1. Γνωστό ως το «Ευρωπαϊκό Εξάμηνο», διαδικασία που θα αρχίσει τον Ιανουάριο του 2011. Για παραπάνω πληροφορίες δείτε: http://www.neurope.eu/articles/Strict-economic-rules/10...6.php και http://ec.europa.eu/economy_finance/articles/euro/docum...2-com% 282010 % 29250_final.pdf

http://www.fdca.it

Στην υπεράσπιση της συλλογικής ιδιοκτησίας

2010-05-28T14:51:00.000+02:00

Στην υπεράσπιση της συλλογικής ιδιοκτησίας
Ενάντια στα άπληστα χέρια του καπιταλισμού και της κρατικής γραφειοκρατικής διαχείρισης

Η Federazione dei Comunisti Anarchici υποστηρίζει τις πρωτοβουλίες υπεράσπισης του δημόσιου χαρακτήρα του νερού, συμπεριλαμβανομένης και της εκστρατείας για τη διενέργεια δημοψηφίσματος από το φόρουμ Acqua Bene Comune που αποσκοπεί στην κατάργηση τριών Άρθρων νομοθεσιών που αφορούν το περιβάλλον, την ενέργεια και την οικονομική ανάπτυξη, ενώ αντιτίθεται, επίσης, στην υποχρεωτική εφαρμογή των σχετικών κανονισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μέσω αυτών των Άρθρων, οι τοπικές Αρχές θα είναι υποχρεωμένες να παρέχουν τις υπηρεσίες ύδρευσης σε ιδιωτικές εταιρείες ή σε συνασπισμούς δημόσιων και ιδιωτικών φορέων στους οποίους οι δεύτεροι πρέπει να κατέχουν την πλειοψηφία των μετοχών (70% κατά το 2015, με προοδευτική αύξηση των ιδιωτικών εταιρειών).

Έχουμε επίγνωση ότι η διαχείριση των συλλογικών πόρων και περιουσιακών στοιχείων από δημόσιους επιχειρησιακούς φορείς παράγει γενικά κακές υπηρεσίες και κακή διαχείριση των πόρων, ως αποτέλεσμα της αναπόφευκτης άγνοιας εκ μέρους του κρατικού γραφειοκρατικού μηχανισμού του των αναγκών και επιθυμιών των τοπικών κοινοτήτων. Γνωρίζουμε, επίσης, ότι αυτό δημιουργεί κοινωνικά προβλήματα, ιδιαίτερα για τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού.

Ωστόσο, γνωρίζουμε επίσης - επειδή μας έχει το διδάξει η πικρή μας εμπειρία - ότι η διαχείριση των συλλογικών πόρων από τον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς το μόνο που παράγει είναι ακόμη χειρότερες συνθήκες όσον αφορά την υλική ζωή της εργατικής τάξης και των φτωχότερων στοιχείων της κοινωνίας, δεδομένου ότι η ιδιωτική διαχείριση μετατρέπει τους αναφαίρετα συλλογικούς πόρους, όπως το νερό, σε ένα ακόμη εμπόρευμα που θα το διαπραγματεύονται στην καπιταλιστική αγορά και, επομένως, θα υπόκειται στους νόμους του κέρδους και των κερδοσκοπικών ιδιοτροπιών της αγοράς αυτής.

Όχι μόνο θέλουν να επιβάλουν μια διαχείριση ενός πόρου για μας από την κορυφή προς τα κάτω, αφήνοντάς μας έρμαια στις ιδιοτροπίες των ιδιωτικών μάνατζερ, αλλά θα κάνουν πιο ακριβό το νερό, δεδομένου ότι είναι εξαιρετικά πιθανό ότι η επένδυση που απαιτείται για τη διατήρηση ή τη βελτίωση της ύδρευσης σε αποδεκτά επίπεδα θα προωθηθεί πλέον σύντομα. Ο ανελέητος νόμος της αγοράς θα υποχρεώσει τις ιδιωτικές εταιρείες να τηρούν την αναλογία κόστους-οφέλους όσο το δυνατόν χαμηλότερα.

Και ακόμη και αν αυτός ο νόμος της αγοράς δεν επρόκειτο να λειτουργήσει επαρκώς, οι νομοθέτες μας έχουν έρθει με ένα σχέδιο για να σώσουν τα ιδιωτικά κεφάλαια χάρη σε ένα δώρο προς τους ιδιώτες επενδυτές: σύμφωνα με το Άρθρο 154 του νομοθετικού διατάγματος No.152/2006 - ένα από τα τρία Άρθρα για τα οποία το Φόρουμ επιδιώκει να ασκήσει έφεση – με το οποίο εγγυάται κέρδος για τον πάροχο υπηρεσιών μέσω μιας εισφοράς ύψους 7% που θα καταβάλεται μέσω των λογαριασμών του νερού, προκειμένου να καλυφθούν οι κίνδυνοι του επενδυμένου κεφαλαίου.

Για τους λόγους αυτούς, τα μέλη της Federazione dei Comunisti Anarchici θα υποστηρίξουμε κάθε πρωτοβουλία και αγώνα αντίστασης στην ιδιωτικοποίηση του νερού, συμπεριλαμβανομένης της συλλογής υπογραφών που απαιτούνται για τη διενέργεια δημοψηφίσματος σε τραπέζια που έχουν συσταθεί από διάφορες οργανώσεις βάσης, μαζί με τυχόν μελλοντικές πρωτοβουλίες υπεράσπισης της δημόσιας ιδιοκτησίας και διαχείρισης των υδάτων στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος.

Γνωρίζουμε ότι καπιταλιστικές επιθέσεις της ελεύθερης αγοράς στις συνθήκες διαβίωσης των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων δεν θα τερματιστούν μ’ αυτήν την προσπάθεια μανούβρας για το νερό. Είναι μια τάση που επηρεάζει όλους τους συλλογικούς μας πόρους και τα δημοψηφίσματα από μόνα τους δεν θα μπορέσουν ποτέ να σταματήσουν τη δικέφαλη βδέλλα κράτους και κεφαλαίου.

Η αυτόνομη αυτοδιαχείριση των ζωτικών πόρων σε όλη την επικράτεια, μέσω του άμεσου ελέγχου από τους τοπικούς φορείς των παραγωγών, είναι δυνατή και αναγκαία, αν δεν θέλουμε να δούμε το περιβάλλον στο οποίο ζούμε οριστικά και αμετάκλητα κατεστραμμένο από την απληστία των καπιταλιστικών ολιγαρχιών για κέρδος, ή επιδεινωμένο κάτω από μια γραφειοκρατικοποιημένη κατάσταση.

Federazione dei Comunisti Anarchici

21 Μάη 2010

* Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 26 Μάη 2010.

1984-2009, 25 χρόνια από την πρώτη αντιεκκλησιαστική συνέλευση στο Fano

2009-09-15T11:52:00.001+02:00

1984-2009, 25 χρόνια από την πρώτη αντιεκκλησιαστική συνέλευση στο Fano

Οι Αντιεκκλησιαστικές Συνελεύσεις άρχισαν να γίνονται 25 χρόνια πριν στο Fano και έμελλαν να αποτελέσουν σημείο αναφοράς στη μάχη σε όλη την Ιταλία για σεβασμό στην πολιτισμική ποικιλότητα και την ελευθερία σκέψης, σε μια χώρα η οποία σε πολλά επίπεδα συνεχίζει να παραμένει καθυστερημένη όσον αφορά την αναγνώριση της ατομικής ελευθερίας και των πολιτικών δικαιωμάτων που έχουν θεσμοσποιηθεί στις άλλες χώρες της Ευρώπης εδώ και πολύ καιρό, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος σε μια ζώσα θέληση, το δικαίωμα σε μια εγκυμοσύνη με τη βοήθεια της ιατρικής και τα πολιτικά δικαιώματα για μη παντρεμένα ζευγάρια.

Η ιστορία των Συνελεύσεων αυτών είναι μια ιστορία προκλήσεων και προβοκάτσιας (π.χ. η επίθεση των ακροδεξιών σκίνχεντ το 1988 και οι διάφορες αλλοιώσεις του Τύπου) και καταστολής (ας θυμηθούμε τις απόπειρες απαγόρευσης επίδειξης των λέξεων Αντιεκκλησιαστική Συνέλευση και οι απογορεύσεις του να χρησιμοποιούνται δημόσιοι χώροι τη δεκαετία του 1990, για να μην παραθέσουμε τις διάφορες - επιτυχείς - δικαστικές διαμάχες. Ήταν ένα δημιουργικό χάος και αντιπροσώπευσε ένα σημαντικό σημείο γι΄ αυτό που το 1986 έκανε την πρώτη οργανωμένη διαδήλωση κατά των κατασκευασμένων δικών σε βάρος μελών της Καθολικής Εκκλησίας τη Ιταλίας - το Σύνδεσμο των Μη Βαπτιστών (Associazione per lo Sbattezzo).

Οι συνελεύσεις ήταν κάτι σαν μικρά φεστιβάλ Woodstock, με επισκέπτες και σπουδαία μουσική και παραστάσεις και σχεδόν πάντα σε αυτοδιευθυνόενη βάση, χρησιμοποιώντας δημόσιους χώρους οι οποίοι έως τότε χρησιμοποιούνταν ελάχιστα ή και καθόλου, χώροι όπως οι Rocca Malatestiana, Bastione Sangallo πριν την ανακαίνιση) και Chiostro San Michele.

Ήταν τα χρόνια που πάπας ήταν ο Βοϊτίλα που εκλέχθηκε το 1978, και οι διάφορες οικονομικές και πολιτικές συμφωνίες με αποκορύφωμα το σκάνδαλο IOR το 1982, η ποινικοποίηση του καρδινάλιου Paul Marcinkus και η δολοφονία του Roberto Calvi. Ένα έντονο κλίμα στο οποίο έγινε και η απόπειρα κατά της ζωής του πάπα το 1981.

Αλλά ήταν επίσης και τα χρόνια των μεταρρυθμίσεων των θρησκευτικών λειτουργιών σε κρατικά σχολεία χάαρη στο νόμο Falcucci το 1985. Ήταν η εποχή που όταν ο Κράξι υπέγραψε ένα νέο Concordat, εισάγοντας το "8 τοις χιλίοις" προς όφελος της Καθολικής Εκκλησίας (1)

Οι συνελεύσεις που ήταν ολοκληρωτικά αυτοδιευθυνόμενες και οργανώνονταν από την Αναρχική Ομάδα "N. Papini", αλλά επίσης είχαμε και την ενεργό συμμετοχή αρκετών άλλων αναρχικών οργανώσεων, μαζί και την FdCA (Federazione dei Comunisti Anarchici – Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών), η μεγαλύτερη δύναμη της οποίας ήταν η ικανότητά της να δημιουργήσει μια λαϊκή ζώνη διαλόγου και συζήτηση ιδεών και, φυσικά, να συνεχίσει τις μεγάλες μάχες για μια λαϊκή κοινωνία εκείνη την εποχή των αλλαγών στο εσωτερικό της ιταλικής κοινωνίας.

Με τα χρόνια, εκτός από τα θαυμάσια "Αιρετικά Μενού" που σερβίρονταν από αυτοδιευθυνόμενες κουζίνες, μαγειρεύοντας πάνω από 500 φαγητά την ημέρα, έγιναν συνέδρια και συζητήσεις για τις πολιτιστικές ρίζες της Λίγκας του Βορρά, καθώς και τη σχετικά νέα τότε γι' αυτούς αντίληψη (τη δεκαετία του 1980) περι πολυπολιτισμού. Δεκάδες μουσικές ομάδες και καλλιτέχνες συνεισέφεραν δωρεάν και με κάθε Συνέλευση ερχόταν αρκετός κόσμος σε διάφορα ξενοδοχεία και κάμπινγκ της περιοχής του Fano, eνώ τα ιταλικά ΜΜΕ (από την "Il Corriere della Sera" μέχρι το "Marie Claire") έστελναν δημοσιογράφους, όπως και οι ξένες εφημερίδες, για να καλύψουν τα γεγονότα.

Από τις πρώτες μέρες της πρώτης Συνέλευσης (3-4 Αυγούστου 1984 στο Tensostruttura), η Αντιεκκλησιαστική Συνέλευση ήταν παράδεισος ελευθερίας και μη συμβιβασμού, ένα παράδειγμα ίσως που σήμερα είναι δύσκολο να επαναδημιουργήσει ένα τέτοιο δίκτυο πολιτισμού, πολιτικής και δημιουργικότητας, κάτω από τον αυξανόμενο έλεγχο της αγοράς, της εμπορικοποίησης και των πιέσεων εκ μέρους των πολιτικών θεσμών, σε μια κοινωνία που υποφέρει από ένα τόσο αυξανόμενο στρες.

- Περισσότερες πληροφορίες, κείμενα, φωτογραφίες, αφίσες κ.λπ. στα http://www.abanet.it/papini/anticler/meeting.htm
http://it.wikipedia.org/wiki/Associazione_per_lo_Sbattezz

(1) http://en.wikipedia.org/wiki/Eight_per_thousand

* Δημοσιεύτηκε στο www.anarkismo.net Ελληνική μετάφραση "Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης", 13 Σεπτέμβρη 2009

Αυτό δεν είναι ένας περίπατος στο πάρκο της κοινωνικής συμφιλίωσης

2009-07-13T09:38:00.002+02:00

Αυτό δεν είναι ένας περίπατος στο πάρκο της κοινωνικής συμφιλίωσης

είναι ο ταξικός πόλεμος ενάντια στο σύστημα, ενάντια στο κεφάλαιο, ενάντια στο φασισμό!

Είναι παράξενο μέρος η Ιταλία.

Στην Λ' Ακουίλα, ο σεισμός χρησιμοποιήθηκε ως δικαιολογία για να γίνουν πειραματισμοί των νέων μορφών κοινωνικού ελέγχου. Στη Βιτζέντζα το καθεστώς επιβεβαιώνει τη φύση του ως αστυνομικού κράτους, καταπατώντας τους ίδιους του τους κανόνες, δημιουργώντας ένα στρατιωιτικό μπλόκο σε μια προσπάθεια να παρεμποδίσει ένα νόμιμο συλλαλητήριο μιας τοπικής επιτροπής πολιτών. Την επόμενη μέρα, 21 αγωνιστές, σύντροφοι και φοιτητές, συλλαμβάνονται στο Τορίνο, την Μπολόνια, την Πάδοβα, τη Νάπολι και την Καλαβρία, επειδή διαδήλωσαν κατά της Συνόδου των G8. Και όταν οι φοιτητές στο Πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης συνεχίζουν την κατάληψή τους ως μορφή διαμαρτυρίας ενάντια στις συλλήψεις άλλων φοιτητών, παρεμποδίζεται και διαλύεται μια διαδήλωση ενάντια στους G8, με νέες συλλήψεις.

Την ίδια ώρα, το Κράτος και οι μηχανισμοί του επιζητούν να αποσπάσουν τη προσοχή από την τραγωδία στο Βιαρρέτζιο (1) κάνοντας δεκάδες έρευνες και συλλαμβάνοντας δύο άτομα, ισχυριζόμενο ότι υπήρχε κίνδυνος αναρχοεξεγερτικών επιθέσεων, αυτή τη φορά κατά της ασφάλειας του σιδηροδρομικού δικτύου! Σαν να μην ήταν μόνο δηλαδή το κυνήγι για κέρδος με κάθε κόστος και οι ιδιωτικοποιήσεις στη δημόσια συγκοινωνία που έχουν οδηγήσει σε ατυχήματα και καταστροφές.

Από τις μέρες του G8 στη Γένοβα το 2001, έχουμε γίνει μάρτυρες της ολοένα και αυξανόμενης επιχειρησιακής αυτονομίας των αστυνομικών δυνάμεων, οι οποίες είναι υπόλογες κατευθείαν στην εκτελεστική εξουσία, τις διάφορες κυβερνήσεις, και της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς, έχοντας αυξήσει σταδιακά την κατασταλτική ικανότητα του Κράτους και οδηγώντας στην εισαγωγή του νέου “Πακέτου Ασφαλείας" (2) το οποίο χτυπά τον καθένα – εργάτες, φοιτητές, Ιταλούς και νέους πολίτες της χώρας. Ο απώτερος στοχος του “πακέτου” είναι η κατάπνιξη και εξαφάνιση κάθε κοινωνικής και συνδικαλιστικής αντίστασης και αγώνα, αρχίζοντας με τις διαδηλώσεις ενάντια στην G8, με στόχο το ξερίζωμα κάθε ταξικής αλληλεγγύης και την ποινικοποίηση κάθε μελλοντικού λαϊκού αγώνα.

Ενάντια σ’ αυτό το κατασταλτικό ανατρεπτικό σχέδιο του Κράτους, δείχνουμε την όσο το δυνατόν πλήρη αλληλεγγύη μας, ενωμένοι σε ένα σύνθημα “Η ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ – ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΟΛΟΥΣ”. Όντας ενωμένοι με όλους αυτούς που αντιστέκονται και οι οποίοι συνεχίζουν τον αγώνα τους ενάντια στην καταστολή, εμείς οι Αναρχικοί Κομμουνιστές καλούμε σε ταξική ενότητα και κινητοποίηση των οργανώσεων της βάσης για μια ΝΕΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ.

“ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΧΕΤΕ ΦΟΒΙΣΕΙ – ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ ΟΣΟ ΠΟΤΕ”!

Εθνική Γραμματεία της Federazione dei Comunisti Anarchici
(Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών)

Ρώμη, 9 July 2009

(1) Αναφέρεται στο τραγικό δυστύχημα σε τραίνο που μετέφερε εύφλεκτες ύλες στην πόλη Βιαρρέτζιο της βόρειας Τοσκάνης, με αποτέλεσμα να προκληθεί τεράστια έκρηξη και να σκοτωθούν πάνω από 20 άτομα.

(2) Ο νέος αυτός νόμος εισάγει σειρά αλλαγών αρκετές από τις οποίες επηρεάζουν άμεσα τους μετανάστες. Οι κύριες αλλαγές είναι: η δημιουργία νέου σώματος κυνηγών μεταναστών, η μετατροπή της παράνομης μετανάστευσης σε έγκλημα, τα κέντρα κράτησης μπορούν τώρα να κρατούν παράνομους μετανάστες πάνω από 18 μήνες αντί για 3, η ενοικίαση διαμερίσματος ή δωματίου σε παράνομο μετανάστη τιμωρείται με 3 χρόνια φυλάκιση, ποινές φυλάκισης για συνθήματα και γκράφιτι σε τοίχους κ.λπ., επαναφορά του χαρακτηρισμού του εγκλήματος για την παρεμπόδιση ή το χλευασμό κρατικού λειτουργού, οι συνθήκες και οι όροι απόκτησης της ιταλικής υπηκοότητας γίνονται πιο δύσκολοι, οι υπάλληλοι των κέντρων αποστολής/μεταφοράς χρημάτων κ.λπ, υποχρεώνονται να ζητούν την άδεια παραμονής του καθένα, να κρατούν αντίγραφό της για 10 χρόνια και να αναφέρουν κάθε απόπειρα μεταφοράς χρημάτων από κάποιον χωρίς χαρτιά, όλοι οι υποψήφιοι για χορήγηση άδειας παραμονής θα περνούν πρώτα απο τεστ χρήσης της ιταλικής γλώσσας, οποιοσδήποτε δεν μπορεί να αποδείξει την ταυτότητά του κρατείται για ένα χρόνο και καταβάλλει πρόστιμο 2.000 ευρώ, οι άστεγοι θα καταγράφονται, οι μετανάστες που αιτούνται ιατρική περίθλαλψη σε νοσοκομεία θα αναφέρονται στην αστυνομία εάν δεν έχουν χαρτιά και η οι άδειες παραμονής είναι υποχρεωτικές για να καταγράφονται οι γεννήσεις.

• Δημοσιεύτηκε στα http://www.anarkismo.net και http://www.ainfos.ca Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 11 ιούλη 2009.

Ιράν: Μια τραγωδία 30 χρόνων

2009-07-09T17:08:00.001+02:00

Ανακοίνωση της FdCA

Ιράν: Μια τραγωδία 30 χρόνων

Το Ιράν, επίσης, έχει την κυβερνώσα καπιταλιστική του τάξη, την εκμεταλλευτική μπουρζουαζία του. Το Ιράν, επίσης, έχει τον οπισθοδρμικό κλήρο του που σκοτώνει τις ελευθερίες. Το Ιράν, επίσης, έχει τον συντριμμένο και καταπιεσμένο της λαό. Τότε λοιπόν, ας αρχίσει μια “Ιντιφάντα” ενάντια στη θεοκρατία της Τεχεράνης. Λαϊκή αντίσταση ενάντια στους καταπιεστές και δολοφόνους. Η Ιρανική εξέγερση είναι μια εξέγερση για την ελπίδα της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Χρειάζεται όλη τη λαϊκή, αντικρατική, αντιεξουσιαστική, διεθνή αλληλεγγύη που μπορεί να δοθεί!

Ο μύθος της λαϊκής Ισλαμικής Δημοκρατίας στο Ιράν έχει τελικά καταρρεύσει μέσα σε θάλασσα αίματος.

Το λουτρό αίματος που ενορχηστρώθηκε από τους ηγέτες της ισλαμικής δημοκρατίας συνέτριψε την ειρηνική αντίσταση του λαού, βάζοντας ένα τέρμα στο μύθο ότι τα κράτη που εμπνέονται από το Ισλάμ είναι διαφορετικά από τα αποκαλούμενα από τη Δύση "λαϊκά" κράτη. Όταν οι τάξεις που κυβερνούν, είτε είναι λαϊκή μπουρζουαζία είτε η θρησκευτική μπουρζουζία, συναντούν την αντίσταση του λαού που βρίσκεται στο δρόμο όσον αφορά τον τρόπο που κυβερνούν, την κατάχρηση εξουσίας τους, τα προνόμιά τους, τους περιορισμούς που επιβάλλουν στην ελευθερία των αντιπολιτευόμενων δυνάμεων, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο - άγρια καταστολή, πυρ στο ψαχνό ενάντια στο λαό, κτηνώδης συμπεριφορά των δυνάμεων ασφαλείας ενάντια στον λαό που βρίσκεται στους δρόμους με σκοπό να κατασταλούν άγρια οι όποιες διαδηλώσεις, είτε αυτές καλούνται από εργάτες,είτε από γυναίκες ή σπουδαστές/φοιτητές.

Τριάντα χρόνια πριν, εμείς οι αναρχικοί δεν ήμασταν ανάμεσα σε αυτούς της αριστεράς που καλοσώριζαν την κληρικαλιστική επανάσταση του Χομεϊνί, επειδή ήταν μόνο και μόνο αντι-ιμπεριαλιστική και στρεφόταν κατά του Σάχη. Γνωρίζαμε ότι μια νέα, ακόμα μεγαλύτερη, τραγωδία περίμενε τον ιρανικό λαό, μια τραγωδία από την οποία θα ήταν πολύ πιο δύσκολο να απαλλαγεί. Και πράγματι, με την πάροδο των χρόνων οι διάφορες λαϊκές και αριστερές οργανώσεις συντρίφτηκαν, κάθε αυτόνομη εργατική συνδικαλιστική φωνή αναγκάστηκε να σιωπήσει και ο πλούσιος σε πετρέλαια νότος της χώρας στρατιωτικοποιήθηκε. Το Ιράν εισήγαγε μια πολιτική η οποία του επέτρεπε να αναδειχθεί σιγά-σιγά ως μια περιφερειακή και σύγχρονη ισλαμική κρατική οντότητα, εκμεταλλευόμενο τις ευκαιρίες που τού δόθηκαν από τους δύο διαδοχικούς πολέμους στο Ιράκ, τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, τους πρόσφατους πολέμους του Ισραήλ στον Λίβανο και την Παλαιστίνη καθώς και την ανάδειξη μιας νέας οικονομικής δύναμης, της Κίνας.

Μια διεφθαρμένη και εκμεταλλευτική θρησκευτική και εξουσιαστική ελίτ κυβερνά τη χώρα, όπου η ανεργία κυμαίνεται μεταξύ του 25 με 35% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, όπου μοιράστηκε ένα μπόνους ύψους από 50 έως και 600 ευρώ στους υποστηρικτές του Ahmadinejad, όπου ο πρόεδρος της χώρας επιτρέπει στις διάφορες τράπεζες να θέτουν στην κυκλοφορία πιστωτικές κάρτες οδηγώντας αρκετούς Ιρανούς στα χρέη, όπου η θηριώδης πολιτοφυλακή Basij έχει από 3 έως 5 εκατομμύρια μέλη, όπου το πετρέλαιο όχι μόνο δεν παράγει πλούτο για τη χώρα αλλά ούτε καν παρέχει ενέργεια, όπου ο λαός επιβιώνει μέσω των επιχορηγήσεων στο ψωμί και τη συγκοινωνία. Σήμερα, η ελίτ αυτή κλυδωνίζεται από εσωτερικές διαμάχες τις οποίες έφεραν στην επιφάνεια οι τελευταίες προεδρικές εκλογές. Αλλά το τίμημα για όλα αυτά το πλήρωσαν οι χιλιάδες διαδηλωτές, τα αιτήματα των οποίων ήταν σχετικά ήπια, γιατί η όποια εξουσία στο Ιράν δεν μπορεί να ανεχτεί αιτήματα που υποβάλλονται από τα κάτω διαμέσου άμεσης δράσης, χωρίς να υπάρχει αναμονή για τις όποιες φιλάνθρωπες παραχωρήσεις από τα πάνω. Αυτό που απαιτεί ο λαός είναι μια ανοχή στην ελευθερία της έκφρασης, να μην λογοκρίνονται ή να μην κλείνουν αναγκαστικά οι αντιπολιτευόμενες εφημερίδες, να μην ισχύει η θανατική ποινή ακόμα και για μικρές παραβάσεις, να υπάρξουν περισσότερες ευκαιρίες για εργασία στο δημόσιο τομέα για τις γυναίκες, να μην φυλακίζονται οι ριζοσπάστες φοιτητές, να προστατεύονται καλύτερα από νομικής πλευράς οι γυναίκες σε περιπτώσεις χωρισμού ή διαζυγίων.

Η ηγεσία των θεοκρατών μουλάδων ενδιαφέρεται με ποιο εξουσιαστικό μπλοκ θα συμμαχήσει, για ιδιωτικοποιήσεις και εφαρμογή νεοφιλελεύθερων μέτρων και πολιτικής. Διαθέτει ένα τεράστιο δυναμικό χαμηλής εργατικής δύναμης για τις ανάγκες της διείσδυσης του κινεζικού κεφαλαίου και των κοινών συνεργασιών στους διαδρόμους του φυσικού αερίου και του πετρελαίου που κατευθύνονται ανατολικά και δυτικά. Οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση τα γνωρίζουν όλα αυτά και αντιμετωπίζοντας κάποια δυσκολία ποζάρουν μόνο ως κάτι παραπάνω από απλώς αγανακτισμένοι.

Η διεθνής αλληλεγγύη είναι δύσκολο να κινήσει κάτι στο Ιράν εξαιτίας της απομόνωσης της χώρας, εξαιτίας επίσης της δειλίας της Δύσης και της συγκεκριμένης στάσης της στη χώρα αυτή καθώς και εξαιτίας της διφορούμενης στάσης του αραβικού κόσμου όσον αφορά το Ιράν. Και ακόμα, εάν αφεθούμε στο να παγιδευτούμε από τις λεπτές διαφορές μεταξύ “ρεφορμιστών” τύπου Mousavi και “μετριοπαθών” κληρικών, από την σοφία των μουλάδων του Qom συγκρινόμενης με την τραχύτητα του Khamenei ή από τα αντιδυτικά αισθήματα του Ahmadinejad και την αντισημητική προπαγάνδα, τότε θα βρεθούμε στο ρίσκο να χάσουμε κάθε επαφή με το κίνημα αυτό το οποίο αμφισβητεί την εξουσία του κράτους και πληρώνει με τη ζωή των μελών του την τόλμη να ζητήσει περισσότερες ελευθερίες, περισσότερη δικαιοσύνη, περισσότερο μέλλον και περισσότερη ζωή.

Το Ιράν, επίσης, έχει την κυβερνώσα καπιταλιστική του τάξη, την εκμεταλλευτική μπουρζουαζία του. Το Ιράν, επίσης, έχει τον οπισθοδρμικό κλήρο του που σκοτώνει τις ελευθερίες. Το Ιράν, επίσης, έχει τον συντριμμένο και καταπιεσμένο της λαό. Τότε λοιπόν, ας αρχίσει μια “Ιντιφάντα” ενάντια στη θεοκρατία της Τεχεράνης. Λαϊκή αντίσταση ενάντια στους καταπιεστές και δολοφόνους. Η Ιρανική εξέγερση είναι μια εξέγερση για την ελπίδα της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Χρειάζεται όλη τη λαϊκή, αντικρατική, αντιεξουσιαστική, διεθνή αλληλεγγύη που μπορεί να δοθεί!

Federazione dei Comunisti Anarchici
(Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών)

26 June 2009

Σχετικός σύνδεσμος: http://www.fdca.it/fdcaen

* Δημοσιεύτηκε στα http://www.anarkismo.net και http://www.ainfos.ca Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 9 Ιούλη 2009.

για την Πρωτομαγιά

2009-05-15T11:58:00.002+02:00

Αναρχική Κομμουνιστική Ανακοίνωση για την Πρωτομαγιά

Είναι καθήκον των αναρχικών κομμουνιστών και των επαναστατών [να προστατεύσουν αυτή τη μνήμη και να εξασφαλίσουν το ότι θα εξακολουθεί να αποτελεί μέρος των σημερινών αγώνων ως ενεργός δύναμη η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του εργατικού κινήματος, ενός κινήματος που πρέπει να γίνει μια πραγματικά επαναστατική δύναμη ικανή να καταστρέψει τον καπιταλισμό και να ανοίξει μια νέα εποχή ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης.

Σήμερα όπως και στο παρελθόν, η Πρωτομαγιά σημαίνει σεβασμό για τις κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο από τους εργαζόμενους που υποφέρουν, σε καιρούς που ακόμη πληρώνουν με τη ζωή τους, για χάρη των αγώνων τους, για να βελτιώσουν την κατάσταση των ανδρών και των γυναικών εργαζομένων που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του καπιταλισμού.

Ως αναρχικοί κομμουνιστές υποστηρίζουμε τον αγώνα για μια ριζοσπαστική αλλαγή προς μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης, αλλά δεν ξεχνάμε ότι σε πολλές χώρες, οι εργαζόμενοι δεν έχουν καν την πιο βασική δυνατότητα να οργανωθούν σε συνδικαλιστικές οργανώσεις, και αρκετοί εργάζονται σε ζωώδεις συνθήκες και με εξίσου ζωώδεις μισθούς. Οι σκέψεις μας σήμερα πηγαίνουν σ΄ αυτούς τους εργαζόμενους, καθώς επιζητούμε να ενισχύσουμε τα δίκτυα υποστήριξης των αγώνων όλων των λαών του κόσμου.

Στις δυτικές χώρες, το "λίκνο της ελευθερίας", η μοίρα των εργαζομένων, ανδρών και γυναικών, έχει επιδεινωθεί τις τελευταίες δύο δεκαετίες: εργασία στη τύχη, ευελιξία, μαγικές φράσεις που υιοθετούνται από την Αριστερά, καθώς και τη Δεξιά, τα αποτελέσματα των οποίων είναι πλέον ορατά σε όλους που βλέπουν τις σκληρές συνέπειες της κρίσης που μεγάλωσε με τους ολοένα και χαμηλούς μισθούς και την καταστροφή των θέσεων εργασίας.

Παντού, ο καθένας μπορεί κανείς να δει τις δυσκολίες στην εξεύρεση εργασίας, την αύξηση της χρήσης της τακτικής του εκβιασμού σε βάρος οποιουδήποτε προσπαθεί να οργανώσει μια κάποια πολιτική και κοινωνική αντίσταση, την αυξανόμενη ανασφάλεια για το μέλλον των νέων και των μη. Και όμως παρ’ όλα αυτά, τα κέρδη αυξάνονται, οικονομικές μαφίες διεισδύουν σε όλους τους τομείς, και είναι όλο και πιο δύσκολο να πραγματοποιηθεί η ενότητα και η πολιτική δραστηριότητα με στόχο την επίτευξη της πραγματικής αλλαγής.

Η επιλογή των Κρατών και των ηγετών των G8 είναι καταστολή, καταπίεση και εκμετάλλευση. Η πρώτη επιλογή είναι η διάσωση των τραπεζών και των επιχειρήσεων. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να περιμένουν τίποτε και, εν τω μεταξύ, πρέπει να καταφύγουν στα χρέη προκειμένου να επιβιώσουν.

Αλλά ακόμη και στις δύσκολες στιγμές της κρίσης, η Πρωτομαγιά συνεχίζει να μάς υπενθυμίζει ότι ο μόνος τρόπος για να κερδίσουμε τα δικαιώματά μας είναι μέσα από τον αγώνα των εργαζομένων, αυτο-οργανωμένα και ομοσπονδιοποιημένα. Αλλά αυτό που θα κερδίσουμε δεν θα το κερδίσουμε για πάντα.

Τα κέρδη μας πρέπει να προστατευθούν, να διευρυνθούν περισσότερο μέσω κοινών αγώνων.

Οι κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών από τότε που ξέσπασε η κρίση μάς υπενθυμίζουν ότι ο μαζικός αγώνας, από τα κάτω, αυτοδιευθυνόμενος, αποτελεί το ζωογόνο αίμα των εργατών, στην ιστορική τους μνήμη, και έρχεται σε αντίθεση με τους ηγέτες του διεθνούς καπιταλισμού και τις κυβερνήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο, στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης και την προάσπιση των συμφερόντων του κόσμου της εργασίας.

Είναι καθήκον των αναρχικών κομμουνιστών και των επαναστατών [να προστατεύσουν αυτή τη μνήμη και να εξασφαλίσουν το ότι θα εξακολουθεί να αποτελεί μέρος των σημερινών αγώνων ως ενεργός δύναμη η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του εργατικού κινήματος, ενός κινήματος που πρέπει να γίνει μια πραγματικά επαναστατική δύναμη ικανή να καταστρέψει τον καπιταλισμό και να ανοίξει μια νέα εποχή ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης.

Alternative Libertaire (Γαλλία),
Federazione dei Comunisti Anarchici (Ιταλία),
Workers Solidarity Movement (Iιρλανδία),
Zabalaza Anarchist Communist Front (Νότια Αφρική),
Common Cause (Καναδάς)

* Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 1 Μάη 2009

Ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντός μας

2009-04-24T15:08:00.001+02:00

Για τη Σύνοδο των G8 στη Συρακούσα
Ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντός μας.
Ταξική πάλη και λαϊκή αυτοδιεύθυνση

Θα καταφέρουν άραγε οι… ήρωές μας, οι… σπουδαίοι άνδρες που μαζεύτηκαν στη Σύνοδο των G8, να συμφιλιώσουν το κέρδος με την προστασία του περιβάλλοντος;

Από την εποχή της πρώτης βιομηχανικής επαναάστασης έχουν επέλθει χιλιάδες περιβαλλοντικές καταστροφές που οφείλονται κυρίως στη δίψα για κέρδος.

Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια αυξημένη ευαισθησία των πολιτών των Δυτικών χωρών για τα περιβαλλοντικά θέματα που έχει αναγκάσει τις βιομηχανίες να δώσουν περισσότερη προσοχή στα οικολογικά ζητήματα. Πράγματι, μέσω του κύκλου μόλυνση/μη μόλυνση το Κεφάλαιο έχει καταφέρει να βρει νέους τρόπους να δημιουργεί κέρδος σε βάρος του καθένα. Νέες οικολογικές επιχειρήσεις έχουν ήδη δημιουργηθεί προκειμένου να καθαριστούν συγκεκριμένες περιοχές που έχουν μολύνει άλλες επιχειρήσεις και οι νέες αυτές επιχειρήσεις δημιουργημένες από το ΑΕΠ διαφόρων χωρών, αυξάνεται χρόνο με το χρόνο. Τόσο πολύ ώστε, στην πραγματικότητα, είναι τώρα υποχρεωτικό να μολύνεις τοσο όσο δεν θα κινδυνεύσεις να χάσεις ένα συγκεκριμένο κομμάτι της πίτας. Είναι κάτι σαν μια αναπαραγωγή μικρής κλίμακας του μεγάλου καπιταλιστικού τσίρκου – οικοδόμησε και κατέστρεψε, μόλυνε και καθάριζε.

Αυτή είναι η κατάσταση στην πλούσια Δύση, όπου υπάρχουν συλλογικές πηγές να διοχετευθεί αυτός ο τρόπος. Αλλά στο παγκόσμιο Νότο, όπου οι προλεταριακές μάζες ξεζουμίζονται άγρια από τις πολυεθνικές και όπου ο πρώτος κανόνας της καθημερινής ζωής αυτών των αθλίων του κόσμου είναι να μη πεθάνεις από την πείνα. Το Κεφάλαιο μόνο μολύνει. Δεν υπάρχουν χρήματα να ικανοποιηθεί αυτός ο κύκλος κι έτσι ολόκληρες χώρες και περιφέρειες έχουν την… τύχη να μεταβάλλονται σε ανοιχτές χωματερές με τις διάφορες μαφίες να είναι ελεύθερες να αποτελειώνουν τον πληθυσμό, επιτρέποντας στο κεφάλαιο και τις επιχειρήσεις να περικόπτουν τις περιβαλλοντικές τους δαπάνες αφήνοντας τους κατοίκους να το πληρώσουν αυτό με την υγεία τους. Όπως ακριβώς κάνουν και με τις δαπάνες για τη βελτίωση και εφαρμογή των μέτρων ασφαλείας στους χώρους εργασίας.

Πόσο υποκριτικό είναι το να μας εξαναγκάζουν να διαλέξουμε μεταξύ εργασίας και υγείας, ανάμεσα σε εργασία και ασφάλεια, όταν η μόνη επιλογή είναι εργασία ή θάνατος…

Πόσο πολύς λόγος έγινε εκεί στη Συρακούσα για το περίφημο “μετά-Κιότο” σενάριο, όταν οι περισσότερες χώρες που έχουν υπογράψει τη Συμφωνία έχουν αυξήσει παρά ελαττώσει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα;

Πόσα λόγια κενά περιεχομένου δεν έχουν ειπωθεί για τις τεχνολογίες χαμηλού διοξειδίου, σε ένα σύστημα όπου οι πόλεμοι και μόνο παράγουν πιο πολύ διοξείδιο του άνθρακα απ’ ό,τι όλα τα οχήματα αρκετών χωρών μαζί;

Πώς μπορούν να μιλάνε για βιοποικιλότητα όταν δεν είναι ικανοί να μιλήσουν έστω για την διάσωση εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν στα όρια της κοινωνίας; Όταν εξακολουθούν να σκέφτονται για τους θανάτους από πείνα εκατομμυρίων παιδιών ως φυσιολογική αλλά απαραίτητη και δευτερεύουσα ανωμαλία του συστήματος; Ένα παραμορφωμένο χαμόγελο έρχεται στα χείλη όταν κάποιος βλέπει ότι η τελευταια μέρα της Συνόδου αφιερώθηκε στο ζήτημα της παιδικής υγείας και του περιβάλλοντος…

Για μια ακόμη φορά, μόνο λόγια, ώστε να φανούν καλοί σε όλους. Αλλά γνωρίζουν ότι κανείς δεν μπορέι να τους εξαναγκάσει να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους.

Πρέπει να πάρουμε τη ζωή μας πίσω, στα χέρια μας, εμείς οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι ολόκληρου του κόσμου.

Federazione dei Comunisti Anarchici (FdCA)

23 Απρίλη 2009

* Η FdCA συμμετέχει στην κινητοποίηση ενάντια στους G8 που γίνεται στις Συρακούσα στις 23 Απρίλη.

http://www.fdca.it/fdcaen

http://fdca-ellinika.blogspot.com

# Δημοσιεύτηκε στο http://www.anarkismo.net Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 23 Απρίλη 2009.

Η Γενική Απεργία στις 13 Φλεβάρη

2009-02-12T14:37:00.001+01:00

Η Γενική Απεργία στις 13 Φλεβάρη

Δουλειές για όλους!
Δικαιώματα και εκπαίδευση για όλους!
Δεν θα πληρώσουμε την κρίση σας!

Τώρα πλέον είναι ξεκάθαρο στον καθένα: η δραματική οικονομική και πιστωτική κρίση διαχειρίζεται από τις μεγαλοβιομηχανίες και την κυβέρνηση σε συνεργασία με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις CISL, UIL και UGL, με τις συνέπειες να πέφτουν στις πλάτες των εργαζομένων, της νεολαίας και των συνταξιούχων. Η κρίση αυτή αποκαλύπτει σε όλο της το μεγαλείο την υποκρισία στην οποία στηρίχθηκαν οι πλούσιοι για να υπονομεύσουν τα δικαιώματα και τους μισθούς μας, στην εξάρτηση και την επέκταση της κοινωνικής επισφάλειας ως λειτουργικού μοντέλου για τη βιομηχανία και την κοινωνία κατ’ επέκταση.

Γι’ αυτό σημειώνεται αύξηση της κοινωνικής ανισότητας ενώ ο πλούτος που παράγεται από την εργασία διοχετεύεται σε παχυλούς μισθούς και κέρδη. Οι περικοπές στον δημόσιο και κοινωνικό τομέα (εκπαίδευση, έρευνα, υγεία, συντάξεις) στοχεύουν στη διαίρεση των εργαζομένων, σπρώχνοντας τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό με αυτούς στο δημόσιο τομέα σε διαμάχες μεταξύ τους και χτυπώντας τις γυναίκες με την επιμήκυνση της συντάξιμης ηλικίας τους. Το σύστημα της δημόσιας εκπαίδευσης κατακερματίζεται μέσω μιας συνολικής καταστροφής η οποία το μόνο που μπορεί να προκαλέσει είναι περαιτέρω ανισότητα και επισφάλεια στο μέλλον. Οι συνθήκες ασφαλείας στους εργασιακούς χώρους συνήθως αγνοούνται με αποτέλεσμα οι θάνατοι και οι τραυματισμοί να αυξάνονται.

Ο κυβερνητικός προϋπολογισμός και το όλο νομοθετικό πλέγμα κατά της κρίσης το μόνο που επιβεβαιώνουν είναι η επιθυμία να αποτελέσει αντικείμενο κοροϊδίας ο κόσμος της εργασίας διαμέσου της εισαγωγής των μπόνους και της “κοινωνικής κάρτας”. Ενώ τεράστια ποσά δημόσιου χρήματος ξοδεύονται με απίστευτη ευκολία για να επιβοηθηθεί το πιστωτικό σύστημα, από την άλλη δεν υπάρχει τίποτε για να υποστηρίξει τις υλικές συνθήκες των εργαζομένων καθώς και των ημιαπασχολούμενων.

Αλλά όλα αυτά δεν είναι αρκετά: ήρθαν τώρα και οι απαράδεκτες συνφωνίες μεταξύ κυβέρνησης, βιομηχανιών και συνδικάτων όπως τα CISL, UIL και UGL. Η νέα συμφωνία για τις διαπραγματεύσεις οδηγεί σε περαιτέρω ελάττωση της αγοραστικής δύναμης των μισθών μέσω των εθνικών μισθοδοτικών συμφωνιών και το σύστημα του δευτέρου βαθμού διαπραγματεύσεων που εξαρτάται από την κερδοφόρο ικανότητα μιας εταιρίας και, βέβαια, την εντατική εκμετάλλευση της παραγωγικότητας των εργαζομένων. Οι Διμερείς Δομές, μια νέα μορφή συνεργασίας μεταξύ συνδικάτων και εργοδοτών, θα εξασφαλίσει μια πιο αναλογική μορφή εκμετάλλευσης χωρίς διαμάχες ή υποβολή αιτημάτων.

Με την αυξανόμενη χρήση των πλεονασματικών ποσών, χιλιάδες εργαζόμενοι θα χάσουν τις δουλειές τους, αρκετές βιομηχανικές μονάδες θα κλείσουν κάτι που θα βαθύνει τη κρίση με – το ήδη ορατό - επακόλουθο τον μαρασμό της κοινωνίας.

Για ν’ απαντήσουμε σε όλα αυτά είναι σημαντικό να εντείνουμε και να συνεχίσουμε τις κοινωνικές κινητοποιήσεις σε κάθε κλάδο και κάθε εργασιακό χώρο.

Η FdCA λοιπόν, υποστηρίζει την απεργία που καλέστηκε για τις 13 Φλεβάρη από τις FIOM και FP-CGIL καθώς και από τις Uni-Cobas στον εκπαιδευτικό τομέα.
Επιθυμούμε ακόμα να δούμε να συμμετέχουν στην απεργία αυτή και εκείνα τα τμήματα της CGIL που είναι ακόμα αναποφάσιστα, άλλα συνδικάτα βάσης, το εκπαιδευτικό κίνημα και όλα τα αυτοδιευθυνόμενα τοπικά κινήματα.

Χρειαζόμαστε τη συγκρότηση μιας μαχητικής συνδικαλιστικής πλατφόρμας με στόχο την ενοποίηση των εργαζομένων στη βάση των παρακάτω:

Σταμάτημα των απωλειών θέσεων εργασίας, με αποζημιώσεις για όλους
Αύξηση και επιμήμυνση των επιδομάτων ανεργίας
Κατάργηση του νόμου Bossi-Fini για όλους τους μετανάστες εργάτες που χάνουν τις δουλειές τους
Αύξηση μισθών μη συνδεμένη με την παραγωγικότητα και διευθέτηση των δημοσιονομικών μέτρων
Κατάργηση του νόμου Gelmini για την εκπαίδευση καθώς και του νόμου Brunetta για τους δημόσιους υπαλλήλους
Πλήρη συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες στους εργασιακούς χώρους για την εργατική αυτοοργάνωση
Όχι στις κυρώσεις και την καταστολή ενάντια στους αυτόνομους εργατικούς αγώνες και αιτήματα.

Εργατική Επιτροπή
της Federazion dei Comunisti Anarchici
(FdCA – Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών)

10 Φλεβάρη 2009

* Δημοσιεύτηκε στα http://www.anarkismo.net και http://www.ainfos.ca Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 12 Φλεβάρη 2009

Το νέο σύστημα διαπραγματεύσεων

2009-02-06T10:23:00.001+01:00

Το νέο σύστημα διαπραγματεύσεων - η επίσημη γέννηση του συνδικάτου της αγοράς

Η επονομαζόμενη αναβάθμιση του συστήματος διαπραγματεύσεων και η συμφωνία μεταξύ των βιομηχανικών ενώσεων, της κυβέρνησης και των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων CISL, UIL και UGL, έρχεται να επιτευχθεί εν μέσω μιας εξαιρετικά δύσκολης στιγμής, κοινωνικά και πολιτικά, για το εργατικό κίνημα εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.

Εκτός από το να καθιστά τη ζωή εξαιρετικά δύσκολη για εκατομμύρια εργάτες και συνταξιούχους, η οικονομική κρίση είναι μια στιγμή κατά την οποία οι εξουσιαστικές σχέσεις ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία επανορίζονται. Οι πραγματικές περικοπές μισθών και δικαιωμάτων που θα εισάγει η συμφωνία είναι ένα αναπόσπαστο μέρος της πολιτικής του κεφαλαίου σχετικά με την κρίση.

Η συμφωνία ανοίγει το δρόμο σε μια νέα μορφή συνδικαλιστικής εκπροσώπησης, βασισμένης στον κεντρικό ρόλο που θα αποκτήσουν τα συνδικάτα ως συν-εγγυητές της συμφωνίας με σημαντική συμμετοχή στη δυναμική της αγοράς: έναν εξουσιαστικό ρόλο που θα περιορίζει ολοένα και περισσότερο τη συμμετοχή των εργαζόμενων και την αυτονομία των συνδικάτων. Ο μειωμένος ρόλος των συλλογικών διαπραγματεύσεων και το εθνικό συμβόλαιο εργασίας, με το οποίο άλλωστε δεν θα είναι πλέον δυνατή η προστασία και ενδυνάμωση των μισθών ενάντια στον πραγματικό πληθωρισμό, είναι η απάντηση του κεφαλαίου στην κρίση: μείωση των μισθών χωρίς να κινδυνεύσει κάτι.

Οι περίοδοι ανακωχής που προβλέπονται από τη συμφωνία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια καμουφλαρισμένη προσπάθεια να περιοριστεί το δικαίωμα στην απεργία και την αναπόφευκτη αντίδραση των εργαζόμενων και του λαού στην καταστροφική, βάρβαρη πολιτική του κεφαλαίου. Η ικανότητα να αναθεωρηθούν κατά αρνητικό τρόπο συλλογικά συμφωνημένα εθνικά συμβόλαια θα δέσει τους εργαζόμενους στο άρμα των αξιών της αγοράς ως απλά εμπορεύματα. Και ακόμα, όταν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις θα είναι δυνατές σε κάποιο εργασιακό χώρο, η συμφωνία εξασφαλίζει το δικαίωμα της υπεράσπισης του κέρδους της εταιρίας σε βάρος των εργαζόμενων.

Οι διμερείς επιτροπές που προβλέπονται στη συμφωνία θα εξυπηρετήσουν – σε στυλ Μαφίας – την ανάπτυξη του όλου συστήματος, το οποίο είναι αρκετά ανώμαλο και ενάντια στα πραγματικά ενδιαφέροντα του εργάτη, παράγοντας τη δηλητηριώδη κάστα των επαγγελματιών της φιλανθρωπίας.

Η ανάδυση μιας εξουσιαστικής πολιτικής που στοχεύει στον επανακαθορισμό των κανόνων των συλλογικών διαπραγματεύσεων βρίσκεται στην CGIL, την τελευταία ελπίδα των εργαζόμενων για αντίσταση στο σχέδιο αυτό.

Η σχιζοφρενική πολιτική του Δημοκρατικού Κόμματος δεν θα είναι τότε αρκετή για να εξασφαλίσει την επιστροφή στο συνεταιρισμό σε συγκεκριμένους χώρους εκ μέρους της συνδικαλιστικής αυτής ομοσπονδίας.

Η απεργία της 13 Φλεβάρη που καλέστηκε από το συνδικάτο μετάλλου της CGIL (FIOM) και το συνδικάτο δημοσίων υπαλλήλων (FP-CGIL) είναι η μόνη ευκαιρία για μια αναζωογόνηση του αγώνα. Η νέα κατάσταση που έχει δημιουργηθεί αναγκάζει, επίσης, τον ακόμα σιωπηλό συνδικαλισμό της βάσης να ενωθεί στη μάχη ενωτικά, αφήνοντας τις εσωτερικές διαμάχες στην άκρη.

Γι’ αυτό μπαίνουμε σε μια νέα φάση στην οποία η συμφωνία αυτή θα πρέπει να ανατραπεί, κλάδο με κλάδο, εργασιακό χώρο με εργασιακό χώρο.

Προσπαθούν να εξαλείψουν τον κοινωνικό αγώνα! Αλλά αντίθετα, θα πρέπει να αντικρύσουν περισσότερους αγώνες αρκετούς για να ηττηθούν τα σχέδιά τους να πληρώσουν οι εργάτες για την κρίση τους.

71ο Συμβούλιο Εκπροσώπων
της Federazione dei Comunisti Anarchici
(FdCA – Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών)

Πέζαρο, 25 Γενάρη 2009.

* Δημοσιεύτηκε στα http://www.anarkismo.net και http://www.ainfos.ca Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 5 Φλεβάρη 2009.

Το μακελειό της Γάζας

2009-01-03T10:11:00.000+01:00

Το μακελειό της Γάζας - Τα χέρια της Ευρώπης το ίδιο ματωμένα

Εκατοντάδες νεκροί και χιλιάδες τραυματίες, θυσία στο βωμό του σιωνιστικού επεκτατισμού και του φονταμενταλισμού. Στην Ευρώπη, οι υπουργοί Εξωτερικών κάθε χώρας-μέλους της Ε.Ε. μιλούν για την “υπερβολική”, ωστόσο “νόμιμη”, αντίδραση εκ μέρους του Ισραήλ, αντιστρέφοντας την αληθινή κατάσταση με τέτοιο τρόπο που ακόμα και ο πιο κυνικός θαυματοποιός θα μπορούσε να αισθάνεται υπερήφανος εμφανίζοντας τον επιτιθέμενο, το Κράτος του Ισραήλ, ως θύμα.

Συνεχίζουν να προσποιούνται ότι δεν θυμούνται ότι η Γάζα – μια από τις πλέον πυκνοκατοικημένες περιοχές με περίπου ενάμισι εκατομμύριο κατοίκους, από τους οποίους περίπου οι μισοί είναι παιδιά - υφίσταται ένα εμπάργκο επί χρόνια, ένα εμπάργκο που περιλαμβάνει ιατρικά και άλλα βασικά είδη ανάγκης και το οποίο υποστηρίζεται από ολόκληρο τον “πολιτισμένο” δυτκό κόσμο, που έχει επιβληθεί από το Ισραήλ και τη Δύση ως αποτέλεσμα τη εκλογικής νίκης της Χαμάς, χάρη στο μικτό εκλογικό σύστημα της πλειοψηφίας και της αναλογικής εκπροσώπησης. Όπως προσποιούνται ότι ξεχνούν πως η Χαμάς κάποτε χρηματοδοτείτο από το Ισραήλ για να αντιπαραταχθεί στην PLO.

Παρά την εκεχειρία των 6 μηνών, το εμπάργκο δεν μειώθηκε ούτε κατά το ελάχιστο και καμία από τις δυτικές δυνάμεις ούτε καν πρότεινε κάτι τέτοιο. Το Κράτος του Ισραήλ επέστρεψε στην παλιά του στρατηγική του στρατιωτικού ελέγχου της Γάζας και της Δυτικής Όχθης. Όλες οι άχρηστες και υποκριτικές διακηρύξεις της Ευρώπης περί επιθυμίας για ειρήνη έχουν αγνοηθεί συστηματικά και κανείς δεν θυμάται ότι το Ισραήλ επί 60 χρόνια έχει συστηματικά καταπατήσει ή παραβιάσει αμέτρητες αποφάσεις του ΟΗΕ και συνεχίζει την στρατιωτική κατοχή της περιοχής, με τις ισραηλινές αποικίες να επεκτείνονται σε όλη την παλαιστινιακή γη ημέρα με την ημέρα, υψώνοντας τείχη που απομονώνουν ολόκληρα χωριά και εμποδίζουν εκατομμύρια πρόσφυγες να επιστρέψουν στη γη τους, ξεριζώνοντας ελαιώνες και σκοτώνοντας ζώα, ημέρα με την ημέρα ταπεινώνοντας τον καθένα που προσπαθεί να διαβεί το διαχωριστικό τείχος για να πάει στην εργασία του, το νοσοκομείο ή το σχολείο. Και όχι μόνο αυτά: αποκρύπτουν το γεγονός ότι η εκεχειρία παραβιάστηκε από το ισραηλινό Κράτος στις 4 Νοέμβρη 2008, όταν ο στρατός του σκότωσε έναν 22χρονο μαχητή της Χαμάς.

Αλλά πέρα από τις ψευδείς και υποκριτικές διακηρύξεις περί ειρήνευσης, ποιος είναι ο λόγος μιας άνευ προϋποθέσεων υποστήριξης ενός τέτοιου επιθετικού και επεκτατικού Κράτους εκ μέρους κάθε μεγάλης δυτικής δύναμης στην πράξη;

Όσον αφορά τις ΗΠΑ δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Εκτός από τη σημαντική στρατηγική και γεωγραφική σύμμαχο που αντιπροσωπεύει το Ισραήλ για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό στη Μέση Ανατολή, έχει ακόμα να κάνει και με το δυναμικό ισραηλινό λόμπι των ΗΠΑ το οποίο είναι τόσο δυνατό ώστε να ασκεί μεγάλη επιρροή στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Και αυτό που συμβαίνει σήμερα αποτελεί μια ξεκάθαρη προειδοποίηση προς τον νεοεκλεγμένο πρόεδρο Ομπάμα.

Η Ευρώπη έχει κατά μέρος ανακτήσει την ενότητά της στην εξωτερική της πολιτική και πιθανώς παίζει εδώ το χαρτί της δραστικής διπλωματίας για να ενδυναμώσει τον ρόλο της στη Μεσόγειο και να προειδοποιήσει τις ΗΠΑ ότι δεν μπορεί να παίζει μόνη στην περιοχή της Mare Nostrum (“της Θάλασσάς μας”, κατά λέξη). Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τις πωλήσεις όπλων, έναν χώρο όπου τα Κράτη είναι πάντα έτοιμα να αποκρύψουν την αλήθεια κάτω από το χαλί των “κρατικών μυστικών” και να υποστηρίξουν τις διαταγές εκείνων των πολυεθνικών που παράγουν όπλα και υποστηρίζουν τα κρατικά συστήματα. Και αυτές οι πολυεθνικές δεν βιάζονται ποτέ. Είναι αρκετά ικανοποιημένες να πουλούν όπλα σε αντιμαχόμενα μέρη, από τη στιγμή που αυτά μπορούν να πληρώσουν. Η Ιταλία, για παράδειγμα, είναι μια από τους μεγαλύτερους προμηθευτές όπλων του Ιράν και του Λιβάνου, αλλά έχει επίσης προμηθεύσει και τον ισραηλινό στρατό επί χρόνια με οπλική τεχνολογία μέσω εταιρειών όπως οι Oto-Melara, Beretta, Borleti και Sekenia. Κι οι άλλες χώρες της Ευρώς κάνουν το ίδιο.

Η Παλαιστίνη χρησιμοποιείται κατά κυνικό τρόπο ως πεδίο πειραμάτων θανατηφόρων νέων τεχνολογιών οι οποίες ολοένα και ειδικεύονται κατασκευαστικά στον “αστεακό πόλεμο”, έναν χώρο για τον οποίο κάθε εταιρεία παραγωγής όπλων ενδιαφέρεται: εταιρείες από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, μέχρι εταιρείες από την Αγγλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και άλλες χώρες.

Έτσι λοιπόν, στη βασανισμένη αυτή γη όπου οι άνδρες, οι γυναίκες και τα παιδιά συνθλίβονται από τους χωροφύλακες των ισχυρών, δεν φαίνεται να υπάρχει μέλλον, καθώς νέα όπλα δοκιμάζονται, από βόμβες διασποράς μέχρι σφαίρες εμπλουτισμένου ουρανίου, όπου μελετάται η χρήση των αεροσκαφών χωρίς πιλότο (UAVs) που είναι ικανά να εκτοξεύουν πυραύλους μέσω ενός κοντρόλ, όπου δοκιμάζονται τεθωρακισμένα Achzarit που μπορούν να αποφύγουν τις νάρκες, όπου έχουν σταλθεί τεθωρακισμένα οχήματα Namur με σύγχρονες αμερικανικές ή γερμανικές μηχανές καθώς και ρομποτοειδή πολεμικά συστήματα όπως τα Sky-X που είναι τα πρώτα συστήματα στον κόσμο που μπορούν να ανεφοδιάζουν τα αεροσκάφη χωρίς πιλότο εν πτήσει.

Και όλα αυτά στους ώμους των ανθρώπων αυτών που έχουν ήδη γίνει αντικείμενα συγκρούσεων μεταξύ των Κρατών και άλλων, χρησιμοποιούμενων κατά κυνικό τρόπο στις πολιτικές διαμάχες ανάμεσα στις εσωτερικές φατρίες του ενός Κράτους, από τη μια, όπως στην περίπτωση των ισραηλινών πολιτικών μηχανισμών που συνδέονται με την εκλογική διαμάχη και μέσω του κυβερνητικού συνασπισμού του Kadima, που είναι υπεύθυνος για μερικές από τις πλέον ακραίες πράξεις – όπως η εκκένωση της Λωρίδας της Γάζας από τον Yisrael Hasson – και από την άλλη, τα “γεράκια” του Εργατικού Κόμματος, που τάσσονται υπέρ μιας αυστηρής προσέγγισης, αλλά και από την άλλη, επίσης, ανάμεσα στο Kadima και τα “σούπερ-γεράκια” του Λικούντ, που ολοένα και μετακινούνται σε πιο ακραίες σκληροπυρηνικές θέσεις.

Φυσικά, δεν περιμένουμε τα αραβικά και/ή τα ισλαμικά κράτη να κάνουν κάτι, καθώς είναι διαιρεμένα, αλλά και επειδή επιδιώκουν να βελτιώσουν την εικόνα και να ενδυναμώσουν την επιρροή τους στην περιοχή, ακόμα και εάν θυσιαστεί ο παλαιστινιακός λαός. Όπως και στην περίπτωση του Ιράν που χρησιμοποιεί την πααιστινιακή τραγωδία για να παρουσιάζεται ως η μόνη δύναμη ενάντια στον μισητό αμερικανικό ιμπεριαλισμό καθιστώντας τον εαυτό του ως μια ανερχόμενη δύναμη στην περιοχή.

Αλλά πέρα από τις διεθνείς πολιτικές υποθέσεις, η κατάσταση του παλαιστινιακού λαού σήμερα φαίνεται οδυνηρή, με ελάχιστες προοπτικές εύρεσης λύσης που να παρέχουν ευκαιρία για μια ζωή με ελάχιστη αξιοπρέπεια όσον αφορά την κοινωνική ασφάλεια και την εξασφάλιση των στοιχειωδών δικαιωμάτων επιβίωσης.
Σήμερα η μόνη εγγύηση για τον παλαιστινιακό λαό ίσως, για να βρει, όσον το δυνατόν πιο γρήγορα, μια έστω και μικρή ανάπαυλα και ειρήνη, είναι το γεγονός ότι οι πλιατσικολόγοι κάθε είδους και διαμετρήματος – που συρρέουν κατά πλήθη φυσιολογικά ή ιδεολογικά στα σύνορά τους, ή ασχολούνται με πολιτικές ίντριγκες στο εσωτερικό – έχουν έρθει σε μια νέα επισφαλή ισορροπία.

Η μόνη πραγματική προοπτική για χειραφέτηση που μπορούμε να αντικρίσουμε στο άμεσο μέλλον, είναι η ανάπτυξη και επέκταση του είδους αυτού αυτοοργάνωσης που υπάρχει σε πολλά παλαιστινιακά χωριά σήμερα, που ενθαρρύνεται από την αλληλεγγύη μεταξύ των παλαιστινιακών λαϊκών επιτροπών και πρωτοβουλιών όπως οι “Αναρχικοί Ενάντια στο Τείχος”, όπου συμμετέχουν διεθνιστές από όλο τον κόσμο και αντισιωνιστές Ισραηλινοί, και οι οποίοι αγωνίζονται ενάντια στην αλαζονία των Ισραηλινών αποίκων και του στρατού που τους υποστηρίζει, χρησιμοποιώντας ειρηνική αντίσταση. Και δεν είναι τυχαίο το ότι στα χωριά αυτά έχει επιλεχθεί ένας άλλος δρόμος και όχι ο μιλιταρισμός της Χαμάς.

Ως αναρχικοί της ταξικής πάλης και ελευθεριακοί, θα συνεχίσουμε να καταγγέλουμε τον σιωνιστικό αποικισμό, έτσι όπως καταγγέλουμε κάθε μορφή ιμπεριαλισμού και φονταμενταλισμού που καταπιέζει την ελευθερία και την αξιοπρέπεια κάθε λαού. Θα συνεχίσουμε να καταγγέλουμε το γεγονός ότι τεράστια τμήματα του παγκόσμιου προλεταριάτου υποφέρουν κάτω από την καταπίεση και τη φτώχεια ως αποτέλεσμα των ενδο-ιμπεριαλιστικών διαμαχών και των κυνικών πολιτικών παιχνιδιών των δυνατών τοπικών ολιγαρχιών που, με τη σειρά τους, χρησιμοποιούνται εν γνώσει τους ως πιόνια στη διεθνή σκακιέρα των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων, σημαδεμένα από το αίμα του προλεταριάτου.

Θα συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε τους αγώνες εκείνους και τις δράσεις αλληλεγγύης με τον παιλαιστινιακό λαό, υποστηρίζοντας όλες εκείνες τις εμβρυακές εκδηλώσεις αυτοκαθορισμού που χαρακτηρίζουν τους αγώνες ολόκληρων χωριών της Παλαιστίνης, πεπεισμένοι ότι μόνο εάν μπορούν να απελευθερωθούν από τις βλαβερές επιρροές κάθε ολιγαρχίας του Κράτους και του παρακράτους, μπορούν οι εργαζόμενοι, άνδρες και γυναίκες, να αρχίζουν να ελπίζουν για μια πιο αξιοπρεπή ζωή.

Federazione dei Comunisti Anarchici (FdCA – Ομοσπονδια των Κομμουνιστών Αναρχικών – Ιταλία)
Zabalaza Anarchist Communist Front (ZACF – Αναρχικό Κομμουνιστικό Μέτωπο Zabalaza – Νότια Αφρική)
Common Cause (“Κοινή Υπόθεση” – Οντάριο-Καναδάς)
Μέλη των Anarchists Against the Wall (AAtW – Αναρχικοί Ενάντια στο Τείχος – Ισραήλ)
Alternative Libertaire (Γαλλία)
Anarchistische Gruppe Solidarität von Unten (Βερολίνο, Γερμανία).

*Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο www.anarkismo.net Ενδέχεται να υπογραφεί και από άλλες οργανώσεις που συμμετέχουν στον εν λόγω δικτυακό τόπο. Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 3 Γενάρη 2009.

Δεν χρειαζόμασταν έναν ακόμα μάρτυρα

2008-12-09T17:12:00.002+01:00

Δεν χρειαζόμασταν έναν ακόμα μάρτυρα

Ενώ η Ελλάδα προετοιμαζόταν για τη γενική απεργία που είχε προκηρυχθεί για τις 10 Δεκέμβρη ενάντια στην κυβέρνηση Καραμανλή και την οικονομική κρίση, και οι κινητοποιήσεις της βάσης σε σχολεία και πανεπιστήμια αναπτύσσονταν περαιτέρω εδώ και αρκετό καιρό ενάντια στις μεταρρυθμίσεις, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, ηλικίας μόνο 16 χρόνων, έγινε η ανεπιθύμητη επιλογή γινόμενος το θύμα και ο αποδιοπομπαίος τράγος των αστυνομικών μηχανισμών και δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τις κατασταλτικές δυναμεις του Κράτους.

Η οικονομική κρίση που έχει εξαπολυθεί από τον διεθνή καπιταλισμό ενάντια στους εκμεταλλευόμενους όλου του κόσμου, που διαχειρίζεται με μέτρα που επιβάλουν γενικευμένη πτώχευση εκ μέρους των Κρατών, καταστρέφει τις εύθραυστες ισορροπίες και τους επισφαλείς συνασπισμούς εξουσίας ανάμεσα σε εξουσιαστικές ομάδες και ακροδεξιά και κεντροαριστερά κόμματα, καθιστώντας μας ικανούς να αντικρίσουμε την αληθινά αντιδημοκρατική και αντιδραστική αποστολή και φύση του Κράτους και των μηχανισμών της (αν)ασφάλειάς του: αποξένωση, ποινικοποίηση και εξαφάνιση της όποιας κοινωνικής αντιστασης.

Το ίδιο έγινε και με τη δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι στη Γένοβα το 2001, το ίδιο έχει γίνει αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια και σε χώρες όπως η Παλαιστίνη και περιοχές όπως η Οαχάκα στο Μεξικό. Το περασμένο Σάββατο το ίδιο έγινε και στην Ελλάδα.

Οι αυθόρμητες διαδηλώσεις σ’ ολόκληρη τη χώρα είναι το αποτέλεσμα του πολιτικού, λαϊκού θυμού εναντίον της κυβέρνησης Καραμανλή και τις εγκληματικές πράξεις της αστυνομίας. Η ελληνική κυβέρνηση είναι εκείνη που πρώτη όπλισε και εξαπέλυσε τους δολοφόνους μπάτσους και αργότερα ήταν η ίδια που αποδύθηκε σε έναν ηλίθιο χορό από συγγνώμες και παραιτήσεις, αλλά δεν τιμώρησε κανέναν. Στην πραγματικότητα προσπαθεί να στρέψει την προσοχή στις καταστροφές δημόσιων και ιδιωτικών περιουσιών, ενώ επιχειρεί να καταστείλει τους διαδηλωτές, επιτιθέμενη στον κόσμο με χημικά όπλα και βασανίζοντας όσους συλλαμβάνονται.

Η εξέγερση αυτή είναι μόνο η αρχή. Και η γενική απεργία, μια συνδικαλιστική και κοινωνική, πολιτική και ταξική γενική απεργία, μπορεί να ματετρέψει την λαϊκή οργή σε ένα οργανωμένο οικοδόμημα της βάσης για μια ελευθεριακή εναλλαγή.

Σε κάθε χώρα η αναπτυσσόμενη κρίση του καπιταλισμού πλασσάρει τον λογαριασμό για τα σπασμένα στις εργαζόμενες τάξεις και τους εκμεταλλευόμενους της κοινωνίας.

Πρέπει να αντιδράσουμε, σε κάθε χώρα, συγκροτώντας από κοινού την κοινωνική αντιπολίτευση που χρειάζεται για να υπερασπίσουμε τους εαυτούς μας από την εξόντωσή μας στο όνομα του Κέρδους.

Αλληλεγγύη με το ελληνικό αναρχικό κίνημα και με τα θύματα της καταστολής. Διεθνής αλληλεγγύη με κάθε κοινωνικό αγώνα, στην Ελλάδα και σ’ όλη την Ευρώπη!

Federazione dei Comunisti Anarchici
(FdCA - Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών)

8 Δεκέμβρη 2008

*Δημοσιεύτηκε στις 9 Δεκέμβρη στο http://www.anarkismo.net
Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, την ίδια μέρα.

Δεν πληρώνουμε για την κρίση σας!

2008-11-20T11:42:00.001+01:00

Δεν πληρώνουμε για την κρίση σας!

Να επεκταθεί η σύγκρουση, να συνδεθούν οι αγώνες, να πάμε σε γενική απεργία!

Ανακοίνωση FdCA (Labour Commission)

Η κρίση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος σημειώνει νέα αρνητικά ρεκόρ καθημερινά, ενώ οι κυβερνήσεις επιμένουν να επαναλαμβάνουν ότι πρέπει να τις εμπιστευόμαστε, ότι τίποτε δεν τελείωσε και ότι πρέπει να εργαστούμε όλοι μαζί για ένα αίσιο τέλος. Στο μεταξύ, τα Κράτη επιχορηγούν πιστωτικές και επενδυτικές τράπεζες για να τις σώσουν από την καταστροφή και χρηματοδοτούν τις δραστηριότητές τους, χωρίς όμως να παρέχουν εγγυήσεις για τις θέσεις εργασίας και τους μισθούς.

Η κρίση αυτή έχει προετοιμαστεί εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα. Ήρθε ως αποτέλεσμα της δημιουργίας μιας αγοράς χωρίς όρια, ολοκληρωτικά στα χέρια σπεκουλαδόρων και ως αποτέλεσμα απουσίας ελέγχου, ειδικότερα στον τραπεζικό τομέα, ως επακόλουθο του νεοφιλελευθερισμού σε παγκόσμια κλίμακα. Η πολιτική των χαμηλών μισθών και της καθυπόταξης των εργατικών κινημάτων έχει ως επακόλουθο τη μείωση των παρεχόμενων αγαθών και υπηρεσιών καθώς και τον περιορισμό των δυνατοτήτων επέκτασης της αγοράς και έτσι η κρίση αυτή έχει μετατραπεί σε μια κρίση με στόχο το προλεταριάτο, το οποίο πρέπει να πληρώσει για όλη αυτή την οικονομική κατάσταση οδηγούμενο σε μια πιο μεγάλη φτώχεια. Η μεσαία τάξη συνεχίζει να βυθίζεται, γινόμενη ολοένα και πιο φτωχότερη, ενώ οι πλούσιοι συνεχίζουν να γίνονται πλουσιότεροι.

Η Ιταλία είναι μια από τις χώρες εκείνες όπου η ανισότητα γίνεται πλέον αισθητή στην πλέον ειδεχθή της εκδοχή, όπως και η πτώση του λαού στη φτώχεια έχει γίνει και αυτή κάτι παραπάνω από αισθητή. Η χώρα βρίσκεται εν μέσω μιας κρίσης σε εξέλιξη, κρίσης οικονομικής και γενικότερα κοινωνικής, αλλά η ιταλική κυβέρνηση συνεχίζει να επαναλαμβάνει σε όλους τους τόνους ότι η ιταλική οικονομία είναι δυνατή και υγιής. Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχουμε ήδη εισέλθει σε μια βίαιη φάση πτώχευσης και αρκετές εταιρίες έχουν αρχίσει πλέον να κλείνουν. Ο προϋπολογισμός (που ψηφίστηκε μόνο χάρη στη σύνδεσή του με ψήφο εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση) είναι γεμάτος από περικοπές στην υγεία, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τις δημόσιες υπηρεσίες, ενώ εισάγει νέα μέτρα για την αύξηση της ευελιξίας της αγοράς εργασίας, επιβάλλοντας ένα συγκεκριμένα χαμηλό ποσοστό ελεγχόμενου πληθωρισμού.

Τα τελευταία 15 χρόνια σημειώνεται μια συνεχής μετατόπιση πλούτου, υπό τη μορφή κερδών, με την τάση οι μισθοί να είναι χαμηλότεροι από τον πληθωρισμό – χωρίς αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου (ΑΕΠ) και με μια αυξανόμενη φτώχεια για τους εργαζόμενους, που σημαίνει μια αυξανόμενη φτώχεια για ολόκληρη την κοινωνία. Έτσι, η ανισότητα εισοδήματος έχει ενταθεί ενώ σημειώνεται χειοροτέρευση των συνθηκών εργασίας, ειδικά στον τομέα των λιγότερο προστατευόμενων εργαζόμενων, όπως οι γυναίκες (σε βάρος των οποίων συνεχίζεται η άρνηση στην ισότητα ευκαιριών πρόσβασης στην εργασία, τους μισθούς και την πλήρη απασχόληση), η νεολαία, όσοι είναι ηλικίας πάνω από 50 χρόνων, οι μετανάστες, τόσο σε μεγάλα τμήματα τη Νότιας Ιταλίας όσο ακόμα και σε περιοχές πλούσιου τμήματος της χώρας, όπου γίνονται πλέον αισθητά τα σημάδια της κρίσης. Η ευκαιριακή (επισφαλής) εργασία και οι μισθοί φτώχειας συνιστούν μεγάλο πρόβλημα για τις ιστορικές κατακτήσεις του ιταλικού εργατικού κινήματος. Τώρα περισσότερο από ποτέ άλλοτε, είναι σημαντικό να θέσουμε επί τάπητος το ζήτημα της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων στους χώρους εργασίας και αλλού. Η ευκαιριακή εργασία είναι το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα του κοινωνικού μοντέλου του νεοφιλελευθερισμού στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Είναι το “κλειδί” στην κοινωνική και υπαρξιακή κατάσταση που βρίσκεται η νεολαία, οι ηλικιωμένοι και οι γυναίκες.

Η εκτεταμένη επισφαλής εργασία πάει χέρι-χέρι με την, κατά τον ίδιο τρόπο, εκτεταμένη κοινωνική επισφάλεια όπως αυτή προβλέπεται με τη λεγόμενη “Πράσινη Βίβλο” του συντασσόμενου με τα αφεντικά υπουργού Εργασίας Sacconi. Στοχεύει στην εισαγωγή ενός συστήματος κοινωνικής πρόνοιας στενά συνδεδεμένου με την αρχή της επικουρικότητας και της επιμήκυνσης του ορίου συνταξιοδότησης, με τη συνεργασία των συνδικάτων που είναι αναμειγμένα (με την έννοια της χρήσης των διμερών δομών) στην εξατομίκευση των συμβάσεων εργασίας, στην ενθάρρυνση των εργαζόμενων να γίνουν μέτοχοι των εταιριών όπου εργάζονται, με την πρόληψη και την τιμωρία των συνδικαλιστικών αγώνων, με τον περιορισμό του δκαιώματος της απεργίας, μέσα σ’ ένα κλίμα καταστολής και συντεχνιακού φασισμού που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Το μονοπάτι αυτό συγκλίνει πλήρως με την αναθεώρηση των διαπραγματεύσεων που επιβάλεται από την συνομοσπονδία των εργοδοτών (Confidustria) και που έχει ήδη γίνει δεκτό από συνδικαλιστικές οργανώσεις όπως οι CISL και UIL, μαζί με την UGL (Γενική Εργατική Ένωση, που πρόσκειται στην ακροδεξιά).

Έτσι, η χρηματοπιστωτική κρίση χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για υιοθέτηση πολιτικών που θέτουν υπό αμφισβήτηση τα δικαιώματα των εργαζόμενων, για να ενταθούν τα ήδη αρνητικά αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων υπηρεσιών και για να σπρωχθεί η εργατική τάξη σε μια οικονομική και επαγγελματική καθυπόταξη. Οι απεργίες και το ενωτικό κίνημα των δασκάλων, μαθητών και γονέων εργατών από τις 15 Σεπτέμβρη και μετά, οι αυθόρμητες κινητοποιήσεις εργοστασιακών εργατών και των υπαλλήλων της Alitalia, δείχνουν ξεκάθαρα την κατεύθυνση που πρέπει να πάρουμε ώστε να απελευθερωθούμε από τον θανάσιμο εναγκαλισμό της υποταγής των κατεστημένων συνδικάτων στην κυβέρνηση και την Confidustria, αρνούμενοι “λύσεις” όπως η επαναφορολόγηση των υπερωριών και το πριμ ατομικής παραγωγικότητας, μπορώντας να σταματήσουμε το κλείσμο των εταιριών από το να χρησιμοποιούνται ως χαρτί διαπραγματεύσων με κατεύθυνση να μετατρέψουν τον καθένα στην Ιταλία σε ευκαιριακό εργαζόμενο ή να μην χορηγούν βίζες εργασίας σε κάθε νέο πολίτη της χώρας.

Χρειάζεται να δημιουργήσουμε ένα μονοπάτι, το μονοπάτι εκείνο που έχει ήδη ακολουθηθεί από τις απεργίες των συνδικάτων βάσης και το εκπαιδευτικό κίνημα του Οκτώβρη. Φαίνεται ότι η CISL ίσως αναγκαστεί να επιλέξει κι αυτή το ίδιο μονοπάτι, γιατί στο εσωτερικό της υπάρχουν ήδη σημαντικές κινήσεις αντίστασης στην προηγούμενη πολιτική των κατεστημένων συνδικάτων που ίσως αναγκάσουν την συνδικαλιστική γραφειοκρατία να αγωνιστεί ενάντια στην κρίση, παρά τη θέλησή της να συνεργαστεί με το κράτος και τους εργοδότες για μια κάποια “λύση”. Η συμμετοχή στις εκπαιδευτικές κινητοποιήσεις, η υποστήριξη των διαδηλώσεων των εργοστασιακών εργατών, η άρνηση να υπογραφεί η εθνική σύμβαση για τους εργαζόμενους του εμπορικού τομέα, η απροθυμία συνδρομής στις διαπραγματεύσεις που επιβάλλονται από την Confidustria, όλα αυτά τα σημάδια μιας αναγεννημένης αυτονομίας (ποτέ δεν επίναι αργά!) κάνουν την απεργία της 12 Δεκέμβρη, που καλέστηκε από τους μεταλλεργάτες της FIOM, ένα ραντεβού στο οποίο θα αφιερώσουμε κάθε μας ενέργεια για να κερδίσουμε ξανά την εμπιστοσύνη εκ μέρους των εργαζόμενων σε μια πιο μαχητική και συμμετοχική μορφή συνδικαλισμού.

Η 12 Δεκέμβρη, μια ημερομηνία που ειναι ήδη σημαδιακή, λόγω της επετείου του μακελειού της Piazza Fontana 39 χρόνια πριν, πρέπει να γίνει μέρα αγώνα, κινητοποίησης και απεργιών στις οποίες πρέπει να συμμετέχει κάθε κατηγορία, κάθε τομέας κάθε συνδικάτο που αντιτίθεται στο κόστος της κρίσης και τα κυβερνητικά μέτρα, κάθε είδος εναλλακτικού συνδέσμου της βάσης, αυτοδιευθυνόμενων κέντρων, πολιτικών οργανώσεων της κομμουνιστικής αριστεράς και του αναρχικού κινήματος, όλοι μαζί σε μια διαδήλωση αλληλεγγύης ανάμεσα στους εργάτες είτε ολικής είτε μερικής απαχόλησης, Ιταλούς ή μη, μια διαδήλωση ταξικής ενότητας και άμεσης δημοκρατίας. Μια συνδικαλιστική, κοινωνική, πολιτική και ταξική πάλη με μια Γενική Απεργία που να μπορεί να επιδείξει δυναμική και να απαιτήσει:

Κατάργηση του νόμου 133/08 (οι εκπαιδευτικές μεταρυθμίσεις Gelmini) και των καταστρεπτικών του αποτελεσμάτων στον κόσμο της εργασίας και της κοινωνικής πρόνοιας.

Εξασφάλιση και αναδιανομή των δημόσιων πόρων υπέρ των κοινωνικών υπηρεσιών, περικοπή των στρατιωτικών δαπανών και απόσυρση της Ιταλίας από διάφορες “ειρηνευτικές" αποστολές.

Υποστήριξη των μισθών και των συντάξεων με τη μορφή φοροαπαλλαγών και αύξησής τους στα ευρωπαϊκά επίπεδα.

Εξασφάλιση θέσεων εργασίας για όλους, είτε με πλήρη είτε με μερικλή απασχόληση, Ιταλούς ή μετανάστες, καθώς και πλήρες επίδομα ανεργίας κ.λπ.

Μείωση των εργάσιμων ωρών χωρίς μείωση μισθών.

Έλεγχο από τα κάτω των διαπραγματεύσεων και επαγρύπνηση ενάντια στο φασισμό των εταιριών μέσω συνελεύσεων εργαζόμενων.

Η FdCA υποστηρίζει την απεργία και τις κινητοποιήσεις της FIOM στις 12 Δεκέμβρη και καλεί κάθε οργάνωση, τις συνδικαλιστικές ομοσπονδίες και τα εργατικά συμβούλια, τις συνδικαλιστικές οργανώσεις βάσης και κάθε άλλη εργατική οργάνωση, σε γενική απεργία την ημέρα αυτή και την αρχή μιας νέας πορείας λαϊκής συμμετοχής, για μια μεγαλύτρη κοινωνική ισότητα και ελευθερία.

Εργατική Επιτροπή της Ομοσπονδίας των Κομμουνιστών Αναρχικών
(Federazione dei Comunisti Anarchici)

8 Νοέμβρη 2008

** Δημοσιεύτηκε στα www.anarkismo.net και www.ainfos.ca Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 20 Νοέμβρη 2008.

Ανακοίνωση Αναρχικών Κομμουνιστικών οργανώσεων

2008-11-18T10:55:00.001+01:00

Για την παγκόσμια οικονομική κρίση και για τη Σύνοδο των G20

1. Η παρούσα κρίση είναι τυπικό δείγμα των κρίσεων που εμφανίζονται συνήθως στην καπιταλιστική οικονομία. ”Υπερπαραγωγή”, σπέκουλες και αναπόφευκτη κατάρρευση είναι εγγενή στο όλο σύστημα. (Όπως σημείωσε ο Αλεξάντερ Μπέρκμαν και άλλοι, αυτό που οι οικονομολόγοι του καπιταλισμού ονομάζουν υπερπαραγωγή είναι ακριβώς η υπο-κατανάλωση: ο καπιταλισμός εμποδίζοντας μεγάλο αριθμό ανθρώπων από το να εκπληρώσουν τις ανάγκες τους, υπονομεύει τις ίδιες του τις αγορές).

2. Κάθε λύση στην κρίση που προωθείται από καπιταλιστές και κυβερνήσεις θα παραμείνει λύση στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Δεν θα είναι λύση για τις λαϊκές τάξεις. Πράγματι, όπως γίνεται σε κάθε κρίση, όλα τα πληρώνουν οι εργάτες και οι φτωχοί – ενώ η οικονομική κρίση επιχειρείται να κατευναστεί με τη διάθεση τεράστιων χρηματικών ποσών. Αυτό μάλλον θα συνεχιστεί. Αλλά καμιά αλλαγή μέσα στο πλαίσιο του καπιταλισμού δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα των λαϊκών τάξεων κι ακόμα τέτοιες λύσεις δεν μπορούν να προωθηθούν από μεμονωμένους πολιτικούς όπως τον Μπαράκ Ομπάμα. Αυτό που μπορεί να κάνει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών είναι να προσφέρει διέξοδο στους καπιταλιστές και ίσως ρίξει και μερικά ψίχουλα στους εργάτες.

3. Οι χρηματικές εγγυήσεις στις τράπεζες δεν δείχνουν μόνο ποιανών τα συμφέροντα εξυπηρετούν τα κράτη, αλλά κι ακόμα την επιπολαιότητα της υποστήριξης των καπιταλιστών στην ελεύθερη αγορά. Διαμέσου της ιστορίας, οι καπιταλιστές έχουν υποστηρίξει τέτοιες αγορές όταν τους συμφέρει και έχουν τύχει της κρατικής βοήθειας και των επιχορηγήσεων όταν τις χρειάζονται. Ο καπιταλισμός δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει χωρίς την υποστήριξη του κράτους.

4. Στις ΗΠΑ, τη Μεγάλη Βρετανία και αλλού, οι εγγυήσεις αυτές έχουν πάρει τη μορφή της εθνικοποίησης των προβληματικών χρηματοπιστωτικών οργανισμών – με την πλήρη υποστήριξη του κεφαλαίου. Αυτό δείχνει ότι οι καπιταλιστές δεν έχουν κανένα θεμελιώδες πρόβλημα με την κρατική ιδιοκτησία και ότι οι εθνικοποιήσεις δεν έχουν καμία σχέση με κανένα σοσιαλισμό. Μπορεί επίσης να είναι μια μέθοδος αφαίμαξης της εργατικής τάξης. Εμείς οι ίδιοι και όχι το κράτος πρέπει να αναλάβουμε τον έλεγχο της οικονομίας.

5. Εξαιτίας της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου κάτω από τον νεοφιλευθερισμό, η άρχουσα τάξη αναγνωρίζει ότι η λύση πρέπει να είναι παγκόσμιας κλίμακας. Η Σύνοδος των G20 συνέρχεται από τις 15 Νοέμβρη για να εξετάσει το όλο πρόβλημα. Αυτό είναι σημαντικό. Οι κυρίαρχοι των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Ιαπωνίας συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να συγκρατήσουν την κρίση από μόνοι τους και ότι χρειάζονται ο ένας τον άλλον, αλλά και άλλες δυνάμεις, κυρίως την Κίνα (η οποία ανέρχεται ραγδαία ως η κατεξοχήν βιομηχανική παραγωγός χώρα και τείνει πλέον να γίνει η τρίτη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη). Η Ινδία, η Βραζιλία και άλλες “ανερχόμενες” οικονομίες παρακάθονται και αυτές στο τραπέζι της Συνόδου. Όλα αυτά ίσως σηματοδοτούν μια αναγνώριση – που είναι υπό συζήτηση εδώ και μερικά χρόνια – του ότι μόνη της η G8 δεν αποτελεί πλέον το σώμα εκείνο των αποφάσεων για την παγκόμια οικονομία. Και σηματοδοτείται, επίσης, εδώ μάλλον μια μετατόπιση σε νέα κέντρα διεύθυνσης του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.

6. Δεν έχουμε ελπίδες στην έλευση των νέων καπιταλιστικών δυνάμεων. Οι κυρίαρχοι της Κίνας μπορεί να ισχυρίζονται ότι είναι σοσιαλιστές, ενώ άλλοι, όπως ο Λούλα της Βραζιλίας και ο Μοτλάνθε της Νότιας Αφρικής, ίσως αυτοπαρουσιάζονται ως οι πρωταθλητές των φτωχών. Αλλά στην πραγματικότητα, όλοι υπεραμύνονται του καπιταλισμού, είναι εκμεταλλευτές και καταπιεστές των χωρών τους και, όλο και περισσότερο, ιμπεριαλιστές ή υπο-ιμπεριαλιστές εκμεταλλευτές των λαών άλλων χωρών.

7. Εάν η κρίση αυτή πρόκειται να οδηγήσει σε κάτι άλλο πέρα από την πλήρη ήττα των λαϊκών τάξεων σε παγκόσμια κλίμακα, τη φτώχεια, την εκμετάλλευση και τον πόλεμο, τότε οι λαϊκές τάξεις πρέπει να κινητοποιηθούν. Πρέπει να απαιτήσουμε επιχορηγήσεις όχι για τους καπιταλιστές, αλλά για μας. Εμείς οι αναρχικοί κομμουνιστές θα αγωνιστούμε με όλους εκείνους που έχουν χρεωμένες κατοικίες για να τις ξεχρεώσουν και να τις διατηρήσουν. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε και να συμμετέχουμε σε αγώνες για δουλειά, καλύτερους μισθούς και λιγότερες εργάσιμες ώρες, για στέγαση, κοινωνικές υπηρεσίες, υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευση και προστασία του περιβάλλοντος. Αγωνιζόμαστε για το σταμάτημα των ιμπεριαλιστικών πολέμων και της καταστολής σε βάρος της τάξης μας και τους αγώνες της.

8. Θέτουμε τα αιτήματα αυτά σε ανταπόκριση στη Σύνοδο των G20 και θα συνεχίζουμε να τα προωθούμε και στο μέλλον. Διαμέσου τέτοιων αιτημάτων και διαμέσου της άμεσης δράσης για την προώθησή τους, θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για την ανάπτυξη ενός παγκόσμιου κινήματος των λαϊκών τάξεων που θα θέσει τέλος στον καπιταλισμό, το κράτος και τις κρίσεις που δημιουργούν.

Υπογράφουν:

Alternative Libertaire (Γαλλία)
Federazione dei Comunisti Anarchici (Ιταλία)
Melbourne Anarchist Communist Group (Αυστραλία)
Zabalaza Anarchist Communist Front (Νότια Αφρική)

* Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 17 Νοέμβρη 208.

Για την παγκόσμια οικονομική κρίση

2008-11-16T10:06:00.000+01:00

Για την παγκόσμια οικονομική κρίση και για τη Σύνοδο των G20

Ανακοίνωση Αναρχικών Κομμουνιστικών οργανώσεων

Alternative Libertaire (Γαλλία)
Federazione dei Comunisti Anarchici (Ιταλία)
Melbourne Anarchist Communist Group (Αυστραλία)
Zabalaza Anarchist Communist Front (Νότια Αφρική)
Federação Anarquista do Rio de Janeiro (Βραζιλία)
Common Cause (Οντάριο, Καναδά)
Unión Socialista Libertaria (Περού)
Union Communiste Libertaire (Κεμπέκ, Καναδά)
Liberty & Solidarity (Ηνωμένο Βασίλειο)
Asociación Obrera de Canarias/Ēššer Ămăhlan n Təkanaren (Αφρική)
Anarchistische Föderation Berlin (Γερμανία)

* Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 17 Νοέμβρη 208.

Ιταλία 90 χρόνια πριν: ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος τελειώνει

2008-11-05T12:42:00.001+01:00

Ιταλία 90 χρόνια πριν: ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος τελειώνει
Ιταλία σήμερα: θρήνος και γιορτή

Ενενήντα χρόνια πριν, στη βίλα Τζιούστι, η Αυστρία παραδόθηκε στην Ιταλία. Νίκη! Για την Ιταλία. Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε!

Αλλά ήταν ένας πόλεμος που οι εργάτες δεν ήθελαν και επιβλήθηκε σε αυτούς με τη βία από το ιταλικό Κράτος.

Θυμάται κανείς σήμερα ότι το 1915 στο Μιλάνο, τη Ρώμη, το Τορίνο και άλλες πόλεις έγιναν μαζικες διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο; Ότι στο Τορίνο 100.000 απεργοί εργάτες συγκρούστηκαν με τη αστυνομία και το στρατό σε μια μάχη που κράτησε δύο μέρες;

Ήταν ξεκάθαρο ότι οι εργάτες δεν επιθυμούσαν να γίνουν τροφή για τα κανόνια. Δεν είχαν καμία πρόθεση να πληρώσουν το κόστος του πολέμου που επιβαλλόταν από την αστική τάξη, τους μεγαλοβιομήχανους και τους ανώτερους αξιωματικούς του στρατού.

Και είναι απίθανο, επίσης, να θυμηθούμε τις επόμενες μέρες ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου έγιναν ένα εκατομμύριο δίκες για λιποταξία, ότι αποδεκατίστηκαν ολόκληρα συντάγματα κτηνωδώς, ότι έγιναν 4.000 συλλήψεις κατά τη διάρκεια αντιπολεμικών διαδηλώσεων.

Ποιος θυμάται τώρα ότι στο Τορίνο το 1917 ο λαός ξεσηκώθηκε ξανά ενάντια στην αύξηση των τιμών των ειδών πρώτης ανάγκης, για ψωμί και ειρήνη;

Η Ιταλία γιορτάζει σήμερα υποκριτικά τη “νίκη” της. Αλλά ήταν μια νίκη που πληρώθηκε με 680.000 νεκρούς, 2 εκατομμύρια τραυματίες, ακρωτηριασμένους και αιχμαλώτους, όλοι εργάτες που στάλθηκαν στο σφαγείο εναάντια σε άλλους εργάτες άλλων χωρών – συνολικά χάθηκαν 15 εκατομμύρια εργάτες. Προλετάριοι που τους είπαν ότι πολεμούν για την πατρίδα τους. Εξαπατημένοι. Οι πραγματικοί εχθροί ήταν οι αρχηγοί τους, που σχεδίαζαν μυστικά το μακελειό στα αρχηγεία τους, μακριά από τα χαρακώματα.
Το ιταλικό Κράτος γιορτάζει σήμερα την τραγωδία αυτή με ομιλίες, εκδηλώσεις μνήμης, στρατιωτικές παρελάσεις, επισκέψεις σε πολεμικά νεκροταφεία, ευλογίες στην γενναιότητα των Ιταλών στρατιωτών που πέθαναν για την πατρίδα, ειδικά μαθήματα στα σχολεία και τη διαταγή του υπουργού Άμυνας La Russa, να αναρτηθεί η ιταλική σημαία (αν και πάντα είναι αναρτημένη στα δημόσια κτίρια!)

Αλλά οι συγκινητικές λέξεις και οι προσευχές για τον ηρωισμό εκ μέρους των κυβερνώντων και των ενόπλων δυνάμεων, θα μας εξαπατήσουν: η πατρίδα και ο εθνικισμός είναι εφευρέσεις που χρησιμοποιούνται για να θέτουν τους εργάτες της μιας χώρας αντιμέτωπους σε αυτούς της άλλης, να νομιμοποιούν τους στρατούς με τους οποίους ελέγχουν τη γη και προσταεύουντα οικονομικά συμφέροντα του ιμπεριαλισμού όπου χρειάζεται να επέλθει καταστροφή, στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τον Καύκασο ή το Θιβέτ, την Αφρική το Λίβανο και την Παλαιστίνη, παράγοντας εκατομμύρια πρόσφυγες, μιζέρια και ερείπια, ανεργία και μετανάστευση.

Ενενήντα χρόνια αργότερα, η 4 Νοέμβρη είναι η ημέρα της αποκήρυξης του πολέμου, για τον αντιμιλιταρισμό και τη μη βία μεταξύ των λαών, για την ανακωχή και την αποστρατιωτικοποίηση όλων των πολεμικών ζωών, για την αποχώρηση του ιταλικού στρατού και όλων των στρατών από τις ειρηνευτικές αποστολές.

Στις 4 Νοέμβρη 2008, ας αφήσουμε τις σημαίες μεσίστειες, ας θρηνήσουμε τους μαάρτυρες τς βαρβαρότητας του καπιταλισμού, του εθνικισμού και του μιλιταρισμού.
Ειρήνη και αλληλεγγύη μεταξύ των εργατών όλου του κόσμου. Διεθνής αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση και τη φτώχεια.

Federazione dei Comunisti Anarchici (FdCA)
Ομοσπονδία Κομμουνιστών Αναρχικών

4 Νοέμβρη 2008

* Η ανακοίνωση αυτή δημοσιεύηκε στο www.anarkismo.net Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 4 Νοέμβρη 2008.

Για το απεργιακό κίνημα

2008-10-27T15:18:00.001+01:00

Απεργώντας ως αντίδραση στην επίθεση εναντίον μας
Ελπίδα για τη δημιουργία αντίστασης μέσω των εργατικών κινητοποιήσεων

Η επίθεση στις συνθήκες εργασίας και ζωής μας στην Ιταλία είναι βίαιη, βαθιά και έρχεται από πολλά μέτωπα. Στα μέτρα που πάρθηκαν από την ακροδεξιά κυβέρνηση το καλοκαίρι και τις πρώτες μέρες του φθινοπώρου, έρχεται να προστεθεί η άμεση απειλή της επανεξέτασης της διαδικασίας των συλλογικών διαπραγματεύσεων και η οικονομική μάστιγα η οποία μπορεί σε λίγο να χτυπήσει την παραγωγή – αλλά η επίθεση της οποίας στις οικονομίες (συμπεριλαμβανομένων και των συντάξεων) και τις μικροκαταθέσεις των εργαζόμενων, για την ώρα τουλάχιστον, είναι περιορισμένη – έχοντας ως αποτέλεσμα μια πτώση της ζήτησης κάτι που θα έχει άμεση επίδραση στην παραγωγή, τις θέσεις εργασίας και τους μισθούς.

Ανάμεσα στις επείγουσες προτεραιότητες του ιταλικού Κράτους δεν υπάρχει κανένα σημάδι υποστήριξης των μισθών, των συντάξεων και των κοινωνικών υπηρεσιών. Η υπ’ αριθμόν ένα προτεραιότητα είναι η παροχή υποστήριξης προς τις επειχειρήσεις, τις τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, διαμέσου της λεηλασίας των δημόσιων και ιδιωτικών πηγών, αφαιρώντας από εκατομμύρια εργάτες τον κοινωνικό πλούτο, τις θέσεις εργασίας, την κοινωνική ασφάλιση καθώς και την εναπόθεση των ελπίδων τους τους σε όλα αυτά, εξαναγκάζοντάς τους σε ισόβια χρέη έτσι ώστε να μπορέσουν (ίσως) να εξασφαλίσουν ένα μέρος να στεγαστούν, το μέλλον των παιδιών τους ή μια αξιοπρεπή συνταξιοδότηση.

Οι εργάτες έχουν γίνει αντικείμενο κοροϊδίας στην ίδια τους την εργασία μέσω της οποίας γίνονται στόχοι εκμετάλλευσης ή δολοφονούνται από/σε αυτή.

Εγκταλείπονται στη μιζέρια τους, με εξευτελιστικούς μισθούς που μόλις μετά βίας φτάνουν για την επιβίωσή τους. Όλες οι κατακτήσεις τους των τελευταίων δεκαετιών στους τομείς της εκπαίδευσης της υγείας, της κοινωνικής φροντίδας, των συντάξεων και της συγκοινωνίας καταστρέφονται καθώς οι τομείς αυτοί ιδιωτικοποιούνται. Πιάνονται στον ύπνο από τις κυβερνητικές επιθέσεις στα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα και τις ελευθερίες τους, που στους εργασιακούς χώρους εκδηλώνονται με τη μορφή κατασταλτικών ντιρεκτίβων από την πλευρά των εταιριών που ισοδυναμούν με αυτές την περίοδο του φασισμού. Και, επίσης, εγκαταλείπονται στη σύγχυση μέσω της συνέργειας και της συνεργασίας συγκεκριμένων συνδικάτων με την κυβέρνηση.

Παρ’ όλα αυτά, οι εργάτες προσπαθούν να απαντήσουν, όπως γίνεται με τις απεργίες στα σχολεία που έχουν διοργανωθεί από την CUB και την Unicobas, τη γενική απεργία που καλέστηκε στις 17 Οκτώβρη από τις SdL, CUB και Unicobas, την καθυστερημένη, αλλά αναπόφευκτη, απεργία της 30 Οκτώβρη ενάντια στις περικοπές στην εκπαίδευση, την άρνηση της CGIL να ενδώσει στα αντεργατικά σχέδια της ομοσπονδίας των εργοδοτών (Confindustria) σχετικά με τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, τις κινητοποιήσεις για την ασφάλεια στους εργασιακούς χώρους στον τομέα των συγκοινωνιών καθώς και εκείνες στο δημόσιο τομέα, όλα αυτά είναι απόπειρες αντίδρασης στο παρόν κλίμα, το οποίο καταπνίγει τη σκέψη και τα δικαιώματα των εργαζόμενων καθώς και στο κλίμα φόβου που έχει δημιουργηθεί έντεχνα, με την ελπίδα να προκληθεί διχόνοια και αποθάρρυνση ανάμεσα στους εργαζόμενους, να μπλοκαριστεί κάθε προσπάθεια αναδιοργάνωσης στους εργασιακούς χώρους, να κατασταλεί κάθε απάντηση της βάσης των εργαζόμενων στη βία της εκμετάλλευσης και της ανασφάλειας, οδηγώντας μας σε ένα νέο γύρο “θυσιών”.

Γι’ αυτό η Federazione dei Comunisti Anarchici (Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών) υποστηρίζει τις κινητοποιήσεις των συνδικάτων για:

την υπεράσπιση των μισθών μέσω της αύξησής τους σε εθνικό επίπεδο, μέσω συλλογικών συμφωνιών κατά τομέα (βιομηχανία, εμπόριο, δημόσιο κ.λπ.), αυξήσεις οι οποίες θα είναι αυτόνομες από την παραγωγικότητα και τις υπερωρίες σε επίπεδο εργασιακού χώρου (εταιρίας)
την υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης καθώς και το δικαίωμα της εκπαίδευσης για όλους χωρίς διαχωρισμούς με βάση την τάξη, την ικανότητα ή την προέλευσή τους
την υπεράσπιση των συντάξεων και των δωρεάν κοινωνικών υπηρεσιών
την ασφάλεια στους εργασιακούς χώρους κάτω από τον άμεσο έλεγχο των ίδιων των εργαζόμενων
τα συμβόλαια μονιμότητας για όλους τους προσωρινά εργαζόμενους, ανεξάρτητα από το αν είναι Ιταλοί ή νέοι κάτοικοι της χώρας (μετανάστες)
μια κοινωνία ελεύθερη από εκμετάλλευση και φτώχεια, κέρδος και κάθε σπέκουλα, ελεύθερη από την καπιταλιστική απληστία και την Κρατική εξουσία, μια κοινωνία βασισμένη στην αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια, στην ελευθερία και την αυτοδιεύθυνση της ζωής και της εργασίας μας.

Εργατική Επιτροπή της Ομοσπονδίας των Κομμουνιστών Αναρχικών
(Federazione dei Comunisti Anarchici)

13 Οκτώβρη 2008

* Δημοσιεύτηκε στα www.anarkismo.net και www.ainfos.ca Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 24 Οκτώβρη 2008.

Ολονυχτία ενάντια στη θανατική ποινή

2008-08-26T11:27:00.000+02:00

Ολονυχτία ενάντια στη θανατική ποινή

Torremaggiore, 22-23 Αυγούστου 2008

Την Πέμπτη, 22 Αυγούστου, στο της επαρχίας Foggia της Apulia, τόπο γέννησης του Ferdinando (ή Nicola) Sacco, διοργανώθηκε μια εκδήλωση και ολονυχτία με την ευκαιρία της 81ης επετείου από την εκτέλεσή του στην ηλεκτρική καρέκλα μαζί με τον Μπαρτολομέο Βαντζέττι. Η εκδήλωση ήταν οργανωμένη από τον Σύνδεσμο “Σάκκο και Βαντζέττι” σε συνεργασία με την Διεθνή Αμνηστία, το Nessuno Tocchi Caino και την World Coalition Against The Death Penalty (Παγκόσμια Συσπείρωση Ενάντια στην Ποινή του Θανάτου).

Στις 8.30 το βράδυ, συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία του Torremaggiore πάνω από 100 άτομα και διεξήχθη ένα φόρουμ συζήτησης για την ποινή του θανάτου στη σημερινή εποχή με αφορμή την υπόθεση των Σάκκο και Βαντζέττι.

Η όλη εκδήλωση διευθύνθηκε από τον Matteo Marolla και έγινε σειρά ομιλιών από διάφορους, συμπεριλαμβανομένων και της Fernanda Sacco η οποία παρουσίασε σχετικό της βιβλίο, και της Lia Didero εκ μέρους της Federazione dei Comunisti Anarchici.

Υπήρξε ένα ξεκάθαρο μήνυμα για την ποινή του θανάτου σε διεθνή κλίμακα, τον προηγούμενο και παρόντα ρόλο, την παρουσία και σπουδαιότητα του αναρχισμού καθώς και των Ιταλών αναρχικών μεταναστών στις ΗΠΑ, κάτι που βιντεοσκοπήθηκε και παρουσιάστηκε από την RAInews 24 και τον Corradino Mineo. Έγιναν επίσης σημαντικές αναφορές στην κατάσταση των μεταναστών στην Ιταλία του σήμερα.

Στο τέλος του φόρουμ παρουσιάστηκε μουσικό πρόγραμμα, ενώ διαβάστηκαν και μερικές από τις επιστολές του Σάκκο καθώς και άρθρα του Κάρλο Τρέσκα, ο οποίος την εποχή της σύλληψης και εκτέλεσης των Σάκκο και Βαντζέττι ήταν ο εκδότης της ιταλικής αναρχικής εφημερίδας "Il Μartello" στη Νέα Υόρκη.

Ακολούθησε προβολή της δημοφιλούς ταινίας του Montaldo για την υπόθεση Σάκκο και Βαντζέττι ενώ στο διάλειμα ανάφτηκαν κεριά και ακολούθησε πορεία με αυτά στον τύμβο που είναι αφιερωμένος στον Σάκκο.

Ο Σύνδεσμος “Σάκκο και ΝΒαντζέττι¨ σχηματίστηκε ένα χρόνο πριν. Έχει στόχο να αποφύγει την ηρωοποίηση των δυο Ιταλών αναρχικών αλλά και να διατηρήσει με κάθε τρόπο τη μνήμη τους μέσω πρωτοβουλιών επηρεασμένων από το πνεύμα του αγώνα για ισότητα και ελευθερία, αξίες από τις οποίες είχαν επηρεαστεί και οι Σάκκο και Βαντζέττι.

Εθνική Γραμματεία της
FEDERAZIONE DEI COMUNISTI ANARCHICI
(Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών)

23 Αυγούστου 2008

• Ελληνική μετάφραση “ούτε θεος-ούτε αφέντης”, 25 Αυγούστου 2008.

Ενάντια στην ποινή του θανάτου

2008-08-21T11:25:00.000+02:00

Ενάντια στην ποινή του θανάτου

Ολονυχτία διαμαρτυρίας στην Ιταλία

Στις 22-23 Αυγούστου 2008, με την ευκαιρία της 81ης επετείου από τη δολοφονία των Sacco και Vanzetti, η Federazione dei Comunisti Anarchici θα συμμετέχει σε ολονυχτία (vigil) που διοργανώνεται από την Associazione Sacco et Vanzetti σε συνεργασία με τη Διεθνή Αμνηστία, το Nessuno Tocchi Caino και τον Παγκόσμιο Συνασπισμό κατά της ποινής του θανάτου.

Η ολονυχτία αυτή είναι αφιερωμένη στον Sayed Perwiz Kambakhsh, Αφγανό δημοσιογράφο που καταδικάστηκε σε θάνατο για βλασφημία, και θα πραγματοποιηθεί στην πλατεία Papa Giovanni Paolo II στο Torremaggiore (στην Apulia) από 8.30 το βράδυ της 22ας Αυγούστου μέχρι τις 1:00 τα ξημερώματα της 23 Αυγούστου.

Την ημερομηνία αυτή, 81 χρόνια πριν, οι Ferdinando Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti πέθαναν στην ηλεκτρική καρέκλα στο Τσάρλεστον των ΗΠΑ στις 12.19 και 12.26 μετά τα μεσάνυχτα αντίστοιχα, μετά από μια δίκη-παρωδία αποτέλεσμα του ρατσισμού και του κλίματος μίσους και μισαλλοδοξίας στην Αμερική τη δεκαετία του 1920 κατά των μεταναστών εργαζομένων, ιδιαίτερα των αναρχικών.

Όχι μόνο η θλιβερή υπόθεση τουSayed στο Αφγανιστάν, αλλά και όλες οι άλλες θλιβερές ιστορίες της παραβίασης στοιχειωδών δικαιωμάτων στην Κίνα, τη Μιανμάρ, το Ιράν, τις ΗΠΑ, το Ιράκ και τη Σομαλία, η υπόθεση του πολέμου και της πείνας στο Νταρφούρ (του Σουδάν), είναι μάρτυρες της συνεχιζόμενης σπουδαιότητας της διατήρησης στη συλλογική μας της μνήμης και της θυσίας τους.

Σχεδόν 60 χρόνια μετά την υιοθέτηση της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου από την Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 10 Δεκεμβρίου 1948, σε μια Ιταλία που διακήρυσσε πάντα το σεβασμό για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα επεισόδια του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας (συμπεριλαμβανομένου του θεσμικού ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας), οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αιτούντων άσυλο και των Ρομά, η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις φυλακές και τα κέντρα κράτησης μεταναστών, η απλήρωτη εργασία και εκμετάλλευση στα αγροκτήματα, όλα συνηγορούν και μαρτυρούν τη σημασία ακόμα και σήμερα της τύχης των δύο Ιταλών αναρχικών που δολοφονήθηκαν στην Αμερική, για την κραυγή τους για ελευθερία, αξιοπρέπεια και κοινωνική δικαιοσύνη.

19 Αυγούστου 2008

FEDERAZIONE DEI COMUNISTI ANARCHICI
(Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών)

* Δημοσιεύτηκε στα www.anarkismo.net και www.ainfos.ca Ελληνική μετάφραση «ούτε θεός-ούτε αφέντης», 21 Αυγούστου 2008.

Αλληλεγγύη στον Dante De Angelis

2008-08-20T11:20:00.002+02:00

Αλληλεγγύη στον Dante De Angelis

Που απολύθηκε από τους ιταλικούς FS

Ο σύντροφος Dante De Angelis απολύθηκε από τους ιταλικούς σιδηροδρόμους επειδή κατήγγειλε τις συνθήκες ανασφάλειας για εργαζόμενους και επιβάτες.

Η απόλυση του Dante De Angelis αποτελεί ένδειξη ότι κάθε μορφή συνδικαλιστικής αντίστασης στους ιταλικούς σιδηροδρόμους που δεν ελέγχεται κατευθείαν από τις καθεστωτικές συνδικαλιστικές ομοσπονδίες (FILT, FIT, UILT, SMA, UGL και ORSA) πρέπει να εξαφανιστεί, μαζί με όλους εκείνους που προωθούν αυτή την αντίσταση.

Εάν αυτό φαίνεται παρατραβηγμένο, κοιτάξτε στον Κώδικα Ηθικής (Ethical Code) των ιταλικών σιδηροδρόμων (FS), το προσωπικό των οποίων, σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό, απαγορεύεται να κάνει δηλώσεις στον Τύπο και ακόμα να εκφράζει την γνώμη του σε πολίτες και επιβάτες, χρησιμοποιώντας το ίντερνετ, αναρτώντας blogs ή συμμετέχοντας σε λίστες διαλόγου.

Θεωρητικά, κάθε εργαζόμενος στους σιδηροδρόμους ενδέχεται να αντιμετωπίσει πειθαρχικά μέτρα σε βάρος του για την οποιαδήποτε χρήση του ίντερνετ. Μόνο διαπιστευμένοι υπάλληλοι της εταιρίας μπορούν να κάνουν δηλώσεις καθώς και εκπρόσωποι των συνδικάτων, οι οποίοι, φυσικά, το κάνουν αυτό έχοντας ως αβαντάζ την ασφάλεια που τους παρέχει το συνδικάτο τους.

Παίρνοντας ως παράδειγμα τον πρόσφατο πόλεμο του υπουργού Εργασίας Brunetta, εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων (προφανώς, οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους λογαριάζονται και ως ιδιωτικοί και ως δημόσιοι εργαζόμενοι, ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες των αφεντικών) οι FS απέλυσαν 8 εργαζόμενους στην Τζένοα με το πρόσχημα ότι παραβίαζαν το ωράριο εργασίας, ενώ η Trenitalia και η Gruppo FS φαίνεται ότι επέστρεψαν στο παλιό τους “σπορ”, απολύοντας εκπροσώπους του συνδικάτου που δεν συμβιβάζονται και μαχητικούς συνδικαλιστές.

Προετοιμαζόμενοι για το επερχόμενο κύμα ιδιωτικοποιήσεων, πρέπει να ξεφορτωθούν κάθε αντίσταση στη φιλελευθεροποίηση των σιδηροδρόμων και τα καταστροφικά αποτελέσματα που έχουν δημιουργήσει μέχρι τώρα.

Είναι εμφανές ότι διακατέχονται από μεγάλη αγωνία να ξεπουλήσουν ολόκληρη την Ιταλία, την ευρωπαϊκή αυτή χώρα στην οποία το ξεπούλημα των δημοσίων υπηρεσιών επιτυγχάνεται τόσο συστηματικά και λαίμαργα, ανεξάρτητα απο το ποια κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία.

Για μια ακόμα φορά, ο Dante De Angelis πληρώνει για τη μαχητικότητα, το κουράγιο και το ρόλο του ως τίμιου και συνειδητού εργαζόμενου, ως συνδικαλιστή της βάσης και πολίτη.

Πρέπει να οικοδομήσουμε τη μεγαλύτερη δυνατή αλληλεγγύη στο πρόσωπό του, και στην Ιταλία και στο εξωτερικό, υποστηρίζοντας τη νέα μάχη που δίνει. Υποστηρίζοντάς τον, υποστηρίζουμε μαζί και όλους τους εργαζόμενους στους FS, αλλά και τους χρήστες των σιδηροδρόμων σ’ αυτή την άτυχη χώρα, υποστηρίζουμε ένα δικαίωμα, το δικαίωμα κάποιου στην έκφραση γνώμης, η εκπλήρωση του οποίου βρίσκεται βαθιά πίσω στο 1789 και εξασφαλίζεται και από το ιταλικό Σύνταγμα και από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Οι ελευθεριακοί, οι αναρχικοί και οι αναρχικοί κομμουνιστές παραδοσιακά παρέχουν την όποια αλληλεγγύη τους σε όποιον την έχει ανάγκη. Η FdCA συγκεκριμένα, βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή της υπεράσπισης των εργαζομεένων στους σιδηροδρόμους που υποφέρουν από την καταστολή της εταιρίας σε βάρος τους με την επιβολή διαθεσιμοτήτων και απολύσεις.

Στην περίπτωση αυτή, επίσης, η Ομοσπονδία μας θα αφιερώσει κάθε της ενέργεια και δράση και θα διαθέσει τις δυνάμεις της στην αλληλεγγύη στον Dante.

Ας οικοδομήσουμε μια γερή συμμαχία και μια κοινωνική κινητοποίηση για τον Dante De Angelis!

Εργατική Επιτροπή της

FEDERAZIONE DEI COMUNISTI ANARCHICI

(Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών)

19 Αυγούστου 2008

*Στην ιστοσελίδα www.fdca.it υπάρχει σελίδα συλλογής υπογραφών.

** Δημοσιεύτηκε στο www.anarkismo.net και www.ainfos.ca Ελληνική μετάφραση “ούτε θεός-ούτε αφέντης”, 20 Αυγούστου 2008.

Επανακτώντας τη χαμένη πατρίδα

2008-08-17T11:18:00.000+02:00

Επανακτώντας τη χαμένη πατρίδα

Για τη νέα στρατιωτικοποίηση στην Ιταλία

Το Μπάρι έχει επιλεγεί ως τοποθεσία δοκιμής των νέων μέτρων ασφαλείας του υπουργού La Russa που τέθηκαν ήδη σε ισχύ στις 4 Αυγούστου, όταν 3.000 στρατιώτες άρχισαν τη δράση σε ολόκληρη τη χώρα. Αυτή είναι μια de facto στρατιωτικοποίηση της ιταλικής επικράτειας, η οποία άρχισε επίσημα στο Μπάρι, παρουσία του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Mantovano και θα τεθεί στη συνέχεια σε εφαρμογή στη Ρώμη, το Τορίνο, το Μιλάνο, τη Νάπολι, την Μπολόνια, τη Βερόνα, την Πάντοβα, το Παλέρμο, την Καλαβρία και την Gorizia.

Η Δεξιά θέλει να επανακτήσει εκ νέου τη χαμένη πατρίδα.

Ο στρατός κινείται αργά προς το Μπάρι.

Το Τάγμα San Marco καταλαμβάνει προσεκτικά θέσεις έξω από τα κέντρα μεταναστών. 310 στρατιώτες σταθμεύουν στην Απουλία (205 στο Μπάρι, οι άλλοι στη Φότζια και το Μπρίντεζι). Στην πρωτεύουσα της Απουλίας, 90 στρατιώτες βρίσκονται ήδη σε υπηρεσία, περιπολώντας στις πλέον τουριστικές περιοχές, αλλά και στη φτωχότερη περιοχή του Μπάρι, τη γειτονιά San Pio, ενώ άλλοι 150 στρατιώτες φυλούν τα δύο κέντρα μεταναστών - το κέντρο υποδοχής για τους αιτούντες άσυλο (CARA) και το κέντρο εξακρίβωσης και απελάσεων (CIE).

Πράγματι, κατά την "επίσκεψή" του στο CARA, ο αντιπρόεδρος Mantovano έπρεπε να προστατεύεται από δύο γραμμές ασφαλείας εξαιτίας μιας διαδήλωσης και των διαμαρτυριών των σχεδόν 900 μεταναστών, που “φιλοξενούνται” επί αρκετούς μήνες σε ένα κτίριο που έχει σχεδιαστεί για 700, ενώ οι αιτήσεις τους για χορήγηση ασύλου είναι υπό επεξεργασία.

Όλα αυτά δεν είναι κάποια βιτρίνα, είτε στην Απουλία είτε στις άλλες περιοχές της χώρας, όπως ισχυρίζεται η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση. Αντίθετα, γινόμαστε μάρτυρες ενός σχεδίου μόνιμης στρατιωτικής παρουσίας στους δρόμους, καθώς οι ένοπλες δυνάμεις είναι πλέον επιφορτισμένες με καθήκοντα και λειτουργίες στρατιωτικής αστυνομίας (με βάση φυσικά την εμπειρία τους στο εξωτερικό, από το Κοσσυφοπέδιο έως το Ιράκ και από το Αφγανιστάν έως το Λίβανο), για να προστατεύσει και θέσει υπό έλεγχο χώρους και ζώνες στρατηγικής σημασίας για την ασφάλεια της χώρας.

Οι ισχύοντες κανόνες της λειτουργίας αυτής είναι ανοιχτοί στην όποια διεύρυνση, δεδομένου ότι το επίπεδο συναγερμού μπορεί μόνο να προκληθεί υπό τη μορφή μιας φρενιτώδους εκστρατείας ασφαλείας για την καταστολή ζωωδών ενστίκτων.

Και όλα αυτά στην τιμή ενός “συντηρητικού" συνόλου της τάξης των 31 εκατομμυρίων ευρώ για το χρονικό διάστημα 2008-2009.

Είναι η αρχή ενός φαύλου κύκλου που θα είναι αδύνατον να διασπαστεί ή να ολοκληρωθεί (όπως συνέβη στην περίπτωση των στρατιωτικών επεμβάσεων με τις κωδικές ονομασίες “Σικελικοί Εσπερινοί” και “Επιχειρηση Άνοιξη” στην Απουλία), καθώς δεν έχει σχεδιαστεί ως επείγουσα επιχείρηση, αλλά ως κανονική διοίκηση μιας περιοχής.

Ο κύριος στόχος είναι, φυσικά, η καταπολέμηση των μεταναστών (με τη μετατροπή όλων σε δυνητικά επικίνδυνους εγκληματίες), με την αυταπάτη ότι μπορούν να σταματήσουν τη μετανάστευση μέσω της μετατροπής της παράνομης μετανάστευσης σε έγκλημα καθώς και μακροπρόθεσμων καταπιεστικών μεθόδων. Σε αντιδιαστολή, οι περιπολίες στις τουριστικές περιοχές και σε λαϊκές γειτονιές (όπου αυτό χρειάζεται ειναι κοινωνική και όχι στρατιωτική πολιτική), σε εκκλησίες και κατοικίες διπλωματών (όπως και το Προξενείο των ΗΠΑ στη Νάπολι!), φαίνεται ότι βρίσκεται στο δρόμο.

Με την αυξανόμενη χρήση του στρατού εντός των ορίων της χώρας, η κριτική θεώρηση και η πρακτική του αντιμιλιταρισμού επιβεβαιώνει την πολιτική της αξία. Ο αντιμιλιταρισμός ανέκαθεν θεωρούσε τις ένοπλες δυνάμεις ως μέσο καταπίεσης, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό.

Χρειάζεται να συγκροτήσουμε δομές από τα κάτω (τη βάση) για να παρακολουθούν τις δραστηριότητες της στρατιωτικής αστυνομίας, να καταγγέλουν πράξεις καταπίεσης, εκφοβισμού και βίας, και να προωθούν μια κουλτούρα συνύπαρξης που να βασίζεται στην αλληλεγγύη και όχι στην καταστολή.

Σήμερα, το Μπάρι δεν είναι ασφαλέστερο από ό,τι ήταν χθες. Η Ιταλία δεν είναι ασφαλέστερη από ό,τι ήταν ένα μήνα πριν. Σήμερα, υπάρχουν ακόμη νεοφασιστικές ομάδες που δρουν σχεδν ανενποχλητες, ρατσιστές που εξακολουθούν να ορκίζονται στηφυλετική βία, σώματα γυναικών που εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα, εργαζόμενοι που εξακολουθούν να πεθαίνουν στη δουλειά. Και το παράλληλο κράτος του διεθνούς εγκλήματος εξακολουθεί να να συνεχίζει ήρεμα τις επιχειρήσεις του.

Federazione dei Comunisti Anarchici
(Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών)

Μπάρι, 4 Αυγούστου 2008

* Ελληνική μετάφραση “ούτε θεός-ούτε αφέντης”, 16 Αυγούστου 2008.

O μεταξένιος δρόμος του 21ου αιώνα

2008-08-13T11:15:00.000+02:00

O μεταξένιος δρόμος του 21ου αιώνα

Για τον πόλεμο μεταξύ Γεωργίας-Ρωσίας

Ο Μικάλ Σαακασβίλι και το Εθνικό του Κίνημα ανήλθαν στην εξουσία στη Γεωργία ως αποτέλεσμα της “Ροζ Επανάστασης" του 2004. Σε αυτά τα τελευταία 4 χρόνια, η Γεωργία ενίσχυσε τους δεσμούς της με το ΝΑΤΟ και την Ευρωοπαϊκή Ένωση, αλλά έπρεπε να αντιμετωπίσει ένα σκληρό εμπάργκο εμπορευμάτων σε βάρος της από τη Ρωσία, η οποία βοηθά ανοιχτά τα αποσχιστικά κινήματα της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας, προκειμένου να τεθούν αποτελεσματικά έξω από τον γεωργιανό έλεγχο.

Ο Σαακασβίλι ως πρόεδρος δεν έχει τηρήσει τις υποσχέσεις του. Τουλάχιστον το ένα τρίτο του γεωργιανού πληθυσμού ζει κάτω από το όριο φτώχειας, η ανεργία βρίσκεται επίσημα στο 16%, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ υψηλότερη, η μηνιαία συνταξιοδότηση είναι 16 ευρώ, ενώ η τρέχουσα εργασιακή νομοθεσία επιτρέπει στους εργοδότες να απολύουν τους εργαζόμενους χωρίς κάποια αιτία. Η λαϊκή δυσαρέσκεια εξερράγη με την ευκαιρία των προεδρικών εκλογών τον περασμένο Ιανουάριο, που προκηρύχθηκαν μετά από τις τεράστιες διαδηλώσεις του Νοέμβρη 2007. Η φτώχεια αυξάνεται με τον ίδιο ρυθμό όπως και η οικονομία. Ο Σαακασβίλι κέρδισε για δεύτερη φορά, αλλά για να το επιτύχει αυτό εξαπέλυσε σκληρή καταστολή ενάντια σε δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές στην πρωτεύουσα, Τιφλίδα, που διαμαρτύρονταν ενάντια στην εκλογική νοθεία, τη διαφθορά, τον εξουσιασμό και την οικονομική καταστροφή.

Και λοιπόν; Ο στρατηγικός έλεγχος των γύρω περιοχών από τη Γεωργία αξίζει πολύ περισσότερο από την κατάσταση των ανθρώπων που ζουν σ’ αυτή. Και ακόμα αυτή η de facto εγγυημένη από τη Ρωσία αυτονομία που υπάρχει στη Νότια Οσετία ανησυχεί αρκετά τα αμερικανικά και ευρωπαϊκά συμφέροντα στην περιοχή. Η γεωργιανή είσοδος στο ΝΑΤΟ θα μπορούσε να δικαιολογήσει μια διεθνή στρατιωτική παρουσία στην περιοχή με στόχο την προστασία και τον έλεγχο δυο πολύ σημαντικών και στρατηγικών για την Δύση διαδρόμων: τον περίφημο διάδρομο Μπακού-Τιφλίδας-Cehyan, διάδρομο που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από την Κασπία Θάλασσα στη Μεσόγειο και το διάδρομο Μπακού-Τιφλίδας-Erzerum που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από την Κασπία Θάλασσα στην Τουρκία, όπου σχεδιάζεται να συνδεθεί με άλλο διάδρομο που θα συνδέει την Τουρκία με την Ελλάδα και την Ιταλία. Αλλά αυτοί οι δύο διάδρομοι (αγωγοί) πετρελαίου και φυσικού αερίου περνούν αρκετά εξοργιστικά νότια της Ρωσίας και πολύ κοντά στην Οσετία. Η Ρωσία (και η Gazprom), ασφαλώς δεν θα κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια! Όσο θα υπάρχει ένταση στην περιοχή του Καυκάσου, δεν θα υπάρχει χώρος για το ΝΑΤΟ και η Ευρώπη θα αναγκαστεί να ασχοληθεί με τη Ρωσία, αν θέλει το πετρέλαιο και το αέριο της Κασπίας.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας ανησυχεί για το γεγονός ότι η σύγκρουση θα εξαπλωθεί στην Αμπχαζία..., αλλά στην πραγματικότητα ο φόβος είναι περισσότερο για τα συμφέροντα της ENI (ιταλικής εταιρίας που έχει το 5% των μετοχών στην κοινοπραξία του διαδρόμου Μπακού-Τιφλίδας-Cehyan) και της Edison (που έχει μετοχές μετοχών στην κοινοπραξία του διαδρόμου Μπακού-Τιφλίδας-Erzerum), έχοντας ήδη προτείνει την αποστολή ιταλικού "ειρηνευτικού" σώματος στον Καύκασο με την εντολή της Ευρώπης.

Στον μεταξένιο δρόμο του 21ου αιώνα, η ζωή των 70.000 κατοίκων της Νότιας Οσετίας (η ανεξαρτησία της οποίας δεν έρχεται σε αντίθεση με το Κοσσυφοπέδιο) δεν αξίζει τίποτα, όπως συμβαίνει και με τη ζωή του λαού της Γεωργίας - δύο λαών φαινομενικά διαιρεμένων μέσω υποκεινούμενων εθνικών συγκρουσεων, αλλά στην πραγματικότητα ομήρων της ενδο-ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης για τον έλεγχο των πρώτων υλών και των διαδρόμων.

Δεν πρόκειται να υπάρξει ειρήνη και σταθερότητα στην περιοχή του Καυκάσου μέχρι που οι λαοί της περιοχής αποκτήσουν πλήρη αυτονομία και αυτοδιάθεση της τύχης τους και μέχρι να συνεργαστούν σε πνεύμα αλληλεγγύης για την παραγωγή και μεταφορά των πρώτων υλών, ενάντια σε δικτάτορες και τοπικές άρχουσες τάξεις, ενάντια σε όλες τις μορφές εθνικισμού, όλες τις μορφές ιμπεριαλισμού και ενάντια στον καπιταλισμό.

Μόνιμη κατάπαυση του πυρός!

Διεθνής αλληλεγγύη προς όλους τους εργαζομένους στην περιοχή του Καυκάσου!

Federazione dei Comunisti Anarchici
(Ομοσπονδία των Αναρχικών Κομμουνιστών)

12 Αυγούστου 2008

* Ελληνική μετάφραση "ούτε θεός-ούτε αφέντης", 13 Αυγούστου 2008.

Η Τρίτη Δημοκρατία;

2008-06-09T10:45:00.002+02:00

Η Τρίτη Δημοκρατία;

Δήλωση του Συμβουλίου Εκπροσώπων της FdCA για την κατάσταση στην Ιταλία. 68ο Συμβούλιο Εκπροσώπων της FdCA - Κρεμόνα, 27 Απριλίου 2008.

Η βραχύβια κυβέρνηση Πρόντι δεν επέφερε σχεδόν καμία διαφορά στην οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας, που ήταν το αποτέλεσμα πέντε χρόνων λεηλασίας (από το 2001 έως το 2006) από την κυβέρνηση του «Casa delle Libertà» (1),. Στους 20 μήνες διακυβέρνησής της, οι προτεραιότητές της, που ήταν η σταθεροποίηση της οικονομίας και η εναρμόνιση της χώρας με την ευρωπαϊκή πολιτική, θεωρήθηκαν σημαντικότερες από οποιαδήποτε άλλη πολιτική, ανεξάρτητα από το πόσο αδύνατη ήταν η πολιτική της ανακατανομής του πλούτου στους εργαζόμενους ή οποιαδήποτε άλλη πολιτική που θα οδηγούσε σε βελτίωση των κοινωνικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών. Μέρος της ευθύνης για την πολιτική αυτή γραμμή επιρρίπτεται στα συνεργαζόμενα με την «Unione» (2) κόμματα που αργότερα σχημάτισαν το συνασπισμό «Sinistra Arcobaleno». (3) Η εκμηδένιση του συνασπισμού αυτού στις πρόσφατες εκλογές μιλά από μόνη της.

Το Δημοκρατικό Κόμμα εξουσιάζει τώρα την πολιτική σκηνή και είναι εκλογικά σταθερό. Η ιταλική δεξιά επιβεβαίωσε την κυριαρχία της σε όλη τη χώρα, αν και η διεθνής οικονομική κατάσταση που απειλεί με παγκόσμια κρίση πρέπει να αποδειχθεί φρένο στα σχέδιά της. Η ομοσπονδία των εργοδοτών, Confindustria, χαίρεται με αυτή την κυβερνητική σταθερότητα και θα επιδιώξει τώρα να βάλει μια για πάντα ένα τέρμα στις εθνικές συμβάσεις εργασίας, γνωρίζοντας ότι μπορεί να βασιστεί στις υποχωρήσεις των γραφειοκρατικών συνδικαλιστικών ενώσεων όπως η CISL, η UIL και, ακόμη, μέρος της CGIL.

Οι κοινωνικοί αγώνες, το Κεφάλαιο και το Κράτος

Οι Αναρχικοί Κομμουνιστές θεωρούν ότι αξίζει να επαναλαμβάνεται το ότι, σε περιστάσεις όπως αυτές μετά το τέλος των εκλογών, μόνο με την ανάπτυξη των αγώνων στους εργασιακούς χώρους, στα σχολεία και στις τοπικές κοινότητες μπορούν οι κοινωνικές τάξεις, που σήμερα αποτελούν αντικείμενο εκμετάλλευσης και υποφέρουν από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, να αποκρούσουν τα αφεντικά και το Κεφάλαιο. Όμως η νίκη ή η ήττα των αγώνων δεν εξαρτάται από το πόσες έδρες έχει η αριστερά στο Κοινοβούλιο, αλλά σε ποιο βαθμό οι αγώνες αυτοί (δηλαδή οι οργανωμένοι, πολιτικοί και μαζικοί αγώνες) μπορούν να υπερασπίσουν και να συντηρήσουν ένα αρκετά μεγάλο περιβάλλον πολιτικής ελευθερίας στο οποίο να κινηθούν, προκειμένου να εξασφαλιστούν εκείνες οι βασικές ελευθερίες που μπορούν να επιτρέψουν στις εκμεταλλευόμενες τάξεις το πλεονέκτημα του να μεγαλώσουν και να αναπτυχθούν.

Καθημερινά, έξω από το πρόσφατα εκλεγμένο Κοινοβούλιο, συνεχίζεται η κοινωνική σύγκρουση, οργανώσεις της βάσης οργανώνουν διαμαρτυρίες και αγωνίζονται στους εργασιακούς τους χώρους και τις τοπικές τους κοινότητες, αντιτιθέμενοι στην κοινωνική και πολιτιστική υποβάθμιση που μας επιβάλλεται από το νεοφιλελευθερισμό και τις διάφορες κατασταλτικές πολιτικές, τις διαποτισμένες με το πνεύμα της ασφάλειας. Το σημερινό Κοινοβούλιο, ακριβώς όπως και το χθεσινό, είναι κατά πολύ λιγότερο αντιπροσωπευτικό της κοινωνικής αυτής σύγκρουσης και αποτελεί όλο και περισσότερο πλέον έναν χώρο συνεδριάσεων των πολιτικών κομμάτων για να επικυρώνουν τις πολιτικές επιλογές των προϊσταμένων τους. Οι κυβερνήσεις και τα Κοινοβούλια δεν ήσαν ποτέ ουδέτεροι θεσμοί, αλλά, αντίθετα, θεσμοί όπου η οικονομική και στρατιωτική εξουσία, η εξουσία του κοινωνικού ελέγχου και η εξουσία πάνω στα ΜΜΕ συγκεντρώνονται σε ένα σώμα έτσι ώστε να επιτραπεί η συνέχιση της εκμετάλλευσης. Έτσι οι όροι που είναι απαραίτητοι για την αντίσταση σ’ αυτή την καταστροφική επίθεση δεν μπορούν ποτέ να διαμορφωθούν στους διαδρόμους της εξουσίας.

Η κατάσταση στην Ιταλία και διεθνώς

Η αναρχική κομμουνιστική πολιτική οργάνωση δεν βασίζει την ανάλυσή της στα αποτελέσματα των εκλογών ως θέμα αρχής, αλλά στο πιο συγκεκριμένο σχέδιο της πραγματικής δυναμικής και, κατά συνέπεια, προκειμένου να κατανοήσει πλήρως τι συμβαίνει σήμερα στην Ιταλία, πρέπει να λάβει υπόψη της αυτά που εκτυλίσσονται αλλού στον κόσμο.

Στις περιοχές όπου ο καπιταλισμός είναι ισχυρός και αναπτυγμένος, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, οι εθνικές μορφές αστικής δημοκρατίας έχουν ήδη μεταβληθεί σε ξεπερασμένες δομές κυριαρχίας, από τη στιγμή που οι διαδικασίες της παγκοσμιοποίησης απαιτούν όλο και περισσότερο την ενίσχυση των υπερεθνικών κέντρων λήψης αποφάσεων και τη διαχείριση των οικονομικών πόρων σε ένα μακρο-περιφερειακό επίπεδο. Οτιδήποτε έχει επιτύχει η παγκοσμιοποίηση κατά τη διάρκεια των τελευταίων 15 χρόνων (συγκεντροποίηση της εξουσίας και του πλούτου, δημιουργία των απέραντων ηπειρωτικών εμπορικών περιοχών, νέος καταμερισμός της εργασίας μέσα σε αυτές τις περιοχές με τη μεταναστευτική ροή, ογκώδεις διεργασίες για την αποβολή του τοπικού εργατικού δυναμικού, προγραμματισμένη δημιουργία περιοχών φτώχειας, δημιουργία περιοχών που περιβάλλονται από στρατιωτικές ζώνες κ.λπ.) επιβεβαιώνει την ανάγκη για τη στρατηγική δημιουργία μιας κοινωνικής αντίστασης, σε ένα πρόσθετο τοπικό και διεθνές επίπεδο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πολιτικές των εθνικών κυβερνήσεων δεν υφίστανται πλέον ή ότι δεν μπορούν να γίνουν πια αντικείμενο αντίστασης και να κατανικηθούν από την κοινωνική αντίσταση. Σημαίνει ότι εάν η αντίσταση επιδιώκει να είναι επιτυχής, θα πρέπει να αναπτυχθεί έξω και σε αντίθεση με τα αστικά κοινοβουλευτικά όργανα καθώς και σε διεθνές επίπεδο.

Έτσι, το παραδοσιακό αναρχικό κομμουνιστικό κάλεσμα για αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο και το Κράτος (το πολιτικό πρόσωπο του κεφαλαίου) εξακολουθεί να παραμένει ένα έγκυρο κάλεσμα. Πρέπει πάντα να ευνοούμε ένα πρόσθετο θεσμικό πεδίο, γιατί μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει άμεση συμμετοχή των μαζών στον αγώνα και μόνο έτσι μπορεί να αναπτυχθεί η πολιτική τους συνείδηση.

Λοιπόν είναι αυτή η Τρίτη Δημοκρατία;

Τα πολιτικά κόμματα που κέρδισαν τις εκλογές της 13-14 Απριλίου είναι οι νικητές μιας διαμάχης που αποτελεί εξ ολοκλήρου εσωτερικό θέμα της ιταλικής αστικής τάξης. Είναι μια διαμάχη στην οποία έχουν σύρει τις τάξεις και τους τομείς αυτούς του πληθυσμού τα ενδιαφέροντα και η ιστορία των οποίων δεν έχουν καμία σχέση με την αστική τάξη, και η υποστήριξη των οποίων αποκτήθηκε με τη βοήθεια της πολιτικής και ιδεολογικής προπαγάνδας, ενσταλάζοντάς τους την πίστη ότι η αστική τάξη και οι εργαζόμενοι έχουν κοινά ενδιαφέροντα. Η θεσμική αριστερά έπαθε πανωλεθρία και πλήρωσε ακριβά την ασάφεια των δια-ταξικών της συμμαχιών των πρόσφατων χρόνων. Ενώ η εξαφάνιση της θεσμικής αριστεράς από το Κοινοβούλιο μπορεί να θεωρηθεί ήττα για το γενικό πολιτιστικό κλίμα της Ιταλίας και το κενό που προέκυψε να αποτελέσει ίσως αιτία ανησυχίας, όπως επίσης και το γεγονός ότι ακόμη και ένας τέτοιος αδύνατος εγγυητής των δημοκρατικών δικαιωμάτων όπως αυτή η αριστερά έχει πλέον εξαφανιστεί, οι επιπτώσεις θα γίνουν λιγότερο αισθητές όσον αφορά τη δυνατότητα του κινήματος βάσης να κινητοποιηθεί, και πολύ περισσότερο στην «Sinistra Arcobaleno» που προβάλει την αξίωση ότι αντιπροσωπεύει τα κινήματα ενώ ο ρόλος του είναι αυτός του διαμεσολαβητή με τους θεσμούς. Η πολιτική τάξη που το οδήγησε δεν επιβίωσε από τον εξοστρακισμό που με τόση ευκολία δέχτηκε από το Δημοκρατικό Κόμμα.

Και αν και το Δημοκρατικό Κόμμα ηττήθηκε (καμία έκπληξη γι’ αυτό), έχει ήδη επιβεβαιωθεί ως μια ισχυρή κεντρώα πολιτική δύναμη του είδους εκείνου που χρειάζεται για να μετατρέψει την Ιταλία σε μια χώρα που μπορεί καλύτερα να ανταποκριθεί στη ζήτηση των παγκόσμιων αγορών. Ενώ είναι μειονότητα στο Κοινοβούλιο, αντιπροσωπεύει και αυτό ορισμένους κοινωνικούς τομείς και ενδιαφέροντα που συμπίπτουν με αυτά του κόμματος «Popolo della Libertà», το οποίο, με τη σειρά του, θα πρέπει να λάβει υπόψη του το Δημοκρατικό Κόμμα.

Ο Μπερλουσκόνι επέστρεψε στην κυβέρνηση (χωρίς βέβαια να έχει πραγματικά φύγει) ενισχυμένος τώρα αρκετά από τη θεόσταλτη επιτυχία της Lega Nord (Λίγκα του Βορρά), ακόμη και στα εργοστάσια. Ναι, στα εργοστάσια, όπου το πνεύμα της αλληλεγγύης και των συλλογικών ταξικών συμφερόντων έχει εξοστρακιστεί από τον ατομικισμό και την απογοήτευση για τις άμεσες κατακτήσεις, όπου η πρόταση για τα ανώτατα όρια μισθών και το φορολογικό ομοσπονδιακό σύστημα υποβάλλεται στους εργαζομένους ως δια-ταξική μορφή μιας γεωγραφικά βασισμένης ανακατανομής του εισοδήματος.

Το πολιτικό τσίρκο προετοιμάζεται για μια φάρσα, όπου όλα αυτά που παίζονται είναι μια συνέχεια της παρούσας οργάνωσης της εξουσίας, με πιθανές επιπτώσεις του να μετατραπεί το πολιτικό θεσμικό παιχνίδι σε αυτήν την χώρα απλώς σε ένα αντίγραφο αυτού που παίζεται στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, απορροφώντας όλη τη ζωή από το κίνημα των Ιταλών εργαζομένων, ένα κίνημα που μέχρι τώρα ήταν ένα από τα πιο ζωτικής σημασίας, ριζοσπαστικά, εποικοδομητικά και αυθεντικά κινήματα.

Όσον αφορά εμάς, αντιμέτωποι με έναν δρόμο που έχει ξεκάθαρα σημαδευτεί σαφώς εδώ και κάποιο διάστημα (πηγαίνοντας από τον Μπερλουσκόνι στον Μπερλουσκόνι), αισθανόμαστε ενισχυμένοι και πιο βέβαιοι από ποτέ άλλοτε για την ανάγκη να αφιερώσουμε όλες μας τις δραστηριότητες στην ταξική πάλη, στην υπεράσπιση των εργαζομένων (συμπεριλαμβανομένων των επισφαλών και μεταναστών εργαζομένων), στην ανασυγκρότηση των οργανώσεών τους, έτοιμοι να υπερασπίσουμε την ελευθερία μας στην πολιτική δράση, ακόμα και αν γνωρίζουμε ότι αυτή η ελευθερία θα αντιμετωπίσει σύντομα νέα όρια.

Ο στόχος μας παραμένει αυτός της ενίσχυσης της ταξικής ενότητας με όλους εκείνους των οποίων η πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα στοχεύει στην προώθηση, υποκίνηση και δραστηριοποίηση όλων των μορφών αυτο-οργάνωσης, επιδιώκοντας την ενοποίηση των διαφόρων αγώνων, την οικοδόμηση δικτύων και πολλαπλάσιων πόλων συλλογικής αντίστασης και αλληλεγγύης στον ευρύτερο αγώνα ενάντια στο Κεφάλαιο και το Κράτος.

68ο Συμβούλιο Εκπροσώπων της FdCA
FEDERAZIONE dei COMUNISTI ANARCHICI
(Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών)

27 Απρίλη 2008

Σημειώσεις:

1.«Casa delle Libertà» («Σπίτι της Ελευθερίας»), κεντροδεξιός συνασπισμός αποτελούμενος από τα κόμματα Forza Italia, Alleanza Nazionale, Lega Nord και διάφορα άλλα χριστιανοδημοκρατικά, δημοκρατικά, σοσιαλδημοκρατικά και νεοφασιστικά κόμματα. Ανασυγκροτήθηκε στις πρόσφατες εκλογές κάτω από το όνομα «Popolo della Libertà» (PdL – «Λαός της Ελευθερίας»). Αργότερα, αυτό το χρόνο, προγραμματίζεται να συγκροτηθεί σε ενιαίο κόμμα.

2. Unione, κεντροαριστερός συνασπισμός από τους Democratici Di Sinistra (DS), Democrazia θ Libertà, Rifondazione Comunista (PRC), Federazione dei Verdi (Verdi), Partito dei Comunisti Italiani (PdCI) και διάφορα άλλα σοσιαλδημοκρατικά, ριζικά και χριστιανοδημοκρατικά κόμματα. Η κεντρώα πλειοψηφία της Ένωσης συγχωνεύτηκε στο νέο δημοκρατικό Κόμμα πριν από τις πρόσφατες εκλογές.

3. La Sinistra - L’Arcobaleno. Αριστερός συνασπισμός που αποτελείται από τα PRC, PdCI, Verdi και Sinistra Democratica (διάσπαση της DS).

* Ελληνική μετάφραση «ούτε θεός – ούτε αφέντης», αρχές Ιούνη 2008.

Μήνυμα για την 1η Μάη

2008-05-05T10:26:00.001+02:00

Μήνυμα για την 1η Μάη

Για την ειρήνη, την τροφή και τη στέγαση για όλους, για σταθερή και ασφαλή εργασία Προς μια ελευθεριακή εναλλαγή

Προς ένα νέο διεθνές κίνημα των εκμεταλλευόμενων

Ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό, τον πόλεμο, ενάντια στη πείνα και τη φτώχεια

Για την ειρήνη, την τροφή και τη στέγαση για όλους, για σταθερή και ασφαλή εργασία

Προς μια ελευθεριακή εναλλαγή

Μια άγρια αντίδραση έχει εξαπολυθεί από τα Κράτη σ΄ ολόκληρο τον κόσμο ενάντια στους κοινωνικούς, εργατικούς και πολιτικούς αγώνες που διεξάγονται από τα κινήματα αντίστασης στο νεοφιλελευθερισμό, κυρίως από τα τέλη του 20ού αιώνα, με μια επακόλουθη γενική επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης για εκατομμύρια προλεταρίων οι οποίοι υποδουλώνονται όλο και περισσότερο από την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Σε κάθε χώρα, η πρωτοκαθεδρία του χρηματοδοτικού συστήματος ως κινητήριου μοχλού της οικονομίας, με τους θανατηφόρους κανόνες που βασίζονται στις αυξήσεις των επιτοκίων, τα σκληρά πιστωτικά μέτρα και την κοινωνική απαξίωση, προκαλεί μια σοβαρή κρίση. Τα αποτελέσματά της γίνονται αισθητά στα εκατομμύρια των οικογενειών που περιέρχονται σε περαιτέρω κατάσταση χρεοκοπίας και εξαθλίωσης και στην απώλεια των σπιτιών και της οικονομικής τους ασφάλειας. Το εργατικό δυναμικό συγκεντρώνεται σε όλο και πιο εντατικές και πιο ευέλικτες μονάδες εκμετάλλευσης προκειμένου να ο ανταγωνισμός στα πλαίσια των μακροοικονομικών περιοχών (διεύρυνση Ευρωπαϊκής ‘Ένωσης, επανασύσταση του MERCOSUR και του ASEAN, η κρίση στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου κ.λπ.). Η συγκέντρωση της παραγωγής στα διεθνή μονοπώλια (αυτοκινητοβιομηχανία, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, αγροχημικά/φαρμακευτικά είδη κ.λπ...) καταστρέφει τον κοινωνικό πλούτο και τις θέσεις εργασίες. Η οικονομική ανάπτυξη τείνει να δημιουργήσει ένα νευρώνα εν είδει δικτύου προνομιούχων περιοχών και σχετικών διαδρόμων του κεφαλαίου και των πρώτων υλών, γύρω από τους οποίους μπορούν να αναπτυχθούν οι δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις, δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό μεγάλες ενδιάμεσες περιοχές εξαθλίωσης.

Και το υπόβαθρο όλων αυτών είναι η κατάσταση ενδημικού πολέμου εκ μέρους των ΗΠΑ με στόχο τον έλεγχο του συστήματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, η αυξανόμενη χρήση του μιλιταρισμού και του εθνικισμού (και όλων των θρησκευτικών και εθνικών τους αποχρώσεων) προκειμένου να ελεγχθεί / αποσταθεροποιηθεί μια ολόκληρη περιοχή που αρχίζει από τη Μέση Ανατολή και εκτείνεται σε όλη σχεδόν την Ασία, καταστρέφοντας την αυτονομία των τοπικών εκμεταλλευόμενων τάξεων, αναγκάζοντάς τις να συνταχθούν με ένα συγκεκριμένο Κράτος, θρησκεία ή ελίτ στην οποία αυτοί εμπιστεύονται την παρούσα και μελλοντική τύχη της εκμεταλλευτικής τους πολιτικής. Σε αυτήν τη δύσκολη κατάσταση, οι κοινωνικοί, εργατικοί και πολιτικοί αγώνες του προλεταριάτου σε κάθε χώρα επιδιώκουν να αντισταθούν στις διάφορες μορφές καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και άγριας καταστολής που έχουν εξαπολύσει τα Κράτη, καθιστώντας όλο και περισσότερο εμφανές ότι αυτά που χρειαζόμαστε σήμερα είναι:

· να εξασφαλίσουμε τη συνολική ανεξαρτησία από κάθε πολιτικό και οικονομικό θεσμό (κανένα Κράτος, κυβέρνηση ή αγορά δεν ελκύουν οποιοδήποτε ενδιαφέρον για την πάλη του νεοφιλελευθερισμού)

· να απαιτήσουμε την ειρήνη, έτσι ώστε να επανεμφανιστεί το λίκνο της κοινωνίας των πολιτών που θα επιτρέψει την ανάπτυξη των αγώνων για τη χειραφέτηση των σημερινών εκμεταλλευόμενων τάξεων

· να εργαστούμε για την επανοικοδόμηση της αυτονομίας και του ρόλου των εκμεταλλευόμενων τάξεων, της υπεράσπισης και αναδημιουργίας των ελεύθερων και ανεξάρτητων οργανώσεών τους, ως όρου και αναπόφευκτου παράγοντα των αγώνων ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και τον πόλεμο σε κάθε χώρα του κόσμου. Οι Αναρχικές Κομμουνιστικές και Ελευθεριακές Κομμουνιστικές οργανώσεις υποστηρίζουν, προωθούν και βοηθούν κάθε πρωτοβουλία που στοχεύει στην επανοικοδόμηση ενός τέτοιου μεγάλου διεθνούς κινήματος.

· ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό, καταγγέλλοντας τα εγκλήματα της εκμετάλλευσης και προωθώντας την αλληλεγγύη στις προλεταριακές οργανώσεις και τα τοπικά κινήματα που παλεύουν ενάντια στην ντόπια ή ξένη αστική επιθετικότητα · ενάντια στον πόλεμο, απαιτώντας τη σύναψη εκεχειριών, αποστρατικοποίηση και αφοπλισμό από κάθε Κράτος και εθνική ή θρησκευτική ελίτ, οι οποίες είναι ενωμένες στην περιφρόνησή τους για τη ζωή των προλεταρίων.

Ένα μεγάλο διεθνές κίνημα, η καρδιά και η βάση του οποίου θα βρίσκεται στο επίπεδο βάσης, στις κοινωνικές, εργατικές, πολιτιστικές, πολιτικές και αντιμιλιταριστικές οργανώσεις καθώς και επίσης και στη δυνατότητά τους να ενοποιούν τους αγώνες που αναπτύσσονται εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Για το στόχο αυτό υποστηρίζουμε:

· την οριζόντια δημιουργία δικτύων, συνασπισμών και φόρουμ που εμπνέονται από την πρακτική της αυτο-οργάνωσης, της αυτο-διεύθυνσης και της άμεσης δράσης, που αντιπροσωπεύουν τη συλλογική ικανότητα δράσης ενάντια στις αντιθέσεις και τη βία του νεοφιλελευθερισμού και προωθούν τη μέγιστη πιθανή διεθνή αλληλεγγύη

· κάθε προσπάθεια συνεισφοράς / συμβολής στην ανάπτυξη του διεθνούς κινήματος του αναρχισμού της ταξικής πάλης, με την υποστήριξη των πολιτικών του δικτύων καθώς και της ικανότητάς του να εισέλθει στους μετωπικούς κοινωνικούς αγώνες, προς υποστήριξη της λαϊκής «εξουσίας», έτσι ώστε να μπορέσουμε να διαδώσουμε το αναρχικό κομμουνιστικό πρόγραμμα και να θέσουμε σε εφαρμογή την ελευθεριακή εναλλακτική λύση.

Federazione dei Comunist Anarchici – FdCA (Ιταλία)

Workers Solidarity Movement – WSM (Ιρλανδία)

Zabalaza Anarchist Communist Front – ZACF (Νότια Αφρική)

*Ελληνική μετάφραση "ούτε θεός-ούτε αφέντης".

Ταξικός πόλεμος, αντίδραση και οι Ιταλοί αναρχικοί

2008-03-31T14:48:00.003+02:00

Ταξικός πόλεμος, αντίδραση και οι Ιταλοί αναρχικοί

ΜΙΑ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΟΥ 2Οού ΑΙΩΝΑ

Της Adriana Dadà

Μέρη Α΄' και Β':

http://www.anarkismo.net/newswire.php?story_id=8466

Μέρος Γ’:
http://www.anarkismo.net/newswire.php?story_id=8481

Μέρος Δ’:
http://www.anarkismo.net/newswire.php?story_id=8496

Μέρος E’:
http://www.anarkismo.net/newswire.php?story_id=8511

Μέρος Στ’:
http://www.anarkismo.net/newswire.php?story_id=8539

Μέρος Ζ’ (τελευταίο):
http://www.anarkismo.net/newswire.php?story_id=8550

Franco Salomone: Σύντροφος με μεγάλη προσφορά

2008-03-27T13:18:00.001+01:00

Ο Franco Salomone, μέλος της Federazione dei Comunisti Anarchici (Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών, της Ιταλίας) πέθανε μετά από χρόνια επίπονης ασθένειας, στις 24 Μαρτίου 2008, στη Savona.

Ο Franco ήταν σύντροφος που είχε τεράστια συμβολή στο αναρχικό κομμουνιστικό κίνημα και την ταξική πάλη γενικότερα.

Από πολύ νεαρή ηλικία, συμμετείχε σε διάφορες αναρχικές οργανώσεις στην περιοχή της Liguria, επιλέγοντας τη γραμμή της ταξικής πάλης και του αναρχικού κομμουνισμού και αφιερώθηκε επί δεκαετίες στη διπλή μάχη της δουλειάς στο εσωτερικό της τοπικής κοινότητας και στους αγώνες των εργαζομένων, ενώ συγχρόνως αγωνίστηκε για την επανοικοδόμηση του αναρχισμού που, από τη δεκαετία του 1950 είχε αρχίσει να χάνει τις αναρχικές κομμουνιστικές αρχές του, που υπερνικήθηκαν από τον ανθρωπιστικό αναρχισμό, συχνά αυτού του είδους το οποίο ο Luigi Fabbri είχε καταγγείλει στις προηγούμενες δεκαετίες ως «αστική έμπνευση».

Μαζί με άλλους συντρόφους, πολλοί από τους οποίους ήταν επίσης από τη Liguria, ο Franco δούλεψε σκληρά για να επαναφέρει στο προσκήνιο τον αναρχισμό της ταξικής πάλης, βλέποντάς τον να ανθίζει στη δεκαετία του 1970, τόσο από οργανωτική άποψη όσο και από πολιτική και συνδικαλιστική δουλειά στους αγώνες.

Ο Franco αναμείχθηκε επίσης σε μια μακρά διασυνοριακή πολιτική δουλειά, μοιράζοντας το χρόνο του μεταξύ Γαλλίας και Ιταλίας, προς το τέλος της δεκαετίας του 1960 και τις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Ήταν μία από τις σημαντικές φυσιογνωμίες του ανανεωμένου ρεύματος του αναρχισμού της ταξικής πάλης στις αρχές της δεκαετίας του 1970 - ανανέωση που εκφράστηκε με τα Αναρχικά Εργατικά Συνέδρια τα οποία έγιναν έδαφος εκπαίδευσης ενός μεγάλου αριθμού αντι-αυταρχικών αριστερών αγωνιστών – καθώς και της αναγέννησης των ομοσπονδιών των τάσεων, που εκείνη την εποχή χρησιμοποίησαν τον όρο «ελευθεριακός κομμουνιστής», σύμφωνα με όσα συνέβαιναν και στη Γαλλία.

Συμμετείχε στη συνδικαλιστική ομοσπονδία CGIL, όπως και διάφοροι άλλοι ονομαστοί αναρχικοί της εποχής όπως ο Umberto Marzocchi, και στη δεκαετία του 1980 ανέλαβε υπεύθυνες συνδικαλιστικές αρμοδιότητες στον χώρο της υγειονομικής περίθαλψης. Πράγματι, ο τομέας της Savona της CGIL θυμάται σήμερα τον Franco ως αναρχικό, αλλά και ως τον ιστορικό ηγέτη της CGIL της Savona, της οποίας ήταν για χρόνια υπεύθυνος για τον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης και, επίσης, από το 1997 έως το 2003, γενικός γραμματέας του δημόσιου τομέα. Ολόκληρη η CGIL της Savona θυμάται τον Franco με μεγάλη αγάπη και πενθεί το θάνατό του.

Το 2003, ο Franco έγινε μέλος της Federazione dei Comunisti Anarchici. Οι σύντροφοί του στην FdCA τον θυμούνται με μεγάλη εκτίμηση και αγάπη και δηλώνουν την πρόθεσή τους να συνεχίσουν τον αγώνα για τα ιδανικά που ο Franco αγωνίστηκε επί αρκετές δεκαετίες.

Η κηδεία του επρόκειτο να γίνει σήμερα Πέμπτη, 27 Μάρτη 2008, στο San Paolo Hospital της Savona.

Federazione dei Comunisti Anarchici (FdCA)

* Ελληνική μετάφραση «ούτε θεός-ούτε αφέντης», 27 Μάρτη 2008.

Το δικαίωμα στην άμβλωση

2008-02-29T15:52:00.001+01:00

Το δικαίωμα στην άμβλωση

(Αναφορά στη διαδήλωση στη Genoa)

Το Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2008, στην Genoa, όπως και στην υπόλοιπη Ιταλία, έγινε μια διαδήλωση για την υπεράσπιση του νόμου περί άμβλωσης της Ιταλίας (Νόμος 194), που αυτή την περίοδο βρίσκεται κάτω από την επίθεση των διεφθαρμένων θεσμών καθώς και της Καθολικής Εκκλησίας.

Το Τμήμα «Nino Malara» της Genoa της FdCA συμμετείχε στη διαδήλωση με άλλα 3.000 περίπου άτομα. Υπήρξε ισχυρή αρσενική παρουσία και η μέση ηλικία των επιδεικνυόντων ήταν πάνω από τα 40. Δυστυχώς, ελάχιστοι νέοι ήταν παρόντες.

Οι πρόσφατες επιθέσεις στο νόμο άμβλωσης πρέπει να αποτελέσουν τροφή για σκέψη, αλλά και για δράση, εκ μέρους οποιασδήποτε σκεπτόμενης γυναίκας ή άνδρα. Η κατάσταση στην Genoa είναι κρίσιμη: από τα τρία σημαντικότερα νοσοκομεία της πόλης, κανένα δεν πραγματοποιεί αμβλώσεις, ενώ οι αμβλώσεις που πραγματοποιούνται σε άλλα δύο νοσοκομεία είναι εργασία ενός μόνο γιατρού. Αυτό αναγκάζει τις γυναίκες που επιθυμούν να κάνουν άμβλωση να πηγαίνουν αλλού για την αναζήτηση ενός γιατρού που δεν τις θεωρεί εγκληματίες και ανάξιες εκτίμησης.

Οι γυναίκες ΠΡΕΠΕΙ να είμαστε ελεύθερες να παίρνουμε τις αποφάσεις μας σχετικά με το σώμα μας. ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μπορεί να επιτρέπεται να αποφασίζει για μας, και ειδικά η Καθολική Εκκλησία που για αιώνες θεωρεί το γυναικείο σώμα απλώς και μόνο ως εμπορευματοκιβώτιο.

Από το 1978 που νομιμοποιήθηκε η άμβλωση, οι θάνατοι ως αποτέλεσμα των αμβλώσεων στην Ιταλία έχουν εξαφανιστεί ουσιαστικά, ενώ έχει μειωθεί και ο αριθμός των εγχειρήσεων.

Πώς είναι δυνατόν να ανεχθούμε αυτήν την ιδεοληψία σχετικά με τα έμβρυα εκ μέρους των υποκριτών που δεν έχουν καμία αντίρρηση όταν τα πρώτα θύματα των πολέμων είναι γυναίκες και παιδιά; Εντάξει, να μιλήσουμε ενάντια στη βία, ναι, αλλά την πραγματική βία που παίρνει πολλές μορφές - κρατική βία ενάντια σε διαδηλωτές, βία κατά των γυναικών, βία κατά των φτωχότερων τμημάτων του πληθυσμού που αναγκάζονται να ζήσουν με άθλιες συντάξεις χωρίς κάθε υποστήριξη. Αυτή είναι η πραγματική βία, όχι αυτό για το οποίο κατηγορούνται οι γυναίκες που κάνουν άμβλωση, όταν είμαστε εμείς αυτές που είμαστε αναγκασμένες να υποφέρουμε μετά από μια τέτοια επίπονη απόφαση!

Στέλνουμε τις ευχαριστίες μας σε όλους εκείνους τους αρσενικούς συντρόφους μας που συμμετάσχουν στους αγώνες μας και που δεν επιδίδονται σε κρίσεις για τα συναισθήματα και την ελευθερία μας. Αυτό είναι μόνο η αρχή ενός δύσκολου αγώνα ενάντια σε καθέναν που προσπαθεί να αποσπάσει την ελευθερία επιλογής μας για το σώμα μας, μια ελευθερία που αποκτήθηκε μόνο μετά από χρόνια μαχών!

Τμήμα «Nino Malara» της Genoa της FdCA

(Federazione dei Comunisti Anarchici – Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών)

*Ελληνική μετάφραση «ούτε θεός-ούτε αφέντης», 28 Φλεβάρη 2008.

Για τον Βαλέριο

2008-02-25T10:47:00.000+01:00

Στις 22 Φλεβάρη 1980, ο σύντροφος Valerio Verbano δολοφονήθηκε στη Ρώμη από φασίστες της ομάδας (NAR - Nuclei Armati Rivoluzionari).

Η δολοφονία του Valerio ήταν ένας ακόμα κρίκος στη μακριά αλυσίδα των επιθέσεων και της συνεργασίας Κράτους και φασιστών, ένα παράδειγμα του πώς το Κράτος προστατεύει πάντα τις πιο σημαντικές φασιστικές οργανώσεις και τους ηγέτες τους κι ακόμα πώς τους χρησιμοποιεί ώστε να αποκρύπτει τη συνενοχή του σε κάθε κοινωνικό έγκλημα.

Εάν φέρνουμε στη μνήμη μας αυτή την εποχή, το κάνουμε για να θυμηθούμε ότι το «έγκλημα» του Valerio ήταν ότι ήταν ένας μαχητικός αντιφασίστας, που ερευνούσε για τις φασιστικές δραστηριότητες και ειδικότερα αυτές οργανώσεων όπως η NAR και η «Terza Posizione» (Τρίτη Θέση).

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Valerio, ένας ακούραστος αγωνιστής, είχε συγκεντρώσει ένα ολόκληρο ντοσιέ με πληροφορίες για τις δραστηριότητες των φασιστών της Ρώμης, ειδικότερα αυτές στη γειτονιά Valmelaina, καθώς και τους συνδέσμους και επαφές μεταξύ τους, με το οργανωμένο έγκλημα στη Ρώμη και το κράτος.

Στις 20 Απρίλη 1979, ο Valerio συνελήφθη με την κατηγορία ότι ασχολείτο με εμπρηστικό υλικό, ενώ ακολούθησε έρευνα στο σπίτι του όπου βρέθηκε το ντοσιέ με το πληροφοριακό υλικό. Και ήταν τότε που αποδείχτηκε περίτρανα η αλληλεγγύη του Κράτους προς τους μαύρους υπηρέτες του.

Κανείς δεν ξέρει πώς, αλλά τα ντοκουμέντα αυτά εξαφανίστηκαν κάπου στους διαδρόμους των παλατιών της εξουσίας και σε λιγότερο από ένα χρόνο μετά ο Valerio δολοφονήθηκε.

Τόλμησε να προκαλέσει το Κράτος και μάλιστα τα πιο σκοτεινά τμήματα της εξουσίας και έπρεπε να πληρώσει το τίμημα. Ο θάνατός τους ήταν μια σαφής προειδοποίηση και έτσι κανείς πλέον στο μέλλον δεν θα τολμούσε να ερευνήσει τη φυσική συνενοχή που υπάρχει μεταξύ του Κράτους και των φασιστών.

Αλλά ο αγώνας κατά του φασισμού δεν μπορεί να σταματήσει. Ακόμα και σήμερα, με την εικόνα του «πεντακάθαρου» και υποκριτικά παρουσιαζόμενου υποστηρικτή της «ασφάλειας», η φασιστική δεξιά παραμένει πιστή στο ρόλο της που είναι αυτός της βίαιης εμπροσθοφυλακής του Κράτους.

Δεν θυμόμαστε μόνο τον Valerio και την αντιφασιστική του αγωνιστικότητα που φέρνει σήμερα Παρασκευή, 22 Φλεβάρη 2008 τους αντιφασίστες της Ρώμης στη Via Monte Bianco. Θα είμαστε εκεί και για να δείξουμε ακόμα ότι η αλληλεγγύη και η ενότητα των αντιφασιστικών δυνάμεων είναι πιο απαραίτητη από ποτέ εάν επιδιώκουμε να επιτύχουμε στον αγώνα μας ενάντια στη νέα και επιθετική φασιστική παρουσία στους δρόμους μας, η οποία έχει γίνει τόσο έκδηλη που αποτελεί πραγματικό κίνδυνο. Αυτή είναι η πραγματική ασφάλεια στους δρόμους μας στις μέρες μας.

Federazione dei Comunisti Anarchici

«Carlo Cafiero» Branch, Rome

(Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών – Τμήμα «Κάρλο Καφιέρο» Ρώμης)

* Δημοσιεύτηκε στο www.anarkismo.net και στο www.ainfos.ca Ελληνική μετάφραση «ούτε θεός-ούτε αφέντης», 23 Φλεβάρη 2008.

Η αντιφασιστική ολονυχτία

2008-02-18T12:47:00.000+01:00

Η αντιφασιστική ολονυχτία

Στο Φάνο της Ιταλίας

Το απόγευμα του Σαββάτου, 9 Φλεβάρη 2008, περίπου 50 αντιφασίστες συμμετείχαν σε μια αντιφασιστική ολονυχτία έξω από τα γραφεία της «Alternativa Libertaria» στην Via da Serravalle 16, 50 μέτρα από την Piazza (πλατεία) XX Settembre, εκεί όπου γινόταν μια φασιστική συγκέντρωση των σκίνχεντς της Forza Nuova.

Κάτω από ένα πανό που έγραφε «Το Fano είναι αντιφασιστικό» και ένα άλλο που απευθυνόταν στον τοπικό πληθυσμό και έγραφε «Προσοχή! Φασίστες τριγυρνάνε ελεύθεροι», ενώθηκαν μαζί μας αρκετοί σύντροφοι από το αναρχικό κίνημα της περιοχής Marches (όπως η ομάδα Jesi της FAI, η ομάδα «Μαλατέστα» από την Ανκόνα, η ομάδα Kars από την Civitanova και μεμονωμένοι σύντροφοι από το Monteporzio), σύντροφοι από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις βάσης (η RdB/CUB του Φάνο, η Unicobas του Pesaro, η USI/AIT της Ανκόνα) καθώς και μερικοί άλλοι μεμονωμένοι και εκπρόσωποι αριστερών οργανώσεων βάσης, συμπεριλαμβανομένων των συντρόφων από το Κοινωνικό Κέντρο «La Squola» της Pergola, οι οποίοι μόλις είχαν συμμετάσχει σε αντιφασιστική διαδήλωση την ίδια μέρα στο Pesaro, όπου οι επιθέσεις νεοφασιστών είναι συνηθισμένες τελευταία.

Απόπειρα προβοκαρίσματος της όλης εκδήλωσης από μια ντουζίνα περίπου ναζιστές με τον Ρωμαϊκό χαιρετισμό αποκρούστηκε με κάποιες κλωτσιές και με το κρύψιμό τους πίσω από τις γραμμές της αστυνομίας από όπου πήγαν μαζί ως το αστυνομικό κτίριο της περιοχής.

Το Τμήμα του Φάνο της Federazione dei Comunisti Anarchici θέλει να ευχαριστήσει όλους τους συντρόφους που συμμετείχαν και υποστήριξαν την όλη εκδήλωση, διαδηλώνοντας ότι η ενότητα όλων των αντιφασιστών είναι πιο απαραίτητη από ποτέ εάν θέλουμε να αποκρούσουμε αποφασιστικά και μια για πάντα την νεοφασιστική παρουσία η οποία είναι τόσο επιθετική που υπάρχει ανάγκη πλέον ενός συναγερμού καθώς υπάρχει κίνδυνος για την ασφάλεια του λαού της πόλεων της επαρχίας Pesaro Urbino.

Τμήμα «Nestor Makhno» του Φάνο της FdCA

10 Φλεβάρη 2008

FEDERAZIONE DEI COMUNISTI ANARCHICI

* Δημοσιεύτηκε σε www.anarkismo.net και www.ainfos.ca Ελληνική μετάφραση «ούτε θεός-ούτε αφέντης», 11 Φλεβάρη 2008.

Τα καθήκοντα των αναρχοκομμουνιστών

2008-02-01T14:09:00.000+01:00

Τα καθήκοντα των αναρχοκομμουνιστών

Ντοκουμέντο 67ου Συμβ. Εκπροσώπων FdCA

Το 2007 έφυγε με μια περαιτέρω επιδείνωση της θέσης του διεθνούς προλεταριάτου και σ’ αυτό οι Ιταλοί εργαζόμενοι δεν αποτελούν εξαίρεση. Οι προοπτικές για το μέλλον είναι ζοφερές.

Η βαθιά οικονομική κρίση κορυφώθηκε με την αύξηση των τιμών στη στεγαστική αγορά καθώς και την άνοδο των δαπανών των πρώτων υλών κάτι που έχει άμεσες επιπτώσεις στις συνθήκες διαβίωσης των πιο αδύνατων κοινωνικών τάξεων, οι οποίες βρίσκονται τώρα χωρίς εγγυήσεις και μέτρα προστασίας ως αποτέλεσμα της φτωχής κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής υποστήριξης των μισθών και της αγοραστικής τους δύναμης.

Ο προϋπολογισμός της Ιταλίας του 2008, στην πραγματικότητα, δίνει προτεραιότητα στη διευθέτηση των δημόσιων οικονομικών της χώρας, τη μείωση των φορολογικών βαρών για τις μεγάλες επιχειρήσεις και την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών και των κονδυλίων για την ασφάλεια.

Η (αποκλειστικά ευρωπαϊκή) ιδεοληψία με τον αυξανόμενο πληθωρισμό και την επιθυμία να γίνουν σεβαστά τα όρια χρέους, έχει ως αποτέλεσμα τη μη μετατροπή της διετούς περιόδου ανάπτυξης της Ιταλία σε μια ευκαιρία βελτίωσης των συνθηκών ζωής των εργαζομένων της χώρας, την ικανοποίηση των αιτημάτων τους (δείτε τις άθλιες συνθήκες με τις συμβάσεις εργασίας στις δημόσιες υπηρεσίες και την πίεση στους μισθούς) και τη βελτίωση των δημόσιων υπηρεσιών (περισσότερες περικοπές σε όσα κοινωνικά επιδόματα έχουν παραμείνει). Αντί αυτού, θεωρήθηκε προτιμητέο να χρησιμοποιηθούν τα πρόσθετα έσοδα που προέρχονται από τη μη σχεδιασμένη φορολογία (το λεγόμενο tesoretto, ή ο «μικρός θησαυρός») να μειωθεί το έλλειμμα, να υποστηριχθεί η ανταγωνιστικότητα των ιταλικών επιχειρήσεων με τη βοήθεια φορολογικών επιδομάτων και να αυξηθεί η χρηματοδότηση της χώρας για στρατιωτικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό καθώς και να αυξηθούν τα μέτρα ασφαλείας.

Έτσι, οι ανάγκες του ιταλικού καπιταλισμού και του ιταλικού Κράτους επιβάλλονται κατ’ αυτόν τον τρόπο σε ολόκληρη τη χώρα, υπαγορεύοντας την τάξη πραγμάτων και τις προτεραιότητες που επιθυμούν μέσω αποφάσεων για την οικονομική και κοινωνική πολιτική, καθώς και μέσω της επιθετικής χρήσης των ΜΜΕ χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε πραγματική αντίσταση. Τελευταίο, αλλά όχι ασήμαντο, είναι το θέαμα του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, όπου όλο το πολιτικό φάσμα με τα πλήρη συμφέροντά του σαρκάζει σε βάρος των πραγματικών προβλημάτων των εργαζομένων, οι οποίοι συνεχίζουν να βρίσκονται υπό τον ασφυκτικό έλεγχο του πολιτικού κόσμου.

Αυτή είναι η τρέχουσα κατάσταση, περιληπτικά δοσμένη. Εντούτοις, είναι δυνατό να επικεντρώσουμε σε ορισμένους τομείς ιδιαίτερης σπουδαιότητας, και για τη δράση των αναρχικών κομμουνιστών και για τη δράση των πυρήνων αντίστασης σε επίπεδο βάσης που κάνουν ήδη πειραματικά την εμφάνισή τους.

Οι μισθοί και οι συμβάσεις

Η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών, που εξαναγκάζει σε φτηνές, αλλά ελάχιστες, υπηρεσίες καθολικού χαρακτήρα, αναγκάζοντάς μας να πληρώνουμε περισσότερα εάν θέλουμε να τύχουμε ικανοποιητικών υπηρεσιών καθώς και η μεταφορά των συντάξεων σε οικονομικούς χρηματικούς οργανισμούς, που μας αναγκάζει να παίξουμε στο χρηματιστήριο και ίσως να συνωμοτήσουμε πίσω από την πλάτη άλλων εργαζομένων για να προστατεύσουμε τις δικές μας συντάξεις, είναι ήδη μερικές από τις δομικές πτυχές της πραγματικής μείωσης των άμεσων μισθών και της εξαφάνισης των καθυστερούμενων και έμμεσων μισθών.

Η μειωμένη αγοραστική δύναμη των μισθών φαίνεται να ανησυχεί ορισμένες φυσιογνωμίες, ανθρώπους από τους οποίους ελάχιστοι θα ανέμεναν να στεναχωρηθούν (όπως για παράδειγμα ο διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας, ο οποίος ανησυχεί στην πραγματικότητα για τις αυξανόμενες υποχρεώσεις των ιταλικών οικογενειών, ή οι ηγέτες της ομοσπονδίας των βιομηχάνων Confindustria, καθώς και της ομοσπονδίας εμπορικών επιχειρήσεων Confcommercio, οι οποίοι ανησυχούν για την πτώση των ρυθμών κατανάλωσης, αλλά και κύκλους των πολιτικών κομμάτων που ανησυχούν για την πτώση του ποσοστού αυτών που… ψηφίζουν). Αλλά όλη αυτή η μείωση συνδέεται προπάντων στενά με την αλλοιωμένη και ληστρική σχέση μεταξύ μισθού και ευελιξίας/επισφάλειας (precarity), σχέση η οποία υπονομεύει πλέον όλες τις συμβάσεις εργασίας καθώς και ολόκληρο το εργασιακό σύστημα.

Η χίμαιρα των αυξήσεων των μισθών με τη βοήθεια της αποκαλούμενης «απο-φορολόγησηςs» από το Κράτος, είναι μόνο ένα επιπλέον στοιχείο της αποδυνάμωσης της συμβατικής διαδικασίας, του ξεφουσκώματος της όλης σύγκρουσης και του εξευτελισμού των ήδη δυσμενών συνθηκών για τους εργαζομένους.

Η υπεράσπιση και η αύξηση του μισθού, η υπεράσπιση των εθνικών συμβάσεων εργασίας προκειμένου να προστατευθούν οι μισθοί και οι ώρες απασχόλησης, η νομιμότητα της συνδικαλιστικής αντιπροσώπευσης στον εργασιακό χώρο και το δικαίωμα της οργάνωσης της εργασίας και της ασφάλειας στους εργασιακούς χώρους, είναι ζητήματα που απαιτούν ήδη την κινητοποίηση όλων των κοινωνικών κατηγοριών από κοινού σε μια έκφραση ταξικής αλληλεγγύης, σε τοπικό και εθνικό επίπεδο, καθώς και την υποχρέωση των συνδικαλιστικών ενώσεων βάσης να προσαρμόσουν την οργάνωση και τη δράση τους από τα κάτω για να αποκρουστεί το κατασταλτικό κύμα που χτυπά ιδιαίτερα εκείνους τους εργαζομένους και τους συνδικαλιστές εκπροσώπους που τολμούν να οργανώσουν και να προβάλλουν μορφές αντίστασης. Επίσης όλο και περισσότερο απαραίτητη, προκειμένου να μπει ένα τέλος στην υπεροψία των αφεντικών, είναι μια πανευρωπαϊκή βιομηχανική συνδικαλιστική ένωση η οποία μπορεί να αρχίσει τη διαδικασία προς την επίτευξη μιας ταξικής ενότητας.

Ο αγώνας για τους μισθούς είναι αγώνας για την οικονομική αυτονομία και για την ανεξαρτησία της ζωής μας.

Ο αγώνας για μείωση των ωρών απασχόλησης είναι αγώνας για την ελευθερία μας για τον έλεγχο του χρόνου μας.

Ο αγώνας για την ασφάλεια στους εργασιακούς χώρους είναι αγώνας για την υγεία μας και την ίδια μας τη ζωή.

Αυτά τα πράγματα είναι ανεκτίμητα!

Έλεγχος σε βάρος της κοινωνίας

Η κοινωνία των πολιτών, οι κωμοπόλεις και οι πόλεις, οι γειτονιές, τα σχολεία και τα εργοστάσια έχουν όλα μετατραπεί σε πεδία επιχείρησης για τη λεγόμενη ασφάλεια, όπου αρκετοί άνθρωποι κυνηγιούνται και κηρύσσονται εχθροί της κρατούσας εξουσίας, εχθροί της κρατούσας τάξης, του πάπα, της εκμετάλλευσης, των διακρίσεων, της ρύπανσης, του μιλιταρισμού, του νεοφασισμού...

Έτσι, αυτό που κυριαρχεί είναι ο έλεγχος σε βάρος της κοινότητας, όχι μόνο στο επίπεδο της αστυνόμευσης και της καταστολής, αλλά και στο επίπεδο του εθνικού διαχωρισμού, της επιβολής θεμελιωδών ιδεολογιών (νεοφασισμός, κληρικαλισμός, μιλιταρισμός), ψάχνοντας τρόπους να κερδοσκοπήσουν σε βάρος των τοπικών μας κοινοτήτων και του τόπου μας (του περιβάλλοντος, των μεταφορικών οδών, της ενέργειας, της αποβιομηχανοποίησης, της κατοικίας, κ.λπ....) χωρίς να προκληθεί οποιοδήποτε πρόβλημα από διαφωνούντες.

Μετανάστες και ρατσισμός

Οι μετανάστες εργαζόμενοι είναι οι πρώτοι που πληρώνουν το τίμημα. Κάθε νέος τρόμος για την ασφάλεια, αντιαλβανικός, αντιαραβικός, αντιρουμανικός, αντιτσιγγάνικος ή οτιδήποτε άλλο, χρησιμεύει απλώς στη δημιουργία εμποδίων, για να υπάρξει διαχωρισμός του ενός από τον άλλον στις μικρές μας κοινότητες, κάτω από την απειλή της απέλασης ή της φυλάκισης στα νέα, βελτιωμένα και «άνετα» κέντρα κράτησης τα οποία διαχειρίζονται αποκλειστικά διάφοροι καθολικοί φιλανθρωπικοί οργανισμοί ή «αριστεροί» συνεταιρισμοί. Κατ’ αυτό τον τρόπο, επιχειρείται να αποφευχθεί η μόλυνση, ο πολυπολιτισμός, ίσως ακόμη και η ενότητα των ενδιαφερόντων.

Αλλά είναι αυτά τα εμπόδια που πρέπει να κατεδαφίσουμε και να τα αντικαταστήσουμε με τους κοσμοπολίτικους οργανισμούς σε επίπεδο βάσης φτιαγμένους και από τους Ιταλούς και από τους νέους πολίτες της Ιταλίας, έτσι ώστε όλοι μαζί να μπορέσουμε να αγωνιστούμε κατά των διακρίσεων, για την ίση υπηκοότητα για όλους. Και πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι όχι μόνο πρέπει να εναντιωνόμαστε στις μορφές θεσμικής καταστολής, αλλά και στο ρατσισμό που εκπορεύεται σήμερα δημόσια από τις οργανώσεις των νεοφασιστών που μολύνουν τις κοινότητές μας, χάρη σε κάποια καλή τους τύχη αλλά και μια κάποια λαϊκή συναίνεση. Είναι επομένως ουσιαστικό να δημιουργήσουμε και αναπτύξουμε τα μαζικά αντιφασιστικά δίκτυα που να μπορέσουν να ενοποιήσουν τους πολιτιστικούς τους αγώνες, κρατώντας ζωντανό τα πνεύμα της αντίστασης και διατηρώντας τις κοινότητές μας απαλλαγμένες από το φασισμό.

Αντικληρικαλισμός

Ουαί κι αλίμονο γι’ αυτούς που επικρίνουν το Βατικανό και το μονάρχη του! Ουαί κι αλίμονο γι’ αυτούς που επικρίνουν τους κληρικούς και το φονταμενταλισμό και που δρουν κάτω από τον μανδύα του αντικληρικαλισμού (όπως στην περίπτωση του πρόσφατου ντοκουμέντου του Δημοκρατικού Κόμματος - Partito Democratico)! Η αναγνώριση της δημόσιας λειτουργίας για τη Ρωμαϊκή Καθολική θρησκεία (ή κάθε θρησκεία) θα μπορούσε μόνο να οδηγήσει σε σοβαρές συνέπειες για την ελευθερία των γυναικών, την ελευθερία του πολιτισμού, της επιστήμης και της εκπαίδευσης. Ο αντικληρικαλιστικός αγώνας χρειάζεται μια νέα ώθηση και νέες κινητοποιήσεις των αντικληρικαλιστών και των ελευθεροσκεπτικιστών κάθε είδους.

Το περιβάλλον, οι μεταφορικές οδοί, η κερδοσκοπία, οι στρατιωτικές βάσεις και το δικαίωμα στη στέγαση

Ένα καλό παράδειγμα του τι συμβαίνει όταν οι τόποι και οι κοινότητές μας εκποιούνται στις διάφορες επιχειρήσεις παρέχεται από την κατάσταση συναγερμού για τα σκουπίδια στην περιοχή της Campania (μια κατάσταση που σύντομα θα απασχολήσει και σας) καθώς και από άλλα παραδείγματα κερδοσκοπίας σε πρώην βιομηχανικές περιοχές, όπως κλεισίματα εργοστασίων, μείωση της δημοτικής ή προσιτής στέγασης, κατασκευή των μεταφορικών σιδηροδρομικών και οδικών διόδων, αυθαίρετη και αυταρχική επιλογή των περιοχών για ανέγερση στρατιωτικών βάσεων και στρατοπέδων (στη Vicenza και αλλού) και κατασκευή εγκαταστάσεων παραγωγής ενέργειας.

Η εναλλακτική λύση του να επιτραπεί στα τοπικά θεσμικά όργανα να παίρνουν αποφάσεις πέρα από τους επικεφαλείς των κοινοτήτων περνά μέσα από τη διαμόρφωση μαζικών επιτροπών που να υιοθετήσουν μορφές τοπικών αγώνων, μην επιτρέποντας σαφώς κάθε πολιτική και επιχειρηματική διείσδυση, ώστε να είναι έτσι ισχυρότεροι, συνεπέστεροι και αποτελεσματικότεροι όσον αφορά τα ενδιαφέροντα του προλεταριάτου. Στο μεταξύ, οι λαϊκές κινητοποιήσεις που εναντιώνονται στην ανέγερση των νέων στρατιωτικών βάσεων και που διαμαρτύρονται για την ύπαρξη των ήδη υπαρχουσών βάσεων χρειάζονται τη μέγιστη υποστήριξή μας και σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο.

Από την αντίσταση στην ελευθεριακή εναλλαγή

Η πρωτοφανής σφοδρή επίθεση και η εισβολή του καπιταλισμού στις κοινότητες και τη ζωή μας στην αγωνία του να πραγματοποιήσει όλο και περισσότερο κέρδος, στόχος που εξυπηρετείται πιστά από το Κράτος και τους κυβερνητικούς και κατασταλτικούς του μηχανισμούς, καθιστούν αναγκαία και όλο και περισσότερο επείγουσα τη διαμόρφωση μιας ομόφωνης και συλλογικής στρατηγικής σε όλα τα επίπεδα - τοπικά, εθνικά και διεθνή. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να πειθόμαστε από τις εκάστοτε εκλογικές σειρήνες ούτε και να σκεφτόμαστε ότι τα προβλήματα των Ιταλών αφεντικών είναι και δικά μας προβλήματα. Πρέπει να εργαστούμε για τη δημιουργία της μέγιστης πιθανής ενότητας ενάντια στην εκμετάλλευση, τις διακρίσεις και την καταστολή, έτσι ώστε να μπορέσουμε να προωθήσουμε μια νέα πίστη στα οφέλη της ελευθεριακής εναλλαγής, χωρίς Κράτος και αφεντικά.

Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών (FdCA)

Ντοκουμέντο 67ου Συμβ. Εκπροσώπων FdCA

* Το κείμενο αυτό είναι το Τελικό Ντοκουμέντο εγκριμένο από το 67ο Συμβούλιο Εκπροσώπων της FdCA (Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών) της Ιταλίας. Δημοσιεύτηκε στο www.anarkismo.net καθώς και στο A-Infos. Ελληνική μετάφραση «ούτε θεός-ούτε αφέντης», 1 Φλεβάρη 2008.

Η άρνηση του Βενέδικτου

2008-01-18T14:03:00.000+01:00

Η άρνηση του Βενέδικτου

Ανακοίνωση της FdCA

Ο Δρ Joseph Ratzinger, αλλιώς Πάπας Βενέδικτος XVI, απόλυτος κυρίαρχος του Κράτους της πόλης του Βατικανού, και η υψηλότερη θρησκευτική αρχή της Ρωμαϊκής Αποστολικής Εκκλησίας, επίσκοπος Ρώμης, αρνήθηκε πρόσκληση (που του απευθύνθηκε από έναν κοσμήτορα που κυνηγά την καθολική ψήφο) για τη διοργάνωση συνέντευξης Τύπου στο πανεπιστήμιο Sapienza της Ρώμης την ημέρα των εγκαινίων του νέου ακαδημαϊκού έτους. Η ομιλία του επρόκειτο να ακολουθήσει τη διάλεξη των εγκαινίων, η οποία κατά παραδοσιακό τρόπο γίνεται από έναν από τους καθηγητές του πανεπιστημίου.

Μια καλά-ενορχηστρωμένη προβοκάτσια

Ο κοσμήτορας του πανεπιστημίου Sapienza σκόπευε αρχικά να επιτρέψει στον Ratzinger να κάνει τη διάλεξη των εγκαινίων, με την οποία θα περιγράφονταν τα σχέδια διδασκαλίας και έρευνας εκ μέρους του πανεπιστημιακού προσωπικού για το ακαδημαϊκό έτος 2007-2008, αλλά αντιμετώπισε την αντίσταση του ακαδημαϊκού σώματος, παρέπεμψε το θέμα συμμετοχής του Benedict σε μια διάσκεψη (όπου δεν επιτρέπονται ερωτήσεις) που γίνεται μετά τη διάλεξη των εγκαινίων, αλλά ακόμα ως μέρος της τελετής των εγκαινίων για το ακαδημαϊκό έτος.

Η αντίδραση των αντικληρικαλιστών: Προσωπικό και φοιτητές

Σε ένα κλίμα που εδώ και κάποιο χρόνο έχει χαρακτηρισθεί από συνεχείς παρεμβάσεις για τις πολιτικές ελευθερίες, το προσωπικό και οι φοιτητές του πανεπιστημίου εξεγέρθηκαν ενάντια στην πρωτοβουλία, λέγοντας ότι η φυσιογνωμία του πάπα χρησιμοποιείται από ορισμένα στοιχεία του ακαδημαϊκού προσωπικού του Ρωμαϊκού αυτού πανεπιστημίου. Και ενώ η υπεράσπιση της ελεύθερης σκέψης πήρε τη μορφή αντικληρικαλιστικών συζητήσεων και δραστηριοτήτων για μια εβδομάδα, άλλοι (όπως ο πρώην κομμουνιστής δημοσιογράφος και επαγγελματίας συκοφάντης Giuliano Ferrara) ξεσήκωσαν τους οπαδούς τους και οργάνωσαν την προσευχή για να προστατεύσει τον πάπα. Οι φοιτητές κατέλαβαν την κύρια αίθουσα συνεδριάσεων του πανεπιστημίου, ενώ τα μέλη του κινήματος «Κοινότητα και Απελευθέρωση» προσευχήθηκαν... σε μια πανεπιστημιακή αίθουσα φαγητού και σε μια φοιτητική εστία.

Ο Βενέδικτος XVI αποσύρεται

Δεδομένου του αρνητικού κλίματος, ο Ratzinger αρνήθηκε την πρόσκληση να μιλήσει στο πανεπιστήμιο της Ρώμης, για «να μην προκαλέσει αδικαιολόγητο πρόβλημα». Τώρα όλοι αυτοί της παρέας του… ιερέα της ενορίας της Ιταλίας Romano Prodi και μερικοί άλλοι «συμπαθητικοί τύποι» εξανίστανται, παραπονούμενοι για την παραβίαση της ελευθερίας της σκέψης, αλλά ξεχνούν το Άρθρο 7 του Ιταλικού Συντάγματος όπου δηλώνεται ότι το Κράτος και η Καθολική Εκκλησία είναι μεν οντότητες κυρίαρχες αλλά ανεξάρτητες μεταξύ τους. Τότε, αυτό σημαίνει ότι ο πάπας πρέπει να παρουσιάσει το πρόγραμμα διδασκαλίας και έρευνας μόνο των καθολικών πανεπιστημίων και να αφήσει τα δημόσια πανεπιστήμια να φροντίσουν τα προγράμματά τους μόνα τους.

Ο Βενέδικτος XVI στο πανεπιστήμιο: Ας τον προσκαλέσουμε

Υπάρχουν τώρα οι σωστές συνθήκες για να προσκαλεστεί ο πάπας - εάν θελήσει, φυσικά - σε μια συζήτηση, μια διάσκεψη ή μια διάλεξη, μαζί με τον ραβίνο της Ρώμης, επικεφαλείς άλλων Εκκλησιών, ηγέτες άλλων θρησκειών και εκπροσώπους φιλοσοφικών ενώσεων. Όταν οι φιλόσοφοι, οι θεολόγοι, οι μελετητές και οι θρησκευτικοί ηγέτες πηγαίνουν στο πανεπιστήμιο, ο Δρ Joseph Ratzinger θα ήθελε να τους μιλήσει για τη βιοηθική; Τότε ας τον προσκαλέσουν εκείνοι που ασχολούνται με τη νομική, την ιατρική, τη βιολογία. Μήπως ήθελε να μιλήσει για την ειρήνη; Τότε θα είναι η Σχολή Πολιτικών Επιστημών που θα έπρεπε να τον προσκαλέσει. Και όταν τελικά πραγματοποιήσει την επιφανή του επίσκεψη, τότε ο κοσμήτορας μπορεί να απευθύνει την ομιλία υποδοχής του. Και κανένας δεν θα αντιταχθεί.

Το πανεπιστήμιο πρέπει να είναι ένα μέρος όπου οι ιδέες μπορούν να συζητιούνται, όπου κάθε ομιλία ή διάλεξη ανοίγει ένα διάλογο. Οι ημέρες των από καθέδρας δηλώσεων στο πανεπιστήμιο Sapienza της Ρώμης έχουν παρέλθει προ πολλού. Η επιστήμη, ο πολιτισμός και η εκπαίδευση πρέπει είναι ελεύθερες – και μόνο αυτές αυτός μπορεί να είναι κοσμικές. Και κανένας πάπας δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό.

16 Γενάρη 2007

Εθνική Γραμματεία της
FEDERAZIONE DEI COMUNISTI ANARCHICI

Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών

* Δημοσιεύτηκε στο www.anarkismo.net Ελληνική μετάφραση «ούτε θεός-ούτε αφέντης», 17 Γενάρη 2008.

Αναρχοκομμουνισμός στις κοινότητες

2008-01-18T14:02:00.000+01:00

Αναρχοκομμουνισμός στις κοινότητες

2ο Εθνικό Εργαστήριο της FdCA

«Υποστηρίζοντας την αντίσταση στην πολιτική του καπιταλισμού της επίθεσης και εκμετάλλευσης της υπαίθρου και οικοδομώντας την ελευθεριακή εναλλαγή».

Η FdCA οργάνωσε το 2ο Εθνικό Εργαστήριο για την αναρχική κομμουνιστική δουλειά στην τοπική κοινότητα, στις 18 Νοέμβρη 2007, στο Laboratorio Sociale («Κοινωνικό Εργαστήριο») «La Talpa» στη Ρώμη. Στο Εργαστήριο συζητήθηκε η αναρχική κομμουνιστική τακτική στην τοπική κοινότητα και το παρακολούθησαν μέλη της FdCA καθώς και άλλοι σύντροφοι από διάφορες περιοχές της χώρας (Abruzzi, Λάτσιο, Λομβαρδία, Marches, Τοσκάνη και Σικελία). Αυτό που ακολουθεί είναι το συμπέρασμα του Εργαστηρίου.

Η καπιταλιστική εκμετάλλευση της υπαίθρου συνεχίζεται αδυσώπητη, έχοντας επιπτώσεις στις πόλεις και κωμοπόλεις μας. Η περιβαλλοντική και δομική εκμετάλλευση συνεχίζεται σε όλη την έκταση του επαρχιακού δικτύου και επίσης των γύρω περιοχών.

Η έκτακτη ανάγκη κατοικίας, η περιβαλλοντική υποβάθμιση και η καταστροφή της επαρχίας ως αποτέλεσμα της δράσης ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων και επιχειρησιακών καρτέλ καθώς και του μιλιταρισμού, λεηλατούν τη γη και τους δημόσιους πόρους, συμβάλλοντας σε βαθιές αλλαγές που πραγματοποιούνται στη σχέση μεταξύ του ρυθμού ζωής μας και της χρήσης της γης, στη σχέση μεταξύ της οικονομικής αυτονομίας των εργαζομένων, των πολιτών και των κατοίκων και της ευκαιρίας του να αποκτήσουμε πρόσβαση στα κοινά αγαθά και τις υπηρεσίες που ιδιωτικοποιούνται όλο και περισσότερο και αποσπώνται από τον συλλογικό έλεγχο της κοινωνίας.

Όσο χαμηλότερη είναι η δύναμη της προσπάθειας απόκτησής τους εκ μέρους μας μαζί με την επακόλουθη άνοδο των αναγκών των εργαζομένων και των οικογενειών τους, τόσο πιο απρόσιτα γίνονται τα δικαιώματά μας, οι υπηρεσίες και τα σχέδιά μας για μια καλύτερη ζωή, εκτός αν είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε το κόστος των θυσιών και του οικονομικού εκβιασμού.

Αυτή η επίθεση στις συνθήκες διαβίωσής μας, αυτή η συλλογική εξασθένηση, μπορεί μόνο να είναι επιτυχής εάν αποτελεί μέρος μιας γενικότερης πολιτιστικής και πολιτικής εξασθένησης με σκοπό να διαχωριστούν τα κοινά μας συμφέροντα για να κονιορτοποιηθεί η θέλησή μας για συμμετοχή και να εξυψωθεί ο ατομικισμός σε βάρος της αλληλεγγύης.

Κατά συνέπεια, υποβαλλόμαστε στις ασταμάτητες, συχνά ρατσιστικές, εκστρατείες των ΜΜΕ που κηρύσσουν την ανάγκη για επιπρόσθετη ασφάλεια, καταβάλλοντας προσπάθεια να αποδοθεί κάθε επίπληξη για την κοινωνική δυσαρέσκεια σε ορισμένα τμήματα του λαού, ειδικότερα στους μετανάστες, με στόχο τη διαμάχη μεταξύ τους.

Αυτή η επίθεση εκ μέρους του καπιταλισμού γίνεται ολοένα ευκολότερη από το γεγονός ότι η καθεστωτική αριστερά, που αναστατώνεται εσωτερικά από την κρίση ταυτότητάς της και της υποταγής της και στην αντιπολίτευση και την κυβέρνηση, είναι και απροετοίμαστη και καιροσκοπική. Αυτή η κατάσταση καταπολεμείται μόνο μερικώς από τα διάφορα κινήματα που αρχίζουν στις περισσότερες περιπτώσεις σε τοπικό επίπεδο, αλλά συχνά κατορθώνουν να συνδεθούν με άλλα κινήματα σε τέτοια έκταση ώστε ν’ αποκτήσουν αντίκτυπο σε εθνικό επίπεδο.

Εντούτοις η κοινωνική αντιπολίτευση, δείχνει μια εκπληκτική ικανότητα δράσης και στις πόλεις - όπου η δυσαρέσκεια είναι πιο εμφανής – καθώς και σ’ εκείνα τα μέρη της χώρας όπου η αυξανόμενη μιζέρια αποκρύπτεται ακόμα ώς έναν ορισμένο βαθμό. Βασίζεται σε αιτήματα για την ικανοποίηση των υλικών αναγκών και για δικαιώματα όπως το δικαίωμα στην κατοικία, την υγειονομική περίθαλψη και ουσιαστικές υπηρεσίες για τον καθένα, συμπεριλαμβανόμενων και των μεταναστών. Καταδεικνύει μια συχνά πεισματώδη εμμονή στην επιδίωξη της ικανοποίησης των βασικών αναγκών, με τη βοήθεια της υπομονετικής εργασίας που στοχεύει στην αναδιαμόρφωση των ατομικών δικαιωμάτων σε συλλογικά δικαιώματα, τα οποία δεν περιορίζονται σε οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα και που υπερβαίνουν τα διάφορα απλά αιτήματα.

Η υπεράσπιση της υπαίθρου και των φυσικών της πόρων από τις τρελές προσταγές του καπιταλισμού, που περιέχει βέβαια τον κίνδυνο υπεράσπισης απλώς της κατάστασης ως έχει, αποτελεί ένδειξη ανάπτυξης των ανησυχιών για την ευημερία των κοινών μας πόρων καθώς και μια αυξανόμενη απόρριψη της «ανάπτυξης» που αυτήν την περίοδο εφαρμόζεται σε μας, μιας ανάπτυξης που δεν εγγυάται την υγεία όλων, ενδιαφερόμενη μόνο για τη δημιουργία κέρδους από τους λίγους.

Όλη αυτή η κίνηση πρέπει να υποστηριχτεί με την πολιτιστική και πολιτική δουλειά που μπορεί να αντιπαλέψει την αυξανόμενη άνοδο της Δεξιάς και των επακόλουθων ιδεών και πρακτικών ρατσιστικής, φυλετικής και αυτονομιστικής βίας, μέσω της οποίας θα μπορούσαμε πάρα πολύ εύκολα να καταπνίξουμε το κοινό αίσθημα και να δημιουργήσουμε εμπόδια μεταξύ των εργαζομένων διαφορετικής προέλευσης. Ο αντιφασισμός δεν πρέπει να περιορίζεται στις ελάχιστες επίσημες τελετές και γεγονότα που διοργανώνονται από το κράτος: πρέπει να αποκτήσει μια νέα πολιτική πιεστικότητα σ’ έναν συνεχή αγώνα ενάντια στον απολυταρχισμό, έναν αγώνα που για να είναι επιτυχής πρέπει να τόσο ευρύς όσο και ενωτικός σαν ένα μέτωπο εάν είναι δυνατό. Ίσης σπουδαιότητας είναι και η υπεράσπιση της κοσμικής κοινωνίας και η απόρριψη των θρησκευτικών, πολιτιστικών και εθνικιστικών ταυτοτήτων, η συγκρότηση χώρων όπου οι άνθρωποι να μπορούν να απολαμβάνουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ελευθερία και όπου οι συλλογικές αποφάσεις να είναι ικανές να βοηθήσουν στην επανοικοδόμηση ενός κοινωνικού ιστού που να χαρακτηρίζεται από ελευθερία, αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια.

Αντιμετωπίζοντάς τα, όλα αυτά μπορεί να φαίνονται διαφορετικά σε κάθε περιοχή, αλλά στην πραγματικότητα είναι απλώς οι διαφορετικές πτυχές της ίδιας μάχης, μια μάχη που επιδιώκει να επανακτήσει την ταξική αυτονομία και να ενθαρρύνει έναν ελευθεριακό προγραμματισμό για το μέλλον, τη μόνη εναλλακτική λύση στην αδελφοκτόνα βαρβαρότητα στην οποία σερνόμαστε από τον καπιταλισμό μέσω της διαίρεσης, της καταστολής και του βομβαρδισμού από τα ΜΜΕ.

Επομένως, η δουλειά μας ως μαχητών της FdCA καθώς και ως αναρχικών και ελευθεριακών αγωνιστών, θα πρέπει να στοχεύσει στα:

Επιδίωξη του προσδιορισμού και ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής και ταξικής φύσης πολλών από τους αγώνες μας στα πλαίσια της κοινότητας, επισήμανση της ταξικής φύσης της πολιτικής εκμετάλλευσης και διαχείρισης της γης που θεσπίζεται από διάφορες εξουσίες, ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών διαχείρισης της γης βασισμένες στην καθιέρωση και ικανοποίηση των πραγματικών αναγκών, με την άμεση συμμετοχή των άμεσα ενδιαφερόμενων στον προγραμματισμό.
Επιδίωξη της εγγύησης της οριζόντιας και σε επίπεδο βάσης φύσης των κινημάτων, αντιδρώντας στην επιρροή των λόμπι και την τάση αντιπροσώπευσης που οδηγούν μόνο σε νέες ηγεσίες και στην αλλαγή μιας ομάδας πολιτικών ηγετών με μια άλλη, πολιτικών που έχουν χρησιμοποιήσει τα κινήματα αυτά ως αφετηρία της πολιτικής τους σταδιοδρομίας.
Επιδίωξη της ομοσπονδιοποίησης των αγώνων, ανάπτυξη αυτοδιευθυνόμενων δομών και κινημάτων, επιδιώκοντας νέες συμμαχίες που θα εξασφαλίζουν τη μέγιστη δυνατή πρωτοβουλία σε επίπεδο βάσης.

Για την ελευθεριακή εναλλαγή

FEDERAZIONE DEI COMUNISTI ANARCHICI
Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών

Η FdCA ευχαριστεί τους συντρόφους του Laboratorio Sociale «La Talpa» στη Ρώμη για τη φιλοξενία και για την πολύτιμη συμβολή τους στην όλη συζήτηση.

* Δημοσιεύτηκε στο www.anarkismo.net Ελληνική μετάφραση «ούτε θεός-ούτε αφέντης», 30 Νοέμβρη 2007.

Το Διεθνές Αναρχικό Συνέδριο, Άμστερνταμ 1907

2008-01-18T14:01:00.000+01:00

Το Διεθνές Αναρχικό Συνέδριο, Άμστερνταμ 1907

To PDF της μπροσούρας

Η πλέον πρόσφατη μπροσούρα της Federazione dei Comunisti Anarchici (FdCA- Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών) στη σειρά «Μελέτες για μια Ελευθεριακή Εναλλαγή» («Studies for a Libertarian Alternative») στην αγγλική γλώσσα είναι τώρα διαθέσιμη και στο διαδίκτυο. Στην μπροσούρα με τίτλο «Το Διεθνές Αναρχικό Συνέδριο, του Άμστερνταμ του 1907» («The International Anarchist Congress, Amsterdam 1907») περιέχονται αναφορές και διάλογοι στα πλαίσια των εργασιών του Συνεδρίου του Άμστερνταμ του 1907 που σχετίζονται με τα πιο σημαντικά ζητήματα της εποχής: τη στάση των αναρχικών στο (τότε) νέο φαινόμενο του συνδικαλισμού καθώς και το ζήτημα της αναρχικής οργάνωσης.

Η μπροσούρα «Το Διεθνές Αναρχικό Συνέδριο, του Άμστερνταμ του 1907» εκδόθηκε από τον Maurizio Antonioli. Σ’ αυτή καταγράφεται η ιστορία του Διεθνούς αυτού Αναρχικού Συνεδρίου, που διεξήχθη στο Plancius Hall του Άμστερνταμ, από τις 26 έως τις 31 Αυγούστου 1907. Φέτος κλείνουν 100 χρόνια από τη διεξαγωγή αυτού του αρκετά σημαντικού για το διεθνές αναρχικό κίνημα Συνεδρίου.

Το προηγούμενα από αυτό Αναρχικό Συνέδριο ήσαν αυτό του 1881 στο Λονδίνο, που αποτέλεσε προσπάθεια επανασύστασης της παλαιάς Α’ Διεθνούς, αν και εγκαινιαζόταν τότε η περίοδος της λεγόμενης «αναρχικής τρομοκρατίας», η οποία απομάκρυνε το αναρχικό κίνημα από τις εργαζόμενες μάζες.

Κατά την περίοδο ανάμεσα στο 1881 και το 1907 συνέβησαν αρκετές και δραματικές αλλαγές στο εργατικό κίνημα. Αυτή την περίοδο, πάντως, οι αναρχικοί τοποθετήθηκαν απόλυτα έξω από την σφαίρα της εργατικής τάξης, αν και μερικοί ελάχιστοι σύντροφοι παρέμειναν στο πλευρό των εργαζομένων. Όταν το αναρχικό κίνημα κατάλαβε σε κάποια στιγμή ότι έπρεπε να θέσει ένα τέλος στην απομόνωσή του, το αποτέλεσμα ήταν να συγκληθεί το Διεθνές αυτό Συνέδριο στο Άμστερνταμ στο οποίο έπρεπε να συζητηθούν τα πιο σημαντικά ζητήματα της εποχής: τη στάση των αναρχικών στο (τότε) νέο φαινόμενο του συνδικαλισμού καθώς και το ζήτημα της αναρχικής οργάνωσης.

Στην εισαγωγή του, στο βιβλίο «Dibattito sul sindacalismo: Atti del Congresso Internazionale anarchico di Amsterdam (1907)» (που εκδόθηκε στην ιταλική γλώσσα το 1978), ο ιστορικός του κινήματος της εργατικής τάξης Maurizio Antonioli, εξετάζει τη διαδικασία που οδήγησε στο Συνέδριο του Άμστερνταμ καθώς και τη σπουδαιότητά του όσον αφορά το εργατικό αλλά και το αναρχικό κίνημα της εποχής. Μετέπειτα, ο Antonioli παραθέτει τις διάφορες αναφορές σε αναρχικά έντυπα της εποχής σχετικά με το Συνέδριο, συνθέτοντας την πιο ολοκληρωμένη εργασία σχετικά με το Συνέδριο, ενώ παραθέτει και την όλη συζήτηση που κράτησε 6 μέρες.

Εδώ παρουσιάζεται η εισαγωγή του Antonioli μαζί με μια συντομευμένη έκδοση του υπόλοιπου βιβλίου του, έχοντας συμπεριλάβει μέρος της συζήτησης και κάποιων εισαγωγικών ομιλιών. Αργότερα, ευελπιστούμε να συμπεριλάβουμε όλο το βιβλίο. Οι σημειώσεις είναι του αυθεντικού κειμένου. Αγγλική μετάφραση Nestor McNab.

Η χωρητικότητα του PDF είναι 215 Kb και μπορείτε να το κατεβάσετε download από την σχετική είδηση που δημοσιεύεται στο www.anarkismo.net Για παραγγελία της έντυπης μορφής της μπροσούρας ελάτε σε επαφή με την FdCA στο internazionale@fdca.it, ή με το ταχυδρομείο γράφοντας στη διεύθυνση Alternativa Libertaria, CP 27, 61032 Fano (PU), Italy. Για τις άλλες μπροσούρες της σειράς, επισκεφθείτε το αγγλικό τμήμα της ιστοσελίδας της FdCA στο www.fdca.it/fdcaen

* Ελληνική μετάφραση «ούτε θεός-ούτε αφέντης», 29 Νοέμβρη 2007.

Η ιστορική διαδρομή της FdCA

2008-01-18T14:00:00.002+01:00

Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών (FdCA)

Η ιστορική διαδρομή της FdCA

Στο κείμενο αυτό παρουσιάζεται εν συντομία και περιεκτικά η ιστορική διαδρομή η οποία οδήγησε στην ίδρυση της Federazione dei Comunisti Anarchici (FdCA – Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών) της σημερινής αναρχικής κομμουνιστικής οργάνωσης στην Ιταλία η οποία εμπνέεται και δρα σύμφωνα με την παράδοση και τις αρχές του «πλατφορμιστικού» ρεύματος του αναρχικού κομμουνισμού. Το κείμενο αυτό βασίστηκε στην χρονολογική ιστορία της FdCA, που υπάρχει στην ιστοσελίδα της www.fdca.it με τον τίτλο «FdCA’s Timeline». Δεν περιλαμβάνονται εδώ όλα όσα αναφέρονται στο «FdCA’s Timeline», αλλά τουλάχιστον τα βασικότερα σημεία της ιστορικής αυτής διαδρομής μέχρι σήμερα.

Αρχικά, στο διάστημα 1973-1975 δρούσε σε περιοχές της Ιταλίας το Coordinamento Nazionale Lavoratori Anarchici (Εθνικό Συντονιστικό Αναρχικών Εργατών) το οποίο - αν και διαλύθηκε χωρίς να αφήσει κάποια πιθανότητα για μετέπειτα οργανωτικές προσπάθειες των αναρχοκομμουνιστών της Ιταλίας – οδήγησε στη συγκρότηση της Organizzazione Anarchica Pugliese (OAP - Αναρχική Οργάνωση της Απουλίας) που είχε μέλη στις πόλεις Μπάρι, Φότζια. Μπαρλέττα. Μολφέττα, Μπισέγκλιε, Αλταμούρα,. Τάραντο και Παλατζιάνο. Κάποια στιγμή, το 1976, η OAP αποφάσισε να επεκταθεί και έξω από τα όρια της επαρχίας της και μετονομάστηκε σε Organizzazione Rivoluzionaria Anarchica (ORA – Επαναστατική Αναρχική Οργάνωση) με στόχο να συντελέσει στη δημιουργία μιας πανεθνικής αναρχοκομμουνιστικής οργάνωσης του πλατφορμιστικού ρεύματος.

Στις 2 Μάη 1976, έγινε στο Μπάρι το 1ο Περιφερειακό Συνέδριο της ORA. Δύο χρόνια αργότερα, στις 15-16 Απρίλη 1978 έγινε στο Μπάρι το 1ο Εθνικό Συνέδριο της ORA και στις 4-5 Νοέμβρη, στην ίδια πόλη, το 2ο Εθνικό Συνέδριο. Και τα δύο αυτά Συνέδρια ασχολήθηκαν με την περαιτέρω ανάπτυξη της οργάνωσης. Τον επόμενο χρόνο (1979), συγκαλείται το 3ο Εθνικό Συνέδριο της ORA από το οποίο συγκροτούνται τμήματα της οργάνωσης στις περιοχές Απουλία, Εμίλια-Ρομάνα, Λομβαρδία και Καμπανία. Στις 20 Γενάρη 1980, συγκαλείται στη Μόντενα σύσκεψη της ORA Βόρειας Ιταλίας, αλλά την επόμενη μέρα, λόγω εσωτερικών διαφωνιών, συγκαλείται Έκτακτη Εθνική Συνέλευση της οργάνωσης. Στις 25-26 Απρίλη 1980, στο Μπάρι, γίνεται το 4ο Εθνικό Συνέδριο της ORA, όπου επαναχαράσσεται ο στόχος για μια πανεθνική αναρχοκομμουνιστική οργάνωση.

Παράλληλα, στις 8-9 Μάη 1980, στη Φλωρεντία, γίνεται το 1ο Συνέδριο της Unione dei Comunisti Anarchici Toscani (UCAT – Ένωση Κομμουνιστών Αναρχικών Τοσκάνης), η οποία είναι το αποτέλεσμα της συγχώνευσης των Gruppo Comunista Anarchico di Firenze (Κομμουνιστική Αναρχική Ομάδα Φιρένζε) και Organizazione Comunista Libertaria di Lucca (Ελευθεριακή Κομμουνιστική Οργάνωση Λούκα). Στις 25-26 Μάη 1980, συγκαλείται και οργανώνεται στη Νάπολι (Καμπανία) από το Gruppo Anarchico Louise Michel (Αναρχική Ομάδα «Λουίζ Μισέλ») η 1η Αναρχική Διάσκεψη Νοτιοκεντρικής Ιταλίας στην οποία συμμετέχει και η ORA. Λίγες μέρες μετά (31 Μάη), η ORA αποφασίζει σε σύσκεψη των εκπροσώπων των τμημάτων της, στη Σουζάρα της Λομβαρδίας, να συναντηθεί με την UCAT σε επίσημο επίπεδο. Αυτό γίνεται στις 12-13 Ιούλη 1980 στη Φλωρεντία.

Στο μεταξύ, στις 2 Αυγούστου, στην Μπολόνια, σημειώνεται το γνωστό μακελειό από τους φασίστες. Η ORA δημοσιεύει δήλωση στον Τύπο και κινητοποιείται. Στις 27 του ίδιου μήνα σημειώνεται επίθεση ενάντια στο μέλος της ORA και της συνδικαλιστικής CGIL Λορέντζο Σκιαβόνε, ο οποίος πυροβολείται πέντε φορές στα πόδια, από μέλη ης τοπικής Καμόρα, εξαιτίας της δράσης του. Στις 6 Σεπτέμβρη συνεδριάζουν στο Μπάρι οι εκπρόσωποι των τμημάτων της ORA.

Επίσης, έχει συγκροτηθεί Δίκτυο Αναρχικών Κομμουνιστών στη Λομβαρδία, που συγκαλεί μια Συνέλευση στις 21 Σεπτέμβρη 1980 στην Κρεμόνα, στην οποία συμμετέχουν τα τοπικά τμήματα της ORA και άλλες τοπικές ομάδες. Μετά από μια βδομάδα (28 του μήνα), γίνεται στο Μπάρι το 1ο Συνέδριο της Περιφερειακής Προσωρινής Ομοσπονδίας του Μπάρι. Στις 4 Οκτώβρη, συγκαλείται στη Νάπολι η 2η Αναρχική Διάσκεψη Νοτιοκεντρικής Ιταλίας με συμμετοχή της ORA. Στις 11-12 Οκτώβρη, ξανά στο Μπάρι, έχουμε το 1ο Συνέδριο του τμήματος του Μπάρι της ORA. Οι επαφές της ORA με άλλες τοπικές ομάδες συνεχίζονται.

Στις 27 Νοέμβρη 1980 έχουμε μεγάλο σεισμό που προκαλεί εκτεταμένες ζημιές σε χωριά των περιοχών Καμπανία και Λικουνία. Η ORA κινητοποιείται για τη συγκρότηση αντιγραφειοκρατικών δικτύων βοήθειας από τη βάση για να τεθούν στην υπηρεσία των σεισμοπαθών. Στις 6 Δεκέμβρη η ORA συναντιέται με την Organizazione Comunista Libertaria (Ελευθεριακή Κομμουνιστική Οργάνωση) από το Λιβόρνο. Την επόμενη μέρα, γίνεται το 3ο Συνέδριο της UCAT. Στις 15 του μήνα η ORA συναντιέται με την Federazione Anarchica Bolognese (Αναρχική Ομοσπονδία Μπολόνιας) που είναι μέλος της FAI.

Το Γενάρη του 1981 η Gruppo Comunista Anarchico (Αναρχική Κομμουνιστική Ομάδα) της Κρεμόνας προσχωρεί στην ORA. Στις 18 Γενάρη 1981, η ORA συναντιέται στην Κρεμόνα με την UCAT, όπου αποφασίζεται κοινή δράση σε εκδοτικές και άλλες πρωτοβουλίες. Στις 7 Φλεβάρη, στη Γένοβα-Πέγκλι (Λιγουρία) γίνεται συνάντηση της ORA με την ομάδα του περιοδικού «Solidarietu Operaia» («Εργατική Αλληλεγγύη»). Τον ίδιο μήνα αρχίζει δοκιμαστική έκδοση τη αναρχοκομμουνιστικής εφημερίδας «Il Punto» από την ORA στο Μπάρι.

Αλλά, τα περισσότερα μέλη των τμημάτων Εμίλια-Ρομάνα και Καμπανία εγκαταλείπουν την ORA και συγκροτούν το Partito Anarchico Italiano (PAI - Αναρχικό Κόμμα Ιταλίας), μια οργάνωση που αποτυγχάνει να προσελκύσει στους κόλπους της τα άλλα μέλη της ORA. Νέα συνάντηση ORA-UCAT στις 7 Μάρτη στη Φλωρεντία. Στις 12 Απρίλη, στην Κρεμόνα γίνεται το 1ο Συνέδριο της Περιφερειακής ORA Κρεμόνας. Η ORA συμμετέχει σε Εθνική Διάσκεψη Εργατών, Εκπροσώπων και Ομάδων Βάσης, στις 23-24 Μάη, στη Γένοβα-Πέγκλι, οργανωμένη από το «Solidarietu Operaia». Τον Ιούνη γίνεται νέα συνάντηση ORA-UCAT στη Σουζάρα. H ORA συνεχίζει τις διάφορες επαφές της και στις 26 Σεπτέμβρη 1981 συμμετέχει σε συνάντηση ελευθεριακών κομμουνιστικών ομάδων των περιφερειών Γένοβα, Σαβόνα και Ιμπέρια, όπου εξετάζονται διάφορα συνδικαλιστικά, οργανωτικά και άλλα θέματα. Επίσης, συμμετέχει σε διάσκεψη αναρχικών από τη συνδικαλιστική CGIL στις 4 Οκτώβρη στη Μόντενα, όπου συμμετέχουν και οι UCAT και η Organizazione Comunista Libertaria του Λιβόρνο. Συμετέχει ακόμα, στη 4η Αναρχική Διάσκεψη Νοτιοκεντρικής Ιταλίας που συγκαλείται στις 17-18 Οκτώβρη στο Σπεζάνο-Αλμπανέζε, ενώ συνεχίζει τις συναντήσεις με την UCAT.

Στις 5,6 και 7 Δεκέμβρη 1981, στην Κρεμόνα, η ORA συγκαλεί το 5ο Εθνικό της Συνέδριο. Εκεί διακηρύσσεται εκ νέου ο στόχος για μια πανεθνική αναρχοκομμουνιστική οργάνωση και αποφασίζεται η πολιτική στρατηγική της οργάνωσης. Αποφασίζεται να γίνει η εφημερίδα «Il punto della lotta di classe» το επίσημο όργανο της οργάνωσης. Η ORA διαθέτει τμήματα στις επαρχίες Απουλία, Λομβαρδία, Μάρτσες και Εμίλια.

Καθώς για τα χρόνια 1982-1984 δεν υπάρχουν δημοσιευμένα στοιχεία στην ιστοσελίδα, περνάμε στο 1985. Στις 2 Φλεβάρη 1985, συγκαλείται κοινή συνέλευση των Federazione Comunista Libertaria Ligure (FCLL – Ελευθεριακή Κομμουνιστική Ομοσπονδία Λιγουρίας), ORA, Partito Anarchico Italiano (PAI) και Unione dei Comunisti Anarchici Toscani (UCAT) όπου αποφασίζεται η αποδοχή του ντοκουμέντου «I comunisti anarchici e l’ organizzazione di massa» («Οι κομμουνιστές αναρχικοί και οι μαζικές οργανώσεις») ως επίσημο κοινό ντοκουμέντο των οργανώσεων αυτών. Οι οργανώσεις αυτές εισέρχονται πλέον σε διαδικασία ενοποίησης.

Στις 9 με 10 Φλεβάρη γίνεται στη Φλωρεντία το συνέδριο της UCAT όπου επικυρώνεται η διαδικασία ενοποίησης με την ORA, αντικείμενο που εξετάζεται εκ νέου στις 25 Μάρτη σε κοινό συνέδριο των δύο οργανώσεων στην Μπολόνια. Συγκροτείται Επιτροπή Ενοποίησης. Στις 21 Απρίλη, γίνεται νέα επαφή των ORA, UCAT, FCLL και PAI. Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, οι ORA και UCAT συναντιούνται ξανά στην Μπολόνια όπου αποφασίζεται κοινή δράση σε διάφορα ζητήματα. Στις 6-7 Ιούλη στη Φλωρεντία γίνεται ένα ακόμα συνέδριο της UCAT όπου συζητιέται ξανά το ζήτημα της ενοποίησης. Στις 18 του ίδιου μήνα, οι ORA και UCAT συναντιούνται στο Πέζαρο με αντιπροσωπεία του ιρλανδικού Workers Solidarity Movement (WSM – Κίνημα Εργατική Αλληλεγγύης, αναρχοκομμουνιστική πλατφορμιστική οργάνωση). Οι κοινές συναντήσεις ORA και UCAT συνεχίζονται και το Σεπτέμβρη στη Μόντενα και τον Οκτώβρη στην Κρεμόνα (αυτή τη φορά και με την Coordinamento Comunista Anarchici – CCA – Συντονιστικό Κομμουνιστών Αναρχικών) από το Φάνο.

Στις 26 και 27 Οκτώβρη 1985 γίνεται στην Κρεμόνα το Ενοποιητικό Συνέδριο των ORA και UCAT, που είναι γνωστό και ως 1ο Συνέδριο της μελλοντικής FdCA. Υιοθετούνται θεωρητικά και στρατηγικά ντοκουμέντα. Αποφασίζεται να χρησιμοποιείται το όνομα ORA/UCAT για ένα χρόνο. Εκλέγεται Συμβούλιο Εκπροσώπων και Εθνική Γραμματεία από 3 μέλη από τις τοποθεσίες Λούκα, Κρέμα και Πέζαρο. Τμήματα και μέλη υπάρχουν στις επαρχίες-περιφέρειες Τουσκάνη, Λομβαρδία, Απουλία, Μάρτσες και Βένετο. Τελικά, η CCA από το Φάνο αποφασίζει να μη γίνει μέλος της νέας οργάνωσης. Τους αμέσως επόμενους μήνες συνέρχονται το Συμβούλιο Εκπροσώπων, η Εθνική Γραμματεία και η Εργατική Επιτροπή και αποφασίζουν διάφορα οργανωτικά και άλλα θέματα.

Το 1986 βρίσκονται σε εξέλιξη εσωτερικές διαδικασίες οργανωτικής και στρατηγικής συγκρότησης της οργάνωσης, με σύσταση και συνεδρίαση των διαφόρων Επιτροπών, ενώ η ORA/UCAT συμμετέχει σε εργατικούς και αντικληρικούς αγώνες, συνέδρια ελευθεριακών, συνδικαλιστικών οργανώσεων, δικτύων κ.λπ. Στις 4 Ιούνη 1986 πεθαίνει ο Ουμπέρτο Μαρτζόκι σε ηλικία 86 χρόνων στη Σαβόνα (ο οποίος πολέμησε στην Ισπανία το 1936-1939 και διετέλεσε γραμματέας της IFA – Διεθνούς των Αναρχικών Ομοσπονδιών). Στις 1-2 Νοέμβρη συγκαλείται στην Κρεμόνα το 2ο Συνέδριο της ORA/UCAT όπου αποφασίζεται το όνομα FdCA. Υιοθετείται ακόμα η Πολιτική Στρατηγική, οι Γενικές Θέσεις και η εσωτερική λειτουργία. Αποφασίζεται το περιοδικό «Homo Sapiens – materiali della sinistra libertaria» να γίνει το επίσημο όργανο της FdCA. Εκλέγεται 3μελής Εθνική Γραμματεία με μέλη από τις τοποθεσίες Λούκα, Φλωρεντία και Πέζαρο. Τμήματα και μέλη υπάρχουν στις επαρχίες Τουσκάνη, Λομβαρδία, Απουλία, Μάρτσες, Βένετο και Πιεντεμόντιο. Στις 30 Δεκέμβρη αντιπροσωπεία της FdCA πηγαίνει στην Ιρλανδία και συναντιέται με το WSM.

Το 1987 συνεχίζεται η εσωτερική οργανωτική και εξωτερική δουλειά της Ομοσπονδίας. Στις 18 Ιούλη 1987, η FdCA συναντιέται με τη Organizzazione Comunista Libertaria Livorno (OCL – Ελευθεριακή Κομμουνιστική Οργάνωση Λιβόρνο) στη Λούκα (Τουσκάνη). Τον Αύγουστο κυκλοφορεί το Νο 0 του Homo Sapiens. Από τον ίδιο μήνα, σε διαδικασία ενοποίησης με την FdCA μπαίνουν και οι PAI και OCL.

Το Μάρτη του 1988 η FdCA συνάπτει σχέσεις με την Organisation Socialiste Libertaire (OSL – Ελευθεριακή Σοσιαλιστική Οργάνωση) από την Ελβετία και τη Union des Travailleurs Communistes Libertaires (UTCL – Ένωση Ελευθεριακών Κομμουνιστών Εργατών) από τη Γαλλία. Στο μεταξύ, στις 14 Απρίλη πεθαίνει στο Susernes της Γαλλίας ο Ντανιέλ Γκερέν σε ηλικία 83 χρόνων. Στις 25 Απρίλη συγκαλείται στη Μόντενα διεθνής διάσκεψη από τις FdCA, PAI, OCL, UTCL (Γαλλία) και OSL (Ελβετία) με θέμα την (τότε) παρούσα πολιτική και οικονομική κατάσταση και το ρόλο των αναρχικών κομμουνιστών σε Ιταλία και Ευρώπη. Τον Νοέμβρη γίνεται νέα συνάντηση FdCA και OCL στο Λιβόρνο, αλλά και με FCLL στη Τζένοα-Πέγκλι.

Στις 29 Αυγούστου 1989, το PAI αποφασίζει να συμμετάσχει σε περιβαλλοντική εκλογική συμμαχία με το όνομα Arcobaleno και, ως εκ τούτου, να διακόψει κάθε επαφή και σχέση με τη FdCA και άλλες παρόμοιες οργανώσεις σε Ιταλία και διεθνώς.

Στις 25-25 Νοέμβρη 1989 γίνεται στη Φλωρεντία το 1ο Οργανωτικό Συνέδριο της FdCA. Στις 1-3 Δεκέμβρη αντιπροσωπεία της FdCA συμμετέχει στο 11ο Συνέδριο της ισπανικής CGT.

Στις 1-2 Φλεβάρη 1991 η FdCA συμμετέχει σε συνέδριο στη Μαδρίτη οργανωμένο από τη CGT για το αυτόνομο, ανεξάρτητο και επαναστατικό συνδικαλισμό στις συγκοινωνίες. Συνάντηση FdCA και CGT γίνεται ξανά στις 7 του ίδιου μήνα στη Φλωρεντία. Στις 5 Μάη γίνεται συνάντηση μεταξύ FdCA και OCL στη Λούκα, όπου γίνεται συζήτηση για το ρόλο του περιοδικού «Comunismo Libertario». Στις 13 Ιούλη η Εθνική Γραμματεία της FdCA συζητά την ενοποίηση με την OCL και στις 30 του ίδιου μήνα γίνεται νέα συνάντηση μεταξύ των δύο οργανώσεων. Το Σεπτέμβρη γίνονται περιφερειακά συνέδρια της οργάνωσης σε Βόρεια και Κεντρική Ιταλία και τον Οκτώβρη στη Νότια.

Στις 7-8 Μάρτη 1992 συνέρχεται στο Λιβόρνο το 3ο Συνέδριο της FdCA, όπου αποφασίζεται η ενοποίηση με την OCL, η οποία γίνεται Τμήμα FdCA Λιβόρνο. Το περιοδικό «Comunismo Libertario» γίνεται το επίσημο όργανο της FdCA. Αποφασίζεται η Εθνική Γραμματεία να εκδίδει το «Agencia di informazione». Αποφασίζεται η Πολιτική Στρατηγική, εκλέγεται νέα Εθνική Γραμματεία από 3 μέλη από Φλωρεντία και Πέζαρο. Τμήματα και μέλη υπάρχουν στις επαρχίες Τουσκάνη, Λομβαρδία, Μάρτσες, Βένετο και Φρίουλι.

Τον Μάη του 1992 αρχίζουν επαφές και γίνεται κοινή εκδήλωση στη Φλωρεντία με το Monimento Anarchico Fiorentino (MAF). Στις 4 Μάη και 4 Ιούλη 1993 στη Φλωρεντία συνέρχονται τα 2ο και 3ο οργανωτικά Συνέδρια της οργάνωσης αντίστοιχα. Στις 24 Σεπτέμβρη ιδρύεται Τμήμα της FdCA στην Πίζα.

Στις 14-16 Μάη 1994 συνέρχεται στη Φλωρεντία το 4ο Συνέδριο της FdCA, όπου αποφασίζονται το Πρόγραμμα για τα κοινωνικά κινήματα, η αναρχοκομμουνιστική παρέμβαση για το συνταγματικό ζήτημα και η αναρχοκομμουνιστική παρέμβαση στις μαζικές οργανώσεις. Εκλέγεται νέο Συμβούλιο Εκπροσώπων και 4μελής Εθνική Γραμματεία. Τμήματα και μέλη υπάρχουν στις επαρχίες Τουσκάνη, Λομβαρδία, Μάρτσες, Βένετο και Φρίουλι.

Στις 9 Οκτώβρη 1994 καλείται στη Φλωρεντία Έκτακτο Συνέδριο στο οποίο μέλη από τα Τμήματα Λιβόρνο, Λούκα και Πίζα αποχωρούν από την FdCA. Η πλειοψηφία του συνεδρίου απορρίπτει πρόταση των αποχωρησάντων να μετατραπεί η οργάνωση σε οργάνωση σύνθεσης με μη θεωρητική και τακτική ενότητα ή συλλογική υπευθυνότητα. Το περιοδικό «Comunismo Libertario» περνάει στους αποχωρήσαντες. Τα επόμενα χρόνια, οι περισσότεροι από αυτούς περνούν στη FAI (Federazione Anarchica Italiana – Αναρχική Ομοσπονδία Ιταλίας). Εκλέγεται νέα 3μελής Εθνική Γραμματεία. Τον ίδιο μήνα η Εθνική Γραμματεία επανεξετάζει την πολιτική ανάλυση της οργάνωσης. Στις 29 Δεκέμβρη γίνεται συνάντηση με την Alternative Libertaire (Ελευθεριακή Εναλλαγή) από τη Γαλλία.

Στις 15 Γενάρη 1995 νέο επίσημο όργανο της οργάνωσης γίνεται το «Alternativa Libertaria» («Ελευθεριακή Εναλλαγή»).

Στις 11 Φλεβάρη διοργανώνεται στην Αλταμούρα από τον τοπικό εκδοτικό οίκο «Torre di Nebbia» ομιλία σχετικά με τον αναρχικό κομμουνιστή Sante Cannito, όπου συμμετέχει και η FdCA με ομιλητή τον Donato Romiro. Ο Sante Cannito πέθανε το 1994 σε ηλικία 96 χρόνων. Συμμετείχε στην έκδοση της ιταλικής αναρχικής εφημερίδας της Νέας Υόρκης «Il Martello», της οποίας εκδότης ήταν ο Carlo Tresca. Στις δεκαετίες του 1970 και 1980 ο Sante Cannito έμενε στην επαρχία της Απουλίας και συμμετείχε ενεργά στην ORA.

Το Μάρτη του ίδιου χρόνου γίνεται συνάντηση με εκπροσώπους του ιρλανδικού WSM στη Φλωρεντία. Στις 10-13 Αυγούστου στο Jura της Ελβετίας η εκεί OSL οργάνωσε τις «Διεθνείς Ελευθεριακές Κομμουνιστικές Μέρες» και στις 13-20 στη Ρουέστα της Ισπανίας συγκαλείται διεθνής (πλατφορμιστική κυρίως) συνάντηση και οι δύο με συμμετοχή της FdCA. Επίσης, αυτό το διάστημα έχουν ξαναρχίσει επαφές και σχέσεις με μέλη της ομάδας του «Comunismo Libertario» (πρώην οργάνου της ομοσπονδίας), ενώ υπάρχουν και συναντήσεις με το Circolo Papini (Ομάδα Παπίνι) από το Φάνο. Τον Οκτώβρη εμφανίζεται το Νο 0 του «Alternativa Libertaria». Στις 4 Οκτώβρη ιδρύεται το Τμήμα Φάνο/Πέζαρο, στο οποίο συμμετέχουν και μέλη του Circolo Papini και το νέο Τμήμα ονομάζεται «Νέστορ Μάχνο».

Στις 30-31 Μάρτη 1996 στη Λυών της Γαλλίας γίνεται διεθνής συνάντηση με συμμετοχή των Alternative Libertaire (Γαλλία), OSL (Ελβετία), WSM (Ιρλανδία), SAC (Σουηδία), CGT (Ισπανία) και FdCA. Νέα διεθνής συνδικαλιστική συνάντηση στις 21 Ιούνη στη Φλωρεντία με FdCA, Unicobas και SLAI-Cobas (ιταλικά συνδικάτα βάσης), CGT (Ισπανία) κ.λπ. Στις 10-13 Αυγούστου στο Jura της Ελβετίας η εκεί OSL και η Alternative Libertaire οργάνωσε τις «Διεθνείς Ελευθεριακές Κομμουνιστικές Μέρες» 1996 που γίνονται «θεσμός». Αρχίζει η λειτουργία της ιστοσελίδας www.fdca.it

Στις 6 Γενάρη 1997 πεθαίνει σε ηλικία 93 χρόνων στη Καρράρα ο Ugo Mazzucchelli. Στις 13-14 του ίδιου μήνα, συνέρχεται το 5ο Συνέδριο της FdCA, όπου υιοθετείται το Μίνιμουμ Πρόγραμμα των Αναρχικών Κομμουνιστών με την Πολιτική Στρατηγική και τις Γενικές Τακτικές, η «Alternativa Libertaria».αποφασίζεται ως το επίσημο όργανο, εκλέγεται νέα 3μελής Εθνική Γραμματεία από Φλωρεντία και Πέζαρο και υπάρχουν Τμήματα και μέλη στις επαρχίες Τουσκάνη, Λομβαρδία, Μάρτσες και Φρίουλι.

Την 1η Φλεβάρη 1998 το 4ο οργανωτικό Συνέδριο στη Ρώμη. Στις 20 Οκτώβρη πεθαίνει στη Φλωρεντία ο Pier Carlo Masini (γνωστός στον ελλαδικό χώρο από τη μετάφραση και έκδοση του βιβλίου «Αναρχικοί και κομμουνιστές στο κίνημα των συμβουλίων στην Ιταλία» εκδ. «Ελεύθερος Τύπος»).

Στις 11 Γενάρη 1999 πεθαίνει στο Μιλάνο ο καλλιτέχνης Fabrizio De Andre σε ηλικία 60 χρόνων, ο οποίος ήταν αγαπητός στους κύκλους της FdCA.

Στις 31 Μάρτη 2001 στη Μαδρίτη γεννιέται η International Libertarian Solidarity (ILS – ή SIL στα ισπανικά – Διεθνής Ελευθεριακή Αλληλεγγύη) διεθνές δίκτυο κυρίως αναρχοκομμουνιστικών πλατφορμιστικών ομοσπονδιών κ.λπ. συν τις CGT και Red Libertaria Apoyo Mutuo από την Ισπανία, CNT από τη Γαλλία (όχι το τμήμα της IWA) και SAC από τη Σουηδία. Στις 22-24 Ιούνη 2001 γίνεται στην Τζένοα, το 1ο Φεστιβάλ της «Alternativa Libertaria»/FdCA στους χώρους του Κοινωνικού Κέντρου Πινέλλι, με ομιλίες, συζητήσεις, εκθέσεις, βιντεοπροβολές, συναυλίες και πολλά άλλα.

Στις 20 Γενάρη 2002 συνέρχεται στη Φλωρεντία το 7ο Οργανωτικό Συνέδριο της FdCA.

Στις 2 Φλεβάρη 2003, σε συνεδρίαση του Συμβουλίου Εκπροσώπων της FdCA στη Φλωρεντία, αποφασίζεται, ανάμεσα στα άλλα, η έκδοση του πολιτικο-πολιτιστικού-καλιτεχνικού 6μηνιαίου περιοδικού «Antipodi», η μετατροπή του «Alternativa Libertaria» σε ηλεκτρονικό δελτίo πληροφόρησης και η συνέχιση της σειράς εκδόσεων μπροσoυρών με το γενικό τίτλο «Quaderni di Alternativa Libertaria» («Τετράδια της Alternativa Libertaria»). Στις 2 Μάη 2003 ανακτάται το μεγαλύτερο μέρος των αρχείων της ORA και τοποθετείται στα γραφεία της FdCA στο Φάνο.

Στις 26-29 Ιούνη γίνεται στο Πορντενόνε το 3ο Φεστιβάλ της Alternativa Libertaria με διάφορες εκδηλώσεις. Στο ίδιο γεγονός συναντιέται το Γραφείο Διεθνών Σχέσεων της FdCA και αποφασίζεται να δημιουργηθεί η πολυγλωσσική ιστοσελίδα της Ομοσπονδίας. Συναντιούνται, ακόμα, οι γυναίκες-μέλη της οργάνωσης. Στις 5 Ιούλη 2003, πάλι στο Πορντενόνε, σε αντιρατσιστικό φεστιβάλ, το μέλος της FdCA Lino Roveredo γίνεται στόχος επίθεσης από μέλη των λεγόμενων «disobbedienti». Στις 12-14 Σεπτέμβρη η FdCA οργανώνει στη Φλωρεντία την 1η Έκθεση Βιβλίου. Στις 21 του ίδιου μήνα το Συμβούλιο Εκπροσώπων αποφασίζει πιο στενές σχέσεις με ομάδες-μέλη της FAI σε τοπικό επίπεδο καθώς και με την ομάδα Socialismo Rivoluzionario από την Ασίζη. Στις 21 Δεκέμβρη ιδρύεται Τμήμα της FdCA στο Παλέρμο της Σικελίας.

Στις 19-20 Ιούνη 2004 στην Κρεμόνα συνέρχεται το 6ο Συνέδριο της FdCA. Συζητούνται οι Γενικές Τακτικές των αναρχικών κομμουνιστών, υιοθετείται επίσημα το «Antipodi» ως 6μηνιαίο όργανο και το «Alternativa Libertaria» ως ηλεκτρονικό δελτίo πληροφόρησης, εκλέγεται η Εργατική Επιτροπή, νέα Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων, νέο Συμβούλιο Εκπροσώπων, νέα Εθνική Γραμματεία με 3 μέλη από Φάνο και Τζένοα, ενώ Τμήματα και μέλη λειτουργούν στις επαρχίες Τουσκάνη, Λομβαρδία, Μάρτσες, Λιγουρία, Λάτσιο, Σικελία, Φρίουλι, Εμίλια και Απουλία καθώς και στη Γαλλία, Ελβετία και Πορτογαλία.

Στις 24 Απρίλη 2005 το Συμβούλιο Εκπροσώπων αποφασίζει για σύνδεση με τη νέα (τότε) παγκόσμια πολυγλωσσική αναρχική κομμουνιστική πλατφορμιστική anarkismo.net

Στις 16 Ιούλη γίνεται γνωστό ότι δημιουργείται νέα ομάδα στο Τρεβίζο σε στενή σύνδεση με την FdCA Πορντενόνε.

Την 1η Οκτώβρη 2006 έχουμε στην Κρεμόνα το 6ο Συνέδριο της FdCA. Στο Συνέδριο αυτό, γίνεται ενημέρωση του ντοκουμέντου της Βασικής Στρατηγικής, του Προγράμματος και άλλων εσωτερικών ντοκουμέντων. Εκλέγεται νέο Συμβούλιο Εκπροσώπων, νέα 3μελής Εθνική Γραμματεία από Κρέμα, Φάνο και Πέζαρο, ενώ Τμήματα και μέλη λειτουργούν στις επαρχίες Καλαβρία, Εμίλια, Φρίουλι, Λάτσιο, Λιγουρία, Λομβαρδία, Μάρτσες, Απουλία, Τουσκάνη, Σικελία και Βένετο καθώς και σε Ελβετία και Πορτογαλία.

Φυσικά, η FdCA όλα αυτά τα χρόνια συμμετέχει ή οργανώνει, είτε μόνη της είτε σε συνεργασία με άλλες αναρχικές και γενικά ελευθεριακές συλλογικότητες, συνδικάτα της βάσης, τοπικούς συνδέσμους κ.λπ., πλήθος δραστηριοτήτων και άλλων εκδηλώσεων, όπου προωθεί ξεκάθαρα τις αρχές της αναρχικής κομμουνιστικής οργάνωσης με βάση την πλατφορμιστική παράδοση, ενώ αναπτύσσει επαφές και συνεργασίες με διάφορες άλλες παρόμοιες ή παραπλήσιες, ιδεολογικά και πρακτικά, ομοσπονδίες ομάδες και οργανωτικά σχήματα άλλων χωρών.

Μετάφραση και σύνθεση κειμένου «Ούτε θεός-ούτε αφέντης» Ιούλης 2007.

federazione dei comunisti anarchici Έλληνικά

Τελική πρόταση της Διάσκεψης των αναρχικών...

Τελική πρόταση της Διάσκεψης των αναρχικών και ελευθεριακών κομμουνιστών της CGIL

Η κρίση της δημοκρατίας στην Ιταλία

Η κρίση της δημοκρατίας στην Ιταλία

Στην υπεράσπιση του νερού για όλους

Στην υπεράσπιση του νερού για όλους

Ντοκουμέντο για τη δουλειά στα συνδικάτα

Ντοκουμέντο για τη δουλειά στα συνδικάτα

Οικοδομώντας ενότητα και αλληλεγγύη

Οικοδομώντας ενότητα και αλληλεγγύη

8ο Εθνικό Συνέδριο της FdCA

8ο Εθνικό Συνέδριο της FdCA

Εγκαίνια του Αρχείου “Franco Salomone”

Αντισταθείτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Στην υπεράσπιση της συλλογικής ιδιοκτησίας

1984-2009, 25 χρόνια από την πρώτη αντιεκκλησιαστική συνέλευση στο Fano

Αυτό δεν είναι ένας περίπατος στο πάρκο της κοινωνικής συμφιλίωσης

Ιράν: Μια τραγωδία 30 χρόνων

Ιράν: Μια τραγωδία 30 χρόνων

για την Πρωτομαγιά

Αναρχική Κομμουνιστική Ανακοίνωση για την Πρωτομαγιά

Ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντός μας

Η Γενική Απεργία στις 13 Φλεβάρη

Η Γενική Απεργία στις 13 Φλεβάρη

Το νέο σύστημα διαπραγματεύσεων

Το νέο σύστημα διαπραγματεύσεων - η επίσημη γέννηση του συνδικάτου της αγοράς

Το μακελειό της Γάζας

Το μακελειό της Γάζας - Τα χέρια της Ευρώπης το ίδιο ματωμένα

Δεν χρειαζόμασταν έναν ακόμα μάρτυρα

Δεν χρειαζόμασταν έναν ακόμα μάρτυρα

Δεν πληρώνουμε για την κρίση σας!

Ανακοίνωση Αναρχικών Κομμουνιστικών οργανώσεων

Για την παγκόσμια οικονομική κρίση και για τη Σύνοδο των G20

Alternative Libertaire (Γαλλία)Federazione dei Comunisti Anarchici (Ιταλία)Melbourne Anarchist Communist Group (Αυστραλία)Zabalaza Anarchist Communist Front (Νότια Αφρική)

Για την παγκόσμια οικονομική κρίση

Για την παγκόσμια οικονομική κρίση και για τη Σύνοδο των G20

Ιταλία 90 χρόνια πριν: ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος τελειώνει

Για το απεργιακό κίνημα

Ολονυχτία ενάντια στη θανατική ποινή

Ολονυχτία ενάντια στη θανατική ποινή

Ενάντια στην ποινή του θανάτου

Ενάντια στην ποινή του θανάτου

Αλληλεγγύη στον Dante De Angelis

Αλληλεγγύη στον Dante De Angelis

Επανακτώντας τη χαμένη πατρίδα

Επανακτώντας τη χαμένη πατρίδα

O μεταξένιος δρόμος του 21ου αιώνα

O μεταξένιος δρόμος του 21ου αιώνα

Η Τρίτη Δημοκρατία;

Μήνυμα για την 1η Μάη

Ταξικός πόλεμος, αντίδραση και οι Ιταλοί αναρχικοί

Franco Salomone: Σύντροφος με μεγάλη προσφορά

Το δικαίωμα στην άμβλωση

Για τον Βαλέριο

Η αντιφασιστική ολονυχτία

Τα καθήκοντα των αναρχοκομμουνιστών

Η άρνηση του Βενέδικτου

Αναρχοκομμουνισμός στις κοινότητες

Το Διεθνές Αναρχικό Συνέδριο, Άμστερνταμ 1907

Η ιστορική διαδρομή της FdCA

Ομοσπονδία των Κομμουνιστών Αναρχικών (FdCA)

Η ιστορική διαδρομή της FdCA

Alternative Libertaire (Γαλλία)
Federazione dei Comunisti Anarchici (Ιταλία)
Melbourne Anarchist Communist Group (Αυστραλία)
Zabalaza Anarchist Communist Front (Νότια Αφρική)